Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Wstaje nagle i krząta się gdzieś po izbie, po czym szybko wraca z niewielkim garnuszkiem, z którego wytrząsa na dłoń jakieś bezkształtne grudki podobne do bursztynów.

— Wybierz jedną — burczy. — Prawą dłonią. A teraz weź pogrzebacz i zamieszaj w węglach. Dobrze. Teraz wrzuć do ognia.

Wrzucam posłusznie. Grudka wpada pomiędzy rozżarzone głownie i zapala się na krótko, sypiąc iskrami. Z żaru zaczyna płynąć strużka bardzo gęstego, czerwonego dymu jak ze świecy dymnej.

— Wsadź prawą dłoń w dym — powiada Oba Niedźwiedzie. Ciepły, pachnący ostro dym owiewa mi dłoń, wije się wśród palców, skręca w kłęby i obłoczki.

— Wystarczy — mówi Bondswif. Zabieram rękę, a wtedy pochyla się i wsadza twarz w dym. Przez jakiś czas trwa tak, mrucząc swoją monotonną przyśpiewkę. Jego głos wznosi się i opada. Przypomina mi się jolk mojej fińskiej babci. Jeśli robiła coś monotonnego, na przykład nadzorowała automat sprzątający, gotowała albo obliczała komuś jakieś księgowe cuda przez Internet, zawodziła w kółko tę samą smętną melodyjkę bez początku i końca. Dziadek Vaainamoinen wychodził wtedy z domu. Jolk babci doprowadzał go do szału. Twierdził, że ona sama nie wie, że jolkuje. No, ale babcia była z Laplandii.

Bondswif trwa tak pochylony, nucąc z twarzą w kłębach dymu, aż zaczyna nagle kaszleć, oczy mu łzawią. Jolk urywa się, zastępuje go charkot i atak kokluszu. Widzę, że rzuca się we wszystkie strony, jakby coś niewidzialnego trzymało Bondswifa za kark w dymie. Zapiera się dłońmi o obmurowane kamieniami palenisko i ciągnie do tyłu, lecz nie może się poruszyć, mimo że żyły wychodzą mu na skroniach z wysiłku. Przez dłuższy czas przyglądam się temu bezczynnie, przekonany, że to część obrzędu. Czarodziej jednak kaszle jak szalony, słyszę rzężenie i dochodzę do wniosku, że szarpiący się coraz rozpaczliwiej i słabiej Oba Niedźwiedzie zwyczajnie się dusi. Jednak zanim zdołam powstać, nieznana siła przytrzymująca maga w palenisku nagle puszcza. Bondswif leci do tyłu, przewraca plecami karło i pada w futra zaścielające podłogę, rzucając się w paroksyzmach, prychając czerwonym dymem i trzymając się oburącz za gardło.

— Wo... wody... — charczę. — Tam... w dzbanie! Wstaję i przynoszę mu gliniany dzban. Pije prosto z naczynia, co chwila zwijając się w nowym ataku kaszlu. W końcu uspokaja się i znienacka ciska dzbanem gdzieś w odległy kąt siedziby w ciemność. Słyszę, że naczynie rozbija się na gliniane skorupy.

— Bodajbyś zdechł! Bodaj cię zaraza zadusiła! — wrzeszczy Bondswif zagadkowo, najwyraźniej nie do mnie, tylko gdzieś tam w mrok. Wstaje, ciągle trzymając się za gardło, i odchodzi w kąt, potykając się o sprzęty oraz zanosząc świszczącym kaszlem. Słyszę, jak zamyka ciężkie, drewniane drzwi z metalowymi okuciami i blokuje je masywną, nakładaną na haki zaworą.

Wraca, pokasłując jeszcze od czasu do czasu, wreszcie siada, popija z rogu i dyszy ciężko. Milczę, choć ciekawi mnie, kogo ma zadusić zaraza, i kusi, żeby go poinformować, że nie należy trzymać twarzy w ognisku. Czekam.

— Dziwne... — zipie Bondswif. — Idziesz z bardzo dalekich stron. Jesteś tak dziwny i obcy, że może rzeczywiście uroczysko cię posłucha. Jesteś i stary, i młody. Żywy i martwy. Zdrowy i chory. Ale najdziwniejsze, że wcale nie chcesz być Czyniącym. Przychodzisz tu i dajesz mi dwa gwichty za pieśni bogów, choć wcale w to nie wierzysz. Uważasz się za mądrego, lecz kupujesz coś, czego wcale nie chcesz. Jeszcze nie widziałem kogoś takiego. Rozkładam bezradnie ręce.

— Przeznaczenie — wzdycham. Bondswif kręci głową.

— Ty nie masz losu — mówi. Nieruchomieję i patrzę na niego. Wcale mi się to nie podoba. — Albo wkrótce zginiesz, albo...

— Albo?

— Albo sam jesteś losem — odpowiada zafrasowany. — Ja jednak sądzę, że zabije cię uroczysko. Dlatego powiem tak: jeśli chcesz odejść swoją drogą, zabierz jednego gwichta i odejdź. A potem trzymaj się z dala od bogów, uroczysk, Czyniących i takich rzeczy.

Wzdycham znowu.

— Chętnie bym tak zrobił. Ale idą czasy, kiedy to Pieśniarze będą mieli może najwięcej do powiedzenia. Może być tak, że to oni będą rządzić ludźmi. Wolałbym, żeby wszystko zależało od rozsądku mężów i żelaza, jak zawsze. Wtedy bym odszedł. Lecz idą złe czasy. Muszę poznać pieśni, żeby je powstrzymać.