Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Białe światło słońca rysowało czarne cienie na ścianach pałacu księcia Cadrama. On także miał mapę Klatchu, ułożoną z maleńkich barwnych kafelków na podłodze. Przyglądał się jej w zamyśleniu.

— Tylko jeden okręt? — zapytał.

Generał Ashal, szef jego doradców, pokiwał głową.

— Z tej odległości nasi jasnowidze nie mogą uzyskać wyraźnego obrazu — dodał. — Wydaje się jednak, że jednym z ludzi jest Vimes. Przypominasz sobie, sire, to nazwisko.

— Ach, użyteczny komendant Vimes… — Książę uśmiechnął się.

— Istotnie. I przez ten czas rozpoczęły się intensywne działania na nabrzeżach. Musimy przyjąć, że wyrusza korpus ekspedycyjny.

— Myślałem, że mamy co najmniej tydzień, Ashalu.

— To rzeczywiście zagadkowe. W żaden sposób nie mogą być przygotowani, sire. Coś musiało się wydarzyć.

Cadram westchnął.

— No cóż, ruszajmy więc tam, gdzie kieruje nas przeznaczenie. Gdzie uderzą?

— Na Gebrę, sire. Jestem tego pewien.

— Nasze najmocniej ufortyfikowane miasto? Z pewnością nie. Tylko idiota próbowałby czegoś takiego.

— Przeprowadziłem dość głębokie studia lorda Rusta, sire. Pamiętaj, że nie spodziewa się walki z naszej strony, więc nie przejmuje się siłą naszych wojsk. — Generał uśmiechnął się. Był to lekki, drwiący uśmieszek. — Oczywiście, atakując nas, piętrzy niesławę na niesławie. Inne kraje nadbrzeżne z pewnością zwrócą na to uwagę.

— A zatem zmieniamy plany. Ankh-Morpork może poczekać.

— Mądre posunięcie, sire. Jak zawsze.

— Jakieś wieści o moim nieszczęsnym bracie?

— Niestety żadnych, sire.

— Nasi agenci muszą się bardziej starać. Świat patrzy, Ashalu.

— Zgadza się, sire.