Rozstaje zmierzchu

Karede wskazał szybko ceglany piec, na którym stał srebrny puchar i dzban. Dzięki bliskości płomieni trunek pozostawał ciepły. Dzban stał tam nietknięty, odkąd przyniósł go Ajimbura po przebudzeniu się Furyka.

— Do tej pory wino może trochę się ochłodziło, ale częstuj się, proszę. A gdy przepłuczesz gardło, odpowiedz mi na pytanie. Albo bowiem podejrzewasz nas, ludzi ze Straży Skazańców, albo chcesz mnie wciągnąć w jakąś swoją gierkę, a wierz mi, że wtedy poznam, w jaką i po co.

Mężczyzna przemknął niemal nieśmiało do pieca, zerkając na gospodarza kątem oka, lecz gdy się schylił nad dzbanem, zmarszczył brwi i znieruchomiał. Obok pucharu stało naczynie, które wyglądało na obramowaną srebrem misę o podstawie z posrebrzonego rogu baraniego. O Światłości niebios, Karede kazał wszak Ajimburze trzymać ją z dala od ludzkich spojrzeń! Nie miał wątpliwości, że Mor rozpoznał przedmiot i jego przeznaczenie.

I ten mężczyzna uważał, że jeden ze Straży Skazańców dopuścił się zdrady?!

— Nalej mi także, jeśli nalewasz sobie.

Mor zamrugał, okazując lekką konsternację — trzymał w ręku jedyny prawdziwy puchar — i wtedy jego oczy wypełniło światło zrozumienia. Pojmował, lecz był zażenowany. Napełnił również miskę nieco drżącą ręką, potem wytarł dłoń w płaszcz i dopiero wówczas wziął misę. Każdy człowiek, nawet Poszukujący, ma swoje ograniczenia, a przełamując je, może się stać szczególnie niebezpieczny. Jednak Furyka widok osobliwego naczynia też wyprowadził z równowagi.

Karede przyjął puchar-czaszkę obiema rękoma, podniósł naczynie wysoko, po czym opuścił głowę.

— Za Cesarzową, niech nam żyje wiecznie w chwale i sławie. Śmierć i hańba jej wrogom.

— Za Cesarzową, niech nam żyje wiecznie w chwale i sławie — zawtórował mu Mor, również pochylając głowę i podnosząc własne naczynie. — Śmierć i hańba jej wrogom.

Furyk przytknął misę Ajimbury do warg, świadom, że Poszukujący mu się przygląda. Wino było naprawdę chłodne, a przyprawy nadały mu posmak goryczy. Wyczuł też słabą, cierpką nutę polerki do srebra, a następnie wmówił sobie, że posmak prochu jakiegoś truposza jedynie sobie wyobraził.

Mor pochłonął połowę wina w kilku pospiesznych łykach, po czym zagapił się na swój puchar, wyraźnie dopiero teraz zdając sobie sprawę, co zrobił. Widać było, że wiele wysiłku kosztuje go odzyskanie panowania nad sobą.

— Furyk Karede — odezwał się szybko. — Urodzony czterdzieści dwa lata temu wśród tkaczy, własność niejakiego Jalida Magonine, rzemieślnika z Ancarid. Jako piętnastolatek wybrany na szkolenie w Straży Skazańców. Dwukrotnie publicznie chwalony za bohaterstwo i trzykrotnie wzmiankowany w komunikatach jako weteran siedmioletnich walk, a po narodzinach Wysokiej Lady Tuon mianowany jej osobistym strażnikiem. — Wtedy, ma się rozumieć, nie nosiła takiego imienia, ale wypowiedzenie nadanego jej przy urodzeniu stanowiłoby obecnie obrazę. — W tym samym roku jako jedna z trzech ocalałych osób po pierwszym znanym zamachu dokonanym na jej życie wybrany oficerem szkoleniowym. Służba podczas Powstania Muyami i Incydentu Jianmin, a później kolejne pochwały za bohaterstwo. Znów wymieniany w komunikatach i przydzielony z powrotem jako osobisty strażnik Wysokiej Lady tuż przed dniem nadania jej pierwszego prawdziwego imienia. — Mor zerknął na swoje wino, potem szybko podniósł głowę. — Spełnili twoją prośbę. A była niezwykła. W następnym roku odniosłeś trzy poważne rany, przesłaniając Tuon i chroniąc ją własnym ciałem przed zabójcami. Wysoka Lady dała ci za twoje poświęcenie swoją najcenniejszą rzecz, lalkę. Po dalszej wybitnej służbie, kolejnych pochwałach i wzmiankach w dokumentach wybrano cię na osobistego strażnika samej Cesarzowej, niech nam żyje wiecznie, i służyłeś jej, aż otrzymałeś rozkaz towarzyszenia Wysokiemu Lordowi Turakowi na te ziemie wraz z Hailene. Zmieniły się czasy i zmienili się ludzie, jednak zanim zająłeś się ochroną tronu, jeszcze dwukrotnie wystąpiłeś z prośbą o przydział do straży przybocznej Wysokiej Lady Tuon. Bardzo to, bardzo niezwykłe. I zatrzymałeś lalkę, aż spaliła się podczas Wielkiego Pożaru Sohimy, jakieś dziesięć lat temu.