Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Temeraire przysłuchiwał się ich rozmowie z przekrzywioną głową, coraz bardziej zdezorientowany, aż wreszcie powiedział:

— Nic nie rozumiem. A co to za różnica? Lily jest samicą, a przecież potrafi walczyć tak dobrze jak ja, czy raczej prawie tak dobrze — poprawił się z nutką wyższości w głosie.

Riley, wciąż niezadowolony, po tej uwadze wyglądał tak, jakby poproszono go o wyjaśnienie zjawiska przypływu albo faz księżyca. Laurence był już przyzwyczajony do radykalnych poglądów Temeraire’a, więc odpowiedział:

— Temeraire, kobiety są przeważnie mniejsze i słabsze niż mężczyźni, gorzej znoszą trudy służby.

— Jakoś nie zauważyłem, żeby kapitan Harcourt była mniejsza od was — rzekł Temeraire. Było to bardzo prawdopodobne, skoro mierzył z trzydzieści stóp i ważył ponad osiemnaście ton. — Poza tym ja jestem mniejszy niż Maksimus, a Messoria jest mniejsza ode mnie, lecz to wcale nie znaczy, że nie potrafimy walczyć.

— Wśród smoków jest inaczej niż wśród ludzi — powiedział Laurence. — Na przykład kobiety muszą rodzić dzieci, a potem opiekować się nimi w dzieciństwie, a wy wykluwacie się z jaj jako istoty gotowe do samodzielnego życia.

Temeraire zamrugał, usłyszawszy to wyjaśnienie.

— To wy nie wykluwacie się z jaj? — zapytał zaintrygowany. — W takim razie w jaki sposób…

— Proszę o wybaczenie, ale chyba szuka mnie Purbeck — powiedział błyskawicznie Riley i oddalił się szybko; zadziwiająco szybko, pomyślał urażony Laurence, jak na człowieka, który dopiero co wpakował w siebie jedzenie odpowiadające prawie jednej czwartej wagi jego ciała.

— Raczej nie podejmę się wyjaśnienia ci całego procesu, jako że sam nie mam dzieci — rzeki Laurence. — A poza tym zrobiło się późno. Powinieneś dobrze się wyspać, jeśli chcesz odbyć jutro długi lot.

— To prawda, rzeczywiście jestem senny — odpowiedział Temeraire, ziewnął i rozwinął długi rozwidlony język, by wyczuć powietrze. — Chyba nic się nie zmieni i będziemy mieli dobrą pogodę na latanie. — Ułożył się wygodnie. — Dobranoc, Laurence. Przyjdziesz wcześnie?

— Zaraz po śniadaniu będę do twojej dyspozycji — obiecał Laurence.

Głaskał smoka, aż ten zasnął; skóra Temeraire’a wciąż była ciepła, pewnie ogrzana żarem z kuchni, w której wreszcie wygaszono piec po długich przygotowaniach do uczty. Kiedy wreszcie Temeraire zamknął już oczy, Laurence wstał i wrócił na tylny pokład.

Inni poszli spać albo drzemali na pokładzie i tylko nieliczni mruczeli z niezadowoleniem, że muszą spędzić tę przyjemną noc jako obserwatorzy. Laurence przeszedł się w stronę rufy, by rozprostować nogi przed zejściem na dół. Pełniący wachtę midszypmen, młody Tripp, ziewał prawie tak samo szeroko jak Temeraire, lecz gdy zbliżył się Laurence, zamknął usta i zawstydzony stanął na baczność.

— Miły wieczór, panie Tripp — powiedział Laurence, ukrywając rozbawienie.

Chłopak dobrze sobie radził, z tego, co opowiadał Riley, i prawie już nie przypominał leniwego i rozpieszczonego stworzenia, które wcisnęła na pokład rodzina. Rękawy jego kurtki kończyły się kilka cali nad nadgarstkami, a sama kurtka spruła się na plecach już tyle razy, że wstawiono tam klin z niebieskiego płótna żaglowego, niezupełnie pasującego kolorem do reszty, tak że teraz dziwny pas biegł przez środek. Włosy mu się poskręcały i przybrały słomiany kolor od słońca; prawdopodobnie nawet jego własna matka z trudem by go poznała.

— Och, tak, sir — odpowiedział entuzjastycznie Tripp. — Wyśmienite jedzenie i jeszcze dali mi na koniec kilkanaście tych słodkich klusek. Szkoda że zawsze nie możemy tak jeść.

Laurence westchnął tylko w obliczu tego przykładu młodzieńczej odporności. Żołądek wciąż mu się dawał we znaki.

— Uważaj, żeby nie zasnąć podczas wachty — powiedział. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby po takiej kolacji chłopak zechciał się zdrzemnąć, a Laurence nie miał ochoty oglądać, jak ponosi upokarzającą karę.

— Nie ma mowy, sir — rzekł Tripp, tłumiąc ziewnięcie, tak że skończył zdanie dość piskliwym głosem. — Sir — szepnął nerwowo, kiedy Laurence miał już odejść. — Czy wolno mi zapytać… Te chińskie duchy chyba nie pokazałyby się komuś, kto nie należał do ich rodziny, jak pan sądzi?

— Panie Tripp, jestem pewny, że nie zobaczy pan żadnych duchów podczas wachty — odparł sucho Laurence.

Milczeli obaj przez chwilę, a potem Tripp roześmiał się, wciąż nerwowo, a Laurence zmarszczył brwi.

— Czy ktoś opowiadał jakieś historie? — zapytał, wiedząc, że plotki na ten temat mogą zaniepokoić załogę.