De Grote Jacht

‘De Schuimvlok is een binnenschip,’ onderbrak Domon hem. ‘Het heeft weinig diepgang en geen kiel voor diep water.’ Dat was niet helemaal waar, maar het was genoeg voor landrotten. Het is tenminste eens iets anders dan Tyr. Ze worden slimmer. De onderbreking leek de man niet te storen. ‘We hoorden dat u de rivierhandel wilde opgeven.’

‘Misschien wel, misschien niet. Ik heb nog niks besloten.’ Maar dat had hij wel. Hij zou nooit meer de rivier opgaan, nooit meer terug naar de Grenslanden, nog niet voor alle zijde in alle Tyreense schepen. Saldeaanse bontvellen en ijspepers waren het niet waard. Met de valse Draak daar, waarvan hij had gehoord, had het niets te maken. Hij vroeg zich echter opnieuw af hoe iemand dat kon weten. Hij had er met niemand over gesproken en toch hadden ook anderen het geweten.

‘Langs de kust naar Mayene is gemakkelijk genoeg. Schipper, voor duizend mark wilt u vast en zeker de kust wel volgen.’ Domon kon het niet helpen dat zijn ogen uitpuilden. Dit was vier keer zo hoog als het laatste aanbod, en dat was al genoeg geweest om open monden te veroorzaken. ‘Wie moet ik voor u ophalen? De Eerste van Mayene zelf? Heeft Tyr haar er eindelijk helemaal uit weten te werken?’

‘U hebt geen namen nodig, schipper.’ De man legde een grote leren beurs en een verzegeld perkament op tafel. De beurs rinkelde doordringend toen hij deze over de tafel schoof. Het grote rode waszegel op het perkament toonde de stralende Rijzende Zon van Cairhien. ‘Tweehonderd vooruit. Voor duizend mark hebt u, naar ik aanneem, geen namen nodig. Geef dit, met onverbroken zegel, aan de havenmeester van Mayene en hij zal u er nog driehonderd geven. Ik geef u de rest als de opgehaalde persoon hier aankomt. Tenminste, als u geen pogingen hebt gedaan om achter de naam van deze persoon te komen.’

Domon haalde diep adem. Fortuin, het zou de reis waard zijn. Zelfs als hij er niets meer uit zou halen dan wat er in deze buidel zat. En duizend mark was meer dan hij in drie jaar bij elkaar kon krijgen. Hij vermoedde dat als hij nog wat meer zou aftasten, er gezinspeeld zou worden – niet meer dan dat – op verborgen betrekkingen tussen Illians Raad van Negen en de Eerste van Mayene. De stadstaat van de Eerste was vrijwel een gewest van Tyr en hulp van Illian zou haar zonder twijfel plezieren. Er waren veel mensen in Illian die zeiden dat het tijd werd voor een nieuwe oorlog, dat Tyr een veel te groot deel van de handel op de Zee der Stormen in handen had. En hij zou erin getrapt zijn als hij de afgelopen maand al niet drie soortgelijke aanbiedingen had gekregen.

Hij reikte naar de buidel en de man die het woord had gedaan, greep zijn pols beet. Domon keek hem woest aan maar de spreker keek kalm terug.

‘U moet zo snel mogelijk uitvaren, schipper.’

‘Bij het eerste licht,’ gromde Domon. De man knikte en liet zijn pols los.

‘Bij het eerste licht dan, schipper Domon. Onthoud: een man die een geheim kan bewaren, blijft in leven om van zijn geld te genieten.’ Domon keek hoe het drietal vertrok en staarde toen misprijzend naar de beurs en het perkament op tafel. Iemand wilde dat hij naar het oosten ging. Tyr of Mayene, dat maakte niet uit, als hij maar naar het oosten ging. Hij dacht dat hij wist wie erachter stak. Aan de andere kant heb ik er geen enkele aanwijzing voor. Wie wist wie er een Duistervriend was? Hij wist wel dat hij achtervolgd was door Duistervrienden toen hij na Marabon de rivier was afgezakt. Sterker: het was al begonnen voor hij uit Marabon was vertrokken. Duistervrienden en Trolloks. Daar was hij zeker van. De vraag was nu: waarom? Hij had geen flauw idee wat het antwoord daarop zou kunnen zijn.

‘Moeilijkheden, Baile?’ vroeg Nieda. ‘Je ziet eruit alsof je een Trollok gezien hebt.’ Ze giechelde, wat heel gek klonk bij iemand met haar omvang. Zoals de meeste mensen die nog nooit in de Grenslanden waren geweest, geloofde Nieda niet in Trolloks. Hij had geprobeerd haar de waarheid te vertellen; ze genoot van zijn verhalen en dacht dat ze allemaal verzonnen waren. Ze geloofde ook niet in sneeuw.

‘Niks aan de hand, Nieda.’ Hij maakte de beurs open, pikte er ongezien een munt uit en gooide haar die toe. ‘Drinken voor iedereen tot dit op is. En dan krijg je er nog een.’

Nieda bekeek de munt verbaasd. ‘Een mark uit Tar Valon! Ga je nu met die feeksen handeldrijven?’

‘Nee,’ zei hij hees. ‘Dat doe ik niet!’

Ze beet op de munt en stopte hem toen snel weg achter haar brede riem. ‘Nou ja, goud is goud. En ik vermoed dat die wijven niet zo erg zijn als sommigen beweren. Dat zou ik van veel mannen niet durven zeggen. Ik ken een geldwisselaar die met zulke munten wel raad weet. Een tweede mark is niet nodig, zo druk is het niet vanavond. Nog een bier, Baile?’