Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Angua zaprzestała prób przetarcia obroży o wręgę. I tak nic to nie dawało, a srebro naciskające na skórę mroziło ją i parzyło równocześnie.

Poza tym — choć srebrna obroża na wilkołaku była całkiem poważnym „tym” — traktowano ją dobrze. Zostawili jej miskę z jedzeniem — drewnianą — i pozwoliła swej wilkołaczej części jeść, gdy część ludzka zamknęła oczy i zatkała nos. Dostała też wodę, całkiem świeżą jak na standardy Ankh-Morpork. W każdym razie widziała przez nią dno naczynia.

Trudno jej było myśleć w wilczej postaci. To jakby po pijanemu otwierać zamek w drzwiach — możliwe, ale trzeba się koncentrować na każdym ruchu.

Rozległ się jakiś dźwięk. Zastrzygła uszami.

Coś raz czy dwa razy stuknęło od dołu w kadłub. Miała nadzieję, że to rafa. To by oznaczało… możliwe, że ląd… Przy odrobinie szczęścia mogłaby dopłynąć do brzegu…

Brzęknęło… Zapomniała o łańcuchu. Zresztą właściwie nie był potrzebny. Czuła się słaba jak kociak.

Usłyszała rytmiczny odgłos, jakby coś wgryzało się w drewno.

Maleńkie metalowe ostrze przebiło się przez dno tuż przed jej nosem i wysunęło na cal.

I ktoś zaczął mówić. Głosy wydawały się odległe i zniekształcone, być może tylko wilkołak potrafił je usłyszeć, ale gdzieś pod łapami naprawdę rozbrzmiewały słowa.

— …możecie już nie pedałować, kapralu Nobbs.

— Jestem wykończony, sierżancie. Jest coś do jedzenia?

— Jest jeszcze ta kiełbasa czosnkowa. Albo ser. Albo zimna fasola.

— Siedzimy w puszce bez powietrza i mamy jeść ser? Nie chce nawet wspominać o fasoli.

— Bardzo mi przykro, panowie. Spieszyliśmy się i musiałem zabrać żywność, która się nie psuje.

— Tyle że robi się tu trochę… duszno, jeśli rozumie pan, o co mi chodzi.

— Jak tylko się ściemni, — wypuszczę linę; potem możemy się wynurzyć i wziąć powietrze.

— Byle pozbyć się tego, które już mamy. O to tylko mi chodzi.

Angua zmarszczyła czoło, próbując coś z tego zrozumieć. Głosy były znajome. Choć stłumione, potrafiła rozpoznać tony. Przez mgły zwierzęcego umysłu przebijało niejasne wrażenie: przyjaciele.

Imiona. Niektóre z tych głosów miały… imiona.

Myślenie stawało się coraz trudniejsze — srebro działało. Ale jeśli przestanie myśleć, może zapomnieć, jak znowu zacząć.

Patrzyła na metalowy szpic. Metal… z ostrymi krawędziami.

Maleńka ludzka część jej mózgu wściekała się na wilczy mózg, próbując zmusić go do zrozumienia, co ma robić.