Rozstaje zmierzchu

— Ależ oczywiście, wielki — odparł Ajimbura, garbiąc ramiona, co uchodziło wśród jego ludu za ukłon. — Znam dobrze zasady mieszczan i nie chcę tobie, wielki, sprawiać żadnych problemów. — Po blisko dwudziestu latach w służbie Furyka, Ajimbura z lubością odzierał szczury ze skóry i najchętniej piekł je nad ogniem w małym, ceglanym kominku.

Mężczyzna zdjął truchło z ostrza i wsunął je do niewielkiego płóciennego worka, następnie wetknął go w jakiś kąt na później i ostrożnie wytarł do czysta nóż, który schował do pochwy. W końcu kucnął i czekał na dalsze polecenia swego pana. W razie potrzeby potrafił przeczekać w tej pozycji cały dzień, z równą cierpliwością jak da’covale. Karede nigdy nie poznał powodów, dla których Ajimbura opuścił swój dom na wzgórzach i poszedł za żołnierzem ze Straży Skazańców. Życie służącego było znacznie bardziej ograniczone niż to, które prowadził do tamtej pory, a poza tym Furyk o mało go trzykrotnie nie zabił, zanim Ajimbura dokonał tego wyboru.

Porzuciwszy rozmyślania na temat własnego służącego, Karede skupił się ponownie na zalegających biurko papierach, choć na razie nie wziął w rękę pióra. Awansował na Generała Sztandaru za jakiś mało znaczący sukces w bitwach z Asha’manami, gdyż było to w okresie, kiedy tylko nieliczni odnosili jakiekolwiek zwycięstwa, a teraz — ponieważ wcześniej dowodził ludźmi przeciwko mężczyznom umiejącym przenosić Moc — usiłował na podstawie przeszłych zdarzeń wymyślić sposób walki z marath’damane. Nikt nie musiał tego robić od stuleci, a odkąd tak zwane Aes Sedai ujawniły swoją nieznaną broń zaledwie kilka lig od miejsca pobytu Furyka, generał mnóstwo czasu poświęcał na znalezienie sposobu osłabienia ich siły. Nie była to jedyna sprawa zaśmiecająca blat biurka. Oprócz zwykłych próśb związanych z zapotrzebowaniem i sprawozdań, które wymagały jego podpisu, jego uwag (o które zwrócili się czterej lordowie i trzy lady) w kwestii wrogich wojsk rozmieszczonych w Illian, a także komentarzy na temat szczególnego problemu Aielów (prośba sześciu lady i pięciu lordów), decyzje w tych kwestiach zostaną wszakże podjęte gdzie indziej, zresztą bardzo prawdopodobne, że już je podjęto. Z obserwacji Furyka skorzystają podczas Powrotu w walce o odzyskanie przejętych ziem. W każdej wojnie dochodziło do jakiegoś zdarzenia, które wymagało wezwania Straży Skazańców. Och, Straż uczestniczyła w większości głównych bitew, składała się bowiem z żołnierzy Cesarzowej, niech nam żyje wiecznie, atakowali oni więc jej wrogów, nawet jeśli jej samej nie było w pobliżu, i zawsze brali udział w najgorętszych walkach, chociaż ich podstawowym zadaniem była ochrona życia i zdrowia przedstawicieli rodziny cesarskiej. Strażnicy nadstawiali za nich własną pierś, a w razie konieczności ochoczo oddawali życie. A dziewięć nocy temu podczas burzy zniknęła Wysoka Lady Tuon. Karede nie nazywał jej Córką Dziewięciu Księżyców, nie mógłby, póki nie dowie się, że zrzuciła woal.

Nie brał wcale pod uwagę odebrania siebie życia, mimo iż ze wstydu bolało go serce. Członkowie Krwi — aby uciec przed hańbą — nie mieli w zwyczaju wybierać najłatwiejszej drogi. Straż Skazańców walczyła do końca. Musenge dowodził strażą przyboczną Wysokiej Lady Tuon, ale zapewnienie jej bezpieczeństwa było obowiązkiem Furyka Karede’a, jako najwyższego rangą członka Straży Skazańców po tej stronie Oceanu Aryth. Pod takim czy innym pretekstem przeszukano każdą kryjówkę w mieście, każdy statek większy niż łódź wiosłowa, najczęściej jednak ludzie nie wiedzieli, czego szukają i nie byli świadomi, że od ich pilności może zależeć los Powrotu. Tak, to był jego obowiązek. Rzecz jasna, rodzina cesarska oddawała się jeszcze bardziej skomplikowanym intrygom niż reszta Krwi, Wysoka Lady Tuon zaś często zagrywała naprawdę ryzykownie, a w dodatku ostro i z morderczą zręcznością. Tylko nieliczni wiedzieli, że wcześniej już dwukrotnie zniknęła, za każdym razem wtedy donoszono o jej śmierci i rozpoczynano przygotowania do obrządku pogrzebowego. I oba te przypadki wyreżyserowała sama. Tyle że Karede musiał ją odnaleźć i chronić — niezależnie od powodów zniknięcia. A dotychczas nie miał pojęcia, gdzie jej szukać. Nie miał żadnej wskazówki. Chyba rzeczywiście pochłonęła ją burza. Albo Pani Cieni. Zresztą już od dnia narodzin Tuon dochodziło do niezliczonych prób porwania kobiety, a nawet zamordowania. Jeśli Furyk znajdzie jej ciało, będzie musiał odkryć też mordercę oraz osobę, która rozkazała dokonanie tej zbrodni, a później — nie bacząc na koszty — srodze pomścić dziewczynę. Te sprawy również należały do jego obowiązków.

Jakiś szczupły mężczyzna bez pukania wszedł z korytarza do pokoju. W prostym płaszczu wyglądał na jednego ze stajennych gospody, tyle że tutejsi ludzie nie mieli tak jasnych włosów ani tak niebieskich oczu, którymi ten teraz błądził po pomieszczeniu, jakby je sobie przypominał. Nagle wsunął rękę pod płaszcz i Karede wyobraził sobie, jak go zabija gołymi rękoma. Na szczęście po chwili mężczyzna wyjął i okazał małą płytkę z kości słoniowej, obramowaną złotem; widniały na niej wygrawerowane kruk i wieża. Poszukujący Prawdy nie musieli pukać, zabicie zaś któregoś z nich nie było mile widziane.