Hiob: Komedia sprawiedliwości [Job: A Comedy of Justice - pl]

Po godzinie, długim przebieraniu się w różne ciuchy i intensywnym targowaniu w wykonaniu Margrethe zaopatrzyliśmy się w stroje odpowiednie na pustynię. Miałem na sobie spodnie khaki i taką samą koszulę oraz słomiany kapelusz w lekko kowbojskim stylu. Margrethe była ubrana bardziej skąpo — szorty miała równocześnie krótkie i obcisłe — aż do nieprzyzwoitości — natomiast górna część stroju składała się z czegoś, co było mniej niż gorsetem, lecz nieco więcej niż biustonoszem. Nazywało się to „stanikiem”.

Gdy ujrzałem Margę tak ubraną, szepnąłem do niej:

— Z pewnością nie pozwolę ci pokazać się publicznie w tym bezwstydnym kostiumie.

Odpowiedziała mi:

— Kochanie, nie zachowuj się od rana jak ćwok. Jest za gorąco.

— Nie żartuję. Zabraniam ci to kupić!

— Alec, nie przypominam sobie, żebym cię pytała o pozwolenie.

— Sprzeciwiasz mi się?

Westchnęła:

— Być może tak… Nie chcę tego robić. Czy kupiłeś maszynkę do golenia?

— Wiesz, że tak!

— Mam dla ciebie majtki i skarpetki. Czy potrzebujesz czegoś jeszcze?

— Nie. Margrethe, przestań zmieniać temat.

— Kochanie, powiedziałam już, że nie zamierzam się z tobą kłócić w miejscu publicznym. W tym kostiumie jest też spódnica. Chciałam ją przymierzyć. Pozwól mi to zrobić i zapłacić rachunek. Potem wyjdziemy na zewnątrz i porozmawiamy na osobności.

Kipiąc ze złości, zrobiłem to, co chciała. Muszę zresztą przyznać, że dzięki jej handlowym zdolnościom wyszliśmy ze sklepiku z większą ilością pieniędzy, niż weszliśmy. Jak to możliwe? Ten garnitur od mojego „patróna” Don Jaimego, który na mnie wyglądał tak śmiesznie, na właścicielu sklepiku leżał jak ulał. W gruncie rzeczy właściciel był nawet podobny do Don Jaimego. Zgodził się on dać mi w zamian za niego wszystko, co mi było potrzebne — koszulę khaki, spodnie i słomiany kapelusz. Margrethe zażądała jednak dopłaty. Domagała się pięciu dolarów, otrzymała dwa.

Gdy płaciła rachunek, dowiedziałem się, że użyła podobnej magii pozbywając się swego niepotrzebnego już kostiumu. Wkroczyliśmy do sklepu mając 7. 55 dolarów, wyszliśmy z 8. 80… oraz ubraniami na pustynię dla nas obojga, grzebieniem (do wspólnego użytku), szczoteczką do zębów (podobnie), plecakiem, maszynką do golenia oraz niezbędną ilością bielizny i skarpetek — wszystko używane, lecz podobno wysterylizowane.

Nie jestem biegły w taktyce, zwłaszcza w stosunkach z kobietami. Wyszliśmy na otwartą przestrzeń, gdzie mogliśmy porozmawiać swobodnie, i nawet nie zdawałem sobie sprawy, że już zostałem pokonany. Nie zatrzymując się ani na chwilę, Margrethe oświadczyła:

— Słucham, kochanie. Chciałeś o czymś porozmawiać.

— Hmm. Jak założysz spódniczkę, ten kostium jest do przyjęcia. Ostatecznie. Nie wolno ci jednak pokazywać się publicznie w tych szortach. Jasne?

— Mam zamiar nosić same szorty tylko wtedy, kiedy będzie upalnie. Tak jak teraz.

— Margrethe, powiedziałem ci…

Rozpięła spódnicę i zaczęła ją zdejmować.

— Znowu mi się sprzeciwiasz!

Złożyła ją w kostkę i powiedziała:

— Proszę cię, czy mogę ją schować do plecaka?

— Jesteś świadomie nieposłuszna!

— Ależ, Alec, nie muszę być ci posłuszna, ani ty mnie.

— Ale… posłuchaj, kochanie, bądź rozsądna. Wiesz, że nie wydaję ci zwykle rozkazów. Jednak żona musi być posłuszna mężowi. Czy jesteś moją żoną?

— Powiedziałeś mi, że nią jestem, więc pozostanę nią, zanim mi nie powiesz, że jest inaczej.

— A więc twoim obowiązkiem jest mnie słuchać.

— Nie, Alec.

— Ale to jest podstawowy obowiązek żony!

— Nie zgadzam się z tym.

— Ależ… to szaleństwo! Czy chcesz mnie opuścić?

— Nie. Chyba, żebyś się ze mną rozwiódł.

— Nie uznaję rozwodów. Rozwody są sprzeczne z Pismem.

Nie odpowiedziała.

— Margrethe, proszę cię, załóż spódnicę!

— O mały włos byś mnie przekonał, najdroższy — odpowiedziała cicho. — Czy potrafisz mi wytłumaczyć, dlaczego tego pragniesz?

— Jak to dlaczego? Te szorty, noszone bez spódnicy, są nieprzyzwoite.

— Nie rozumiem, w jaki sposób fragment stroju może być nieprzyzwoity, Alec. Tylko osoba może okazać się taka. Czy chcesz powiedzieć, że jestem nieprzyzwoita?