Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Ля ўзножжа абнесенага сьцяною ўзгорку шлях праходзіў побач з мноствам курганоў, высокіх і зялёных. Траву на іхніх заходніх баках нібы прысыпала сьнегам: маленькія незьлічоныя кветкі зьнічкамі зьзялі сярод травы.

– Зірніце! – вымавіў Гэндальф. – Якія сьветлыя вочы кветак сярод травы! Вечнапомныя клічуць іх, сімбэльмун на чалавечай мове гэтай зямлі, бо квітнеюць яны ўвесь год і растуць там, дзе ляжаць пад зямлёю памерлыя. Мы сягнулі вялікіх скляпеньняў, дзе сьпяць Тэядэнавы продкі.

– Сем курганоў леваруч і дзевяць справа, – зазначыў Арагорн. – Шмат доўгіх чалавечых жыцьцяў таму пабудавалі Залаты палац.

– Пяць сотняў разоў з таго часу аблятала барвянае лісьце ў маім доме, у Ліхалесьсі, – задумаўся Ляголас, – але ж для нас гэта толькі драбніца.

– А для вершнікаў Украйны – такая даўніна, што ўспамін пра будаваньне захаваўся толькі ў песьнях і паданьнях далёкай мінуўшчыны, – сказаў Арагорн, – а зьвесткі пра тое, што было да таго, загінулі ў туманах часу. Цяпер яны называюць гэтую зямлю сваёю пракавечнаю айчызнаю, і мова іхняя ўжо адрозьніваецца ад мовы іх паўночных сваякоў.

I пачаў напяваць ціхенька на павольнай мове, невядомай эльфу й гному, але ж яны прыслухаліся, бо музыкай падаваліся самыя яе гукі.

– Гэта й ёсьць мова рахірымаў? – перапытаў Ляголас. – Яна падобная да іх зямлі – багатая, раздольная, бы лугі, і суворая ды цьвярдая, як горы. Аднак я не разумею песьні, хоць і чуецца ў ёй сум сьмяротных пра свой лёс.

– На Агульнай мове, – прамовіў Арагорн, – я пераказаў бы яе так: