Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— No dobrze — powiedział Vimes. — Zacznijmy od początku.

Chwycił wyimaginowaną chochlę.

— Jestem kucharzem. Właśnie przygotowałem pożywną owsiankę, która smakuje jak psie siki. Napełniam trzy talerze. Wszyscy na mnie patrzą. Talerze były dobrze umyte, tak? W porządku. Kosztowacz bierze dwa talerze, jeden do skosztowania, a ostatnio drugi do sprawdzenia przez Tyłeczka. Potem służący, to ty, Marchewa, bierze trzeci i…

— Wkłada do windy, sir. Jest taka w każdym pokoju.

— Myślałem, że zanosi mu na górę.

— Sześć pięter? Wystygłoby zupełnie.

— No dobrze… moment. Zaszliśmy za daleko. Masz w ręku talerz. Stawiasz go na tacy?

— Tak, sir.

— No to postaw.

Marchewa posłusznie umieścił niewidzialny talerz na niewidzialnej tacy.

— Coś jeszcze? — spytał Vimes.

— Kromka chleba, sir. Sprawdzamy bochenek.

— Łyżka?

— Tak, sir.

— Nie stój tak. Weź je…

Marchewa oderwał jedną rękę od niewidzialnej tacy, żeby wziąć niewidzialną kromkę chleba i niedotykalną łyżkę.

— Co dalej… sól i pieprz?

— Chyba widziałem pojemniki z solą i pieprzem, sir.

— No to pakuj.

Vimes drapieżnym jak jastrząb wzrokiem patrzył na przestrzeń między dłońmi Marchewy.

— Nie — rzekł. — Tego byśmy nie przegapili. To znaczy… na pewno nie, prawda?

Sięgnął ręką i chwycił niewidoczny pojemnik.

— Powiedz mi, że sprawdzaliśmy sól…

— To pieprz, sir — odparł uprzejmie Marchewa.

— Ocet z pieprzem! Sól z musztardą! — zawołał Vimes. — Nie zbadaliśmy wszystkiego, a potem jego lordowska mość dosypywał sobie trucizny do smaku, tak? Arsen to metal. Czy można użyć… soli metalu? Powiedz, że zadaliśmy sobie to pytanie. Nie jesteśmy chyba aż tacy głupi, co?

— Natychmiast sprawdzę — obiecał Marchewa. Rozejrzał się szybko. — Odstawię tylko tacę…

— Jeszcze nie — zatrzymał go Vimes. — Już to przerabialiśmy. Nie wybiegamy z krzykiem „Dajcie mi ręcznik!” tylko dlatego, że mieliśmy jeden dobry pomysł. Szukajmy dalej. Łyżka… Z czego jest zrobiona?

— Dobra uwaga, sir. Sprawdzę sztućce.

— Teraz dosypaliśmy węgla drzewnego… Co on pije?

— Przegotowaną wodę, sir. Zbadaliśmy tę wodę. I sam sprawdzałem szklanki.

— Dobrze. Czyli… mamy już tacę, a teraz wstawiasz tę tacę do windy i co dalej?

— Ludzie w kuchni ciągną za liny i winda wjeżdża na szóste piętro.

— Bez żadnych przystanków?

Marchewa spojrzał zdziwiony.

— Wjeżdża sześć poziomów w górę — wyjaśnił Vimes. — To taki szyb, a w nim duża skrzynka, którą można przeciągać w górę albo opuszczać na dół. Tak? Założę się, że na każdym piętrze są drzwiczki do tego szybu.

— Niektóre piętra są praktycznie nieużywane, sir…

— Tym lepiej dla naszego truciciela, co? Stoi sobie tam, śmiało, trzeba przyznać, i czeka, aż taca przejedzie obok. Możliwe? Nie wiemy przecież, czy posiłek, który dociera na miejsce, jest tym samym, który wyruszył z kuchni.

— Genialne, sir.

— To ma miejsce nocą, mogę się założyć — mówił dalej Vimes. — Wieczorami jest bardziej rześki i ironiczny, a gaśnie jak świeca następnego ranka. O której posyłają mu kolację?

— Kiedy źle się czuje, o szóstej, sir — odparł Marchewa. — O tej porze już się robi ciemno. Potem siada do pisania.

— Dobrze. Mamy dużo roboty. Idziemy.