Rozstaje zmierzchu

— Mów mi Furyk. Obaj wszak stanowimy własność Kryształowego Tronu. Czego ode mnie chcesz, Almuracie? Sądzę, że na pewno nie przybyłeś dyskutować o mojej rodzinie.

Gdyby synowie Furyka mieli kłopoty, ten mężczyzna na pewno nie wspomniałby o nich tak szybko, a Kalii nie można już było pomóc. Kątem oka Karede widział na twarzy Poszukującego oznaki walki wewnętrznej, chociaż mężczyzna bardzo się starał zachować kamienne oblicze. Mor wyraźnie przestał panować nad przeprowadzanym przesłuchaniem... Czyżby oczekiwał, że na błysk jego płytki z krukiem i wieżą generał Straży Skazańców będzie po byle poleceniu gotów wbić sobie sztylet w serce?

— Posłuchaj pewnej historii — zaczął powoli. — I powiedz mi, co o niej sądzisz. — Jego spojrzenie przylgnęło do Furyka, jakby zostało przyklejone i przez długą chwilę Poszukujący wpatrywał się, oceniał, szacował generała niczym prezentowanego na sprzedaż niewolnika. — Dotarła do nas przed kilkoma dniami. — Do „nas”, czyli do Poszukujących Prawdy. — Pochodzi od miejscowego ludu, o ile wiemy, choć nie znaleźliśmy jeszcze jej źródła. Przypuszczalnie... jakaś mówiąca z seandarańskim akcentem dziewczyna okradała ze złota i biżuterii kupców tutaj, w Ebou Dar. Ktoś wymienił tytuł Córki Dziewięciu Księżyców. — Mor skrzywił się ze wstrętem i na moment ścisnął palce tak mocno, że aż ich koniuszki zbielały. — Nikt z miejscowych najwidoczniej nie ma pojęcia, co ów tytuł oznacza, jednak opis dziewczyny jest znacząco dokładny. Znacząco wierny! Nikt też nie pamięta, ażeby słyszał tę plotkę przed nocą... nocą, po której znaleziono zamordowaną Tylin — dokończył, dla określenia czasu wybierając najmniej nieprzyjemne zdarzenie.

— Seandarański akcent — powtórzył Karede tępo, a Poszukujący skinął głową. — Ta pogłoska doszła do naszych ludzi. — Nie było to pytanie, lecz Mor ponownie potwierdził. Żaden miejscowy nie mógłby wymyślić ani akcentu z Seandar, ani wiernego opisu dziewczyny. Ktoś grał zatem w bardzo niebezpieczną grę. Niebezpieczną dla niego samego i dla Imperium. — Jak w Pałacu Tarasin przyjęto ostatnie wydarzenia?

Do tej pory między służącymi byli Słuchacze, prawdopodobnie nawet między eboudariańskimi służącymi, a Słuchacze przekazywali Poszukującym wszystko, co obiło im się o uszy.

Mor oczywiście odpowiednio zrozumiał pytanie. Nie było żadnej potrzeby wzmiankować kwestii, których nie powinni poruszać. Odpowiedział zatem obojętnie.

— Świta Wysokiej Lady Tuon zachowuje się, jakby nic się nie wydarzyło. Z jednym wyjątkiem. Anath, jej Mówczyni Prawdy, udała się do samotni, powiedziano mi wszakże, iż nie jest to dla niej zachowanie niezwykłe. Sama Suroth prywatnie jest jeszcze bardziej zrozpaczona, niż to okazuje publicznie. Niewiele sypia, warczy na faworytów i zleca swojej służbie zajmowanie się błahostkami. Codziennie skazuje na śmierć jednego Poszukującego, póki sprawy się nie wyjaśnią. Dziś odwołała swój rozkaz, zrozumiała bowiem, że może jej nie starczyć Poszukujących. — Lekko wzruszył ramionami, może sugerując bezradność, może ulgę. — To jest zrozumiałe. Jeśli zostanie pociągnięta do odpowiedzialności, będzie się modliła o Śmierć Dziesięciu Tysięcy Łez. Inni przedstawiciele Krwi, którzy wiedzą, co zaszło, rozglądają się uważnie na wszystkie strony. Niektórzy nawet po cichu czynią na wszelki wypadek przygotowania do pogrzebu.

Karede wolałby inną reakcję ze strony tego mężczyzny. Był przyzwyczajony, że się go obraża — nauczył się tego podczas szkolenia — ale coś takiego... Odepchnął krzesło, wstał i usiadł na krawędzi biurka. Mor gapił się na niego nieruchomo, napięty, gotów do obrony w razie ataku. Furyk zrobił głęboki wdech, starając się zapanować nad gniewem.

— Dlaczego przyszedłeś do mnie, skoro wierzysz, że w porwaniu brała udział Straż Skazańców? — Wysiłek utrzymania głosu na spokojnym poziomie generał o mało nie przypłacił śmiercią przez uduszenie. Odkąd oddziały pierwotnej Straży Skazańców przysięgały na trupa Luthaira Paendraga, że będą bronić jego syna, nigdy wśród Strażników nie doszło do zdrady! Nigdy!

Mor odprężył się znacząco, kiedy pojął, że Karede nie zamierza go zabić, przynajmniej nie w tej chwili, a jednak czoło zrosiły mu kropelki potu.

— Mówi się, że ludzie ze Straży Skazańców potrafią dostrzec nawet oddech motyla. Masz coś do picia?