Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— A ty nigdy nie chciałeś zostać kapitanem, Fred?

— Ja? Oficjerem? Mam swoją dumę, Nobby. Niech sobie oficjerują na zdrowie ci, co mają powołanie, ale to nie robota dla takich jak ja. Moje miejsce jest między prostymi ludźmi.

— Chciałbym, żeby moje też było — mruknął smętnie Nobby. — Popatrz, co rano znalazłem w swojej przegródce na listy.

Pokazał sierżantowi kwadratowy kartonik ze złoconymi brzegami.

— „Lady Selachii będzie Obecna w Domu dzisiejszego popołudnia od piątej i z przyjemnością powita Towarzystwo lorda de Nobbes” — przeczytał.

— Hm.

— Słyszałem o tych bogatych starszych paniusiach — mówił przygnębiony Nobby. — Pewnie chce, żebym był dziglakiem, co?

— Nie, nie — zaprotestował sierżant, patrząc na najmniej prawdopodobną zabawkę namiętności. — Wiem o takich sprawach od mojego wuja. „W Domu” to znaczy, że podają drinki. To tam wy, z jaśniepaństwa, rozmawiacie. Rozumiesz, Nobby, pijecie, śmiejecie się, dyskutujecie o literaturze i sztukach.

— Nie mam żadnych jaśniepańskich ubrań.

— I tutaj wygrywasz, Nobby. Mundury zawsze pasują. Dodają nawet klasy. Zwłaszcza kiedy wyglądasz olśniewająco — dodał Colon, ignorując fakt, że Nobby wyglądał raczej pochmurnie, wręcz deszczowo.

— Naprawdę? — Nobby rozchmurzył się trochę. — Bo mam więcej takich zaproszeń. Różne karteczki, co wyglądają, jakby ktoś je obgryzał złotymi zębami. Bankiety, bale i takie różne.

Colon spojrzał uważnie na przyjaciela. Dziwna, ale natrętna myśl wpadła mu do głowy.

— No tak — powiedział. — Kończy się sezon towarzyski, rozumiesz. Nie ma wiele czasu.

— Na co?

— No wiesz… Możliwe, że wszystkie te bogate kobiety chcą za ciebie wydać swoje córki, dla których to jest sezon.

— Co?

— Nic nie przebija hrabiego z wyjątkiem diuka, a takich nie mamy. Króla też nie mamy. Hrabia Ankh będzie świetną partią.

Tak, łatwiej było to powiedzieć w taki sposób. Gdyby zamienić „hrabiego Ankh” na „Nobby’ego Nobbsa”, zdanie nie brzmiało dobrze. Ale brzmiało znakomicie, jeśli powiedziało się tylko „hrabia Ankh”. Z pewnością wiele kobiet chętnie zostałoby teściowymi hrabiego Ankh, nawet jeśli w tej transakcji dostawały także Nobby’ego Nobbsa.

No, w każdym razie kilka kobiet.

Nobby’emu błysnęły oczy.

— O tym nie pomyślałem — stwierdził. — A niektóre z tych dziewczyn pewno mają trochę kasy?

— Więcej niż ty, Nobby.

— I oczywiście muszę zadbać, żeby ród Nobbsów nie wygasł. Winien to jestem potomności — dodał w zadumie Nobby.

Colon patrzył na niego z dumą, ale i pewną troską, jak szalony naukowiec, który przymocował głowę, potem ściągnął błyskawicę do trzaskających elektrod, a teraz widzi, jak jego dzieło chwiejnym krokiem zmierza do wioski.

— O rany… — westchnął Nobby. Wzrok mu się lekko rozogniskował.

— Tak. Ale przedtem — przypomniał Colon — ja sprawdzę wszystkie miejsca przy Rzeźniczej, a ty załatwisz te na Flaku. I wracamy do Yardu, robota wykonana, lokal sprzątnięty. Zgoda?