Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Nie chodzi o niecierpliwość ani gniew. Chodzi o to, że nie jestem w stanie zaakceptować przenikającej wszystko mistycznej siły, która ma poruszyć podkowę zgodnie z moją wolą, tylko dlatego, że ja tak chcę. To sprzeczne z całym moim doświadczeniem, groteskowe i niedorzeczne.

Siedzę jednak uparcie, a podkowa pozostaje półkilogramowym kawałem kutego żelaza wiszącym na rzemieniu. Masa, ciążenie, tarcie i oddziaływania między-atomowe pozostają na swoim miejscu. Mój wzrok nie jest fizyczną siłą zdolną zmienić te parametry. W ogóle nie jest żadną siłą. Jest jedynie zdolnością do rejestracji fali świetlnej. Zjawiskiem biernym. Działaniem do wewnątrz, a nie na zewnątrz.

A jednak siedzę i patrzę na podkowę. Jestem uparty. Moja niewiara nie ma tu nic do rzeczy. Gdzieś, kilkanaście kilometrów dalej jest człowiek, który najwyraźniej potrafi oddziaływać wolą na materię. Ekstremalnie niebezpieczny człowiek. Żeby go zneutralizować, muszę zrozumieć jego możliwości. Zrobił ze mnie drzewo.

W ciągu paru sekund zmienił moje ciało w zupełnie inną tkankę o zupełnie odmiennych właściwościach. A potem nastąpiło coś innego i cały proces został odwrócony. Człowiek, drzewo, człowiek...

Mój Boże, człowiek... Zabiłem Duvala. Był drzewem jak ja, a ja go zabiłem. Prosił mnie o to.

Zaciskam powieki i czekam, aż koszmar w mojej duszy płonący nagle jak raca wygaśnie. Aż wypali się do końca. Staram się myśleć o czym innym.

Tam, w dolinie, w Muzycznym Piekle mogłem ulegać halucynacjom albo iluzjom. Jednak czuję, że ten sposób rozumowania wiedzie donikąd.

Tkanka ludzkiego ciała i tkanka drzewa to zupełnie różne materie. Inne komórki, inne białka, inne cukry, inna struktura i budowa. Tymczasem możliwa była przemiana podwójna. Tam i nazad.

Nie zostałem nieodwracalnie spetryfikowany.

A to znaczy, że zdarzyło się coś na innym poziomie niż atomy, związki chemiczne, wiązania, biosynteza i fizyka. Zmiana zaszła na poziomie, na którym to wszystko jest kwestią drugorzędną. Gdzieś głębiej. Na takim, na którym twór będący biologicznym synem Anity Ostrowskiej i Aaki Drakkainena może być równie dobrze zbudowany z kości, mięśni i krwi, jak z celulozy, miazgi i łyka. Jest to równie nieistotne jak fakt, czy mam na sobie piżamę, czy piankę do nurkowania.

Jest to poziom istnienia materii i energii, z którym większość miejscowych nie radzi sobie za dobrze, natomiast przybysz z drugiego końca wszechświata natychmiast stał się wirtuozem, mimo że jego wiedza o tym świecie ograniczała się do języka, paru niechlujnych teorii i garści opracowań naukowych. Zatem nie chodzi omistykę, której źródło jest gdzieś na miejscu. Nie trzeba urodzić się tutejszym szamanem. To nie jest kwestia znajomości lokalnej fizyki.

Siedzę i jestem cierpliwy.

Podkowa jednak nie chce się poruszyć.

Nie pomaga koncentracja, wizualizacja, zaciskanie szczęk ani wytrzeszczanie oczu. Podkowa to kawał żelaza.

Wisi na rzemieniu i nie ma zamiaru drgnąć.

W głębi izby, w kamiennej ścianie, która jest chyba po prostu litą skałą, znajdują się ciężkie, drewniane drzwi. Są zawsze zamknięte. Zastawione tramem wiszącym na potężnych hakach.

Bondswif nie pozwala mi do nich nawet podchodzić. Nie odpowiada na pytania.

„To nie dla ciebie — mówi. — Zabije cię natychmiast".

Czasem jednak zabiera lampę, podciąga łańcuch iunosi jeden koniec belki, a potem wślizguje się w ciemny korytarz, z którego wieje wilgotnym, jaskiniowym zimnem.

Znika tak na długie godziny.

Po powrocie nie odzywa się ani słowem. Siedzi, patrzy w ogień z rogiem w dłoni i ponuro dolewa sobie piwa z dzbana.

Ja patrzę na podkowę.

Czasem wychodzę na zewnątrz. Rozprostować nogi, przejść się po świeżym powietrzu, zobaczyć cokolwiek, co nie jest kawałem żelaza dyndającym na pasku wyprawionej skóry.

Śnieg pada i topnieje, powietrze jest ostre i zimne, jak potłuczone szkło. Pachnie nadchodzącą zimą.

Gliffnak węszy w moją stronę, czasem powarkuje, ale na ogół wodzi za mną tymi dziwnymi ślepiami, w których drzemie niepokojąca iskra rozumu.

Ignoruję go.

Czasem zaczyna krzyczeć i walić w drzwi, potem awanturuje się gdzieś przy słupach. Bondswif zakłada wówczas swoją szubę, cudaczny hełm, bierze kostur i wychodzi. Zabrania mi się wtedy pokazywać. Zostaję sam.

Siedzę i patrzę na podkowę.

Często przynosi później kosze, w których znajdują się połcie dziczyzny, pomarszczone suche kiełbasy, jaja i kołacze. Targa beczułki piwa i mąki. Zaczynam rozumieć, skąd biorą się dobra w wyładowanej po brzegi spiżarni, mieszczącej się w zaadaptowanej jaskini. Bondswif Oba Niedźwiedzie świadczy usługi dla ludności. Pewnie uzdrawia i udziela porad.

Codziennie pyta, czy już się czegoś nauczyłem, albo czy chcę odejść. Nadal chce mi zwrócić jednego gwichta. Sprawia wrażenie, że moja wytrwałość zaczyna go irytować.

„Patrząc na podkowę". Psychologiczny obraz o ludzkiej wytrwałości i sensie istnienia. Trudne pytania, na które widz nie dostaje łatwej odpowiedzi. Dla prawdziwych koneserów, którzy szukają czegoś więcej niż bezmyślna jatka i hektolitry krwi. Historia na miarę dwudziestowiecznych mistrzów dwuwymiarowego kina psychologicznego. Złoty Świstak na festiwalu w Ułan Bator.