Trzej muszkieterowie

— Nie domyślasz się?

— Od kardynała?

— Od niego i mego przyjaciela, hrabiego Rocheforta.

— Hrabiego Rocheforta? Ależ to on właśnie mnie porwał!

— To być może, żono.

— I bierzesz pieniądze od tego człowieka?

— A czy sama nie powiedziałaś mi, że porwanie miało charakter ściśle polityczny?

— Tak, ale porwano mnie po to, bym zdradziła moją dostojną panią, bym na torturach uczyniła wyznania, które mogą splamić jej honor, a nawet narazić jej życie.

— Żono — podjął Bonacieux — twoja dostojna pani jest przewrotną Hiszpanką i kardynał postąpił słusznie.

— Mężu — rzekła młoda kobieta — wiedziałam, że jesteś tchórzem, skąpcem i głupcem, ale nie wiedziałam, że jesteś niegodziwcem!

— Żono — powiedział Bonacieux, który nigdy nie widział pani Bonacieux w gniewie i chciał uniknąć kłótni małżeńskiej — żono, co mówisz?

— Mówię, że jesteś nędznikiem! — ciągnęła pani Bonacieux, która zauważyła, że słowa jej zaczynają wywierać wpływ na męża. — Ach, więc zajmujesz się polityką! I to na domiar polityką kardynalską! Sprzedajesz za pieniądze dało i duszę diabłu.

— Nie diabłu, ale kardynałowi.

— To jedno i to samo! — zawołała młoda kobieta. — Kto mówi: Richelieu, mówi: Szatan.

— Zamilknij, zamilknij, mogą cię słyszeć.

— Tak, masz rację, wstydziłabym się za ciebie.

— Ale czego żądasz ode mnie? Powiedz!

— Powiedziałam już: byś wyjechał natychmiast i wykonał lojalnie zadanie, którym cię zaszczycam; pod tym warunkiem zapomnę o wszystkim i wybaczę; więcej — wyciągnęła rękę — zwrócę ci moją przyjaźń.

Bonacieux był tchórzem i skąpcem, ale kochał swoją żonę: poczuł wzruszenie.

Mężczyzna pięćdziesięcioletni nie może długo żywić urazy do kobiety mającej dwadzieścia trzy lata.

Widząc, że się waha, pani Bonacieux rzekła:

— A więc postanowiłeś?

— Ależ, moja kochasiu, zastanów się, czego ode mnie żądasz! Londyn jest daleko od Paryża, bardzo daleko, i może to zadanie jest niebezpieczne.

— Cóż z tego, jeśli unikniesz niebezpieczeństwa!

— Wysłuchaj mnie, żono — rzekł kramarz — odmawiam stanowczo: boję się intryg. Byłem w Bastylii, brrr, jaka jest okropna! Na samą myśl o tym od razu dostaję gęsiej skórki. Grożono mi torturami. Czy wiesz, co to są tortury? Pakują ci między nogi drewniane koły, aż kości pękają! Nie, stanowczo nie jadę. Do licha, czemu nie jedziesz sama? Doprawdy, zdaje się, że myliłem się dotychczas: ty jesteś mężczyzną, i to najbardziej zawziętym!

— A ty jesteś babą, nędzną babą, głupią i nikczemną. Ach, więc się boisz! Dobrze więc, jeśli nie wyruszysz natychmiast, zostaniesz aresztowany na rozkaz królowej i każę cię wtrącić do tej Bastylii, której się tak obawiasz.

Bonacieux zamyślił się głęboko; ważył w skupieniu dwa zagrażające mu gniewy, gniew kardynała i gniew królowej; gniew kardynała przeraził go bez porównania bardziej.

— Każ mnie aresztować na rozkaz królowej, a ja odwołam się do Jego Eminencji.

Pani Bonacieux zrozumiała nagle, że posunęła się zbyt daleko, i przeraziła się. Spoglądała przez chwilę z trwogą na tę tępą twarz, na której malowała się niezłomna decyzja, decyzja przerażonego głupca.

— Dobrze więc, dosyć tego! — rzekła. — Być może zresztą, masz rację: mężczyzna lepiej zna się na polityce od kobiety, zwłaszcza zaś ty, mężu, coś rozmawiał z kardynałem. Jednakże ciężko to znieść — dodała — że mój mąż, człowiek, na którego uczucie, zdawało się, mogłam liczyć, odnosi się do mnie tak niełaskawie i nie chce zaspokoić moich fantazji.

— Ponieważ twoje fantazje mogą zaprowadzić zbyt daleko — odparł Bonacieux z triumfem — mam się przed nimi na baczności.

— Ustępuję więc — rzekła młoda kobieta z westchnieniem — nie mówmy już o tym.

— Gdybyś mi choć powiedziała, co mam robić w Londynie — podjął Bonacieux, przypomniawszy sobie trochę za późno, że Rochefort polecił mu poznać tajemnice żony.

— To ci zgoła niepotrzebne — powiedziała młoda kobieta, której jakaś instynktowna nieufność nakazywała teraz się cofać — chodzi o drobnostkę, zwykły kaprys kobiecy, o sprawunek, na którym można by dobrze zarobić.

Ale im bardziej broniła się młoda kobieta, tym bardziej Bonacieux nabierał przekonania, że sekret, którego nie chciała mu zwierzyć, ma wielkie znaczenie.

Postanowił więc natychmiast biec do hrabiego de Rochefort i powiedzieć mu, że królowa szuka posłańca do Londynu.

— Przepraszam, ale muszę cię opuścić, droga żono — powiedział — nie wiedząc bowiem, że przyjdziesz, umówiłem się z przyjacielem; wrócę zaraz i jeśli zechcesz poczekać na mnie pół godziny, przyjdę tu po ciebie, gdy tylko skończę rozmowę, i odprowadzę cię do Luwru, zaczyna się bowiem ściemniać.

— Dziękuję ci, mężu — odparła pani Bonacieux — nie jesteś dość dzielny, by pomóc mi w czymkolwiek, wrócę do Luwru sama.