Pamięć Światłości

– Wspominał coś o wymogach, jakie nam postawi – rzekła Egwene, przyglądając się zbierającym orszakom władców. Pierwszy na miejscu był Darlin Sisnera, król Łzy. Mimo że to Randowi zawdzięczał koronę, wiedziała, iż może liczyć na jego poparcie. Jednak główny przedmiot jego troski stanowiło zagrożenie ze strony Seanchan. Był mężczyzną w średnim wieku, z czarną brodą przystrzyżoną w szpic, niezbyt zapewne przystojnym, ale otaczała go aura pewności siebie i samoopanowania. Nie zsiadając z siodła, skłonił się przed Egwene, a ona podsunęła mu pierścień.

Zawahał się, po czym zsiadł z konia i podszedł, pochylając głowę i całując pierścień.

– Niech ci Światłość sprzyja, Matko.

– Cieszę się, że cię tu widzę, Darlin.

– Ja również, pod warunkiem że nasze porozumienie wciąż jest w mocy. Że mogę liczyć na bramy do mej ojczyzny, gdy zaistnieje potrzeba.

– Stanie się, jako pragniesz.

Ukłonił się powtórnie, mierząc spojrzeniem spode łba człowieka nadjeżdżającego z przeciwnej strony. Gregorin, Kasztelan Illian, piastował pozycję pod wieloma względami równorzędną Darlinowej – ale nie do końca. Pierwotnie Rand mianował Darlina Kasztelanem Łzy, jednak wtedy Wysocy Lordowie poprosili o jego intronizację. Gregorin zaś objął stanowisko zwykłego Kasztelana. Widać było, że niedawno mocno schudł, okrągła niegdyś twarz – ze zwyczajową illiańską brodą – powoli zaczynała przypominać czaszkę. Nie czekał, aż Egwene zasugeruje ceremonialny obowiązek, od razu podprowadził konia bliżej i zamaszyście skłonił się nad pierścieniem.

– Cieszę się, że byliście w stanie odsunąć na bok dzielące was różnice i wesprzeć mnie w tej sprawie – oświadczyła Egwene, a jej słowa sprawiły, że na moment przestali na siebie groźnie spozierać.

– Zamiary Lorda Smoka są dość… niepokojące – stwierdził Darlin. – Zgodził się, abym został królem Łzy, ponieważ starczało mi odwagi, żeby sprzeciwić mu się w kilku istotnych kwestiach. Liczę na to, że i teraz będzie w stanie nadstawić ucha na rozsądne argumenty.

Gregorin prychnął:

– Lord Smok jest ucieleśnieniem rozumu. Jeżeli przedstawimy mu dobre racje, z pewnością posłucha.

– Moja Opiekunka chciałaby z wami zamienić słowo – poinformowała ich Egwene. – Proszę, zechciejcie jej wysłuchać. Wasza ewentualna współpraca nie zostanie zapomniana.

Silviana podjechała do nich, a potem razem z Gregorinem usunęła się na stronę. O nic istotnego nie chodziło – Silviana wcielała w życie plan Egwene, który miał uniemożliwić im rzucenie się sobie do gardeł.

Darlin przyglądał się jej badawczo. Chyba wyczuwał, co tu się dzieje, ale nie protestował; spokojnie dosiadł swego konia.

– Martwisz się czymś, królu Darlinie?

– Zastarzałe rywalizacje sięgają głębiej niż dno oceanu, Matko. Momentami zastanawiam się, czy to całe spotkanie nie jest sprawką Czarnego, który chciałby, żebyśmy się tu pozabijali.

– Rozumiem – zgodziła się Egwene. – Niewykluczone, że najlepiej byłoby, gdybyś zdecydowanie oznajmił swoim ludziom… zresztą spodziewam się, że już to uczyniłeś… iż dzisiaj nie ma mowy o żadnych „wypadkach”.

– Mądra sugestia. – Ukłonił się i wycofał.

Obaj opowiedzą się po jej stronie sporu. Ghealdan będzie za Randem, pod warunkiem że potwierdzą się raporty Egwene z dworu królowej Alliandre. Ghealdan nie był potęgą na tyle istotną, żeby musiała się obawiać jego wpływu na negocjacje – gorzej sprawa wyglądała z Pogranicznikami. Z tego, co wiedziała, wszystkie Ziemie Graniczne popierały Randa.

Sztandary łopotały nad głowami żołnierzy właściwych im armii. Wszyscy władcy już przybyli, wyjąwszy królową Ethenielle, która w Kandorze zmagała się z falami uchodźców. Reprezentował ją poważny kontyngent zbrojny, dowodzony przez jej najstarszego syna – Antola. Jego obecność miała świadczyć, iż rezultaty tego spotkania są równie ważne dla racji stanu Kandoru, co walki na granicach.

Kandor. Pierwsza ofiara Ostatniej Bitwy. Z raportów wynikało, że cały kraj stał w ogniu. Czy Andor będzie następny? Dwie Rzeki? „Spokojnie” – upomniała się w myślach.

Niemniej czuła się okropnie rozważając w takiej sytuacji liczenie głosów „za” i „przeciw” – ale cóż począć, to był jej obowiązek. Rand nie mógł osobiście dowodzić Ostatnią Bitwą, choć z pewnością bardzo by tego pragnął. Jego misją będzie spotkanie jeden na jednego z Czarnym; trudno było oczekiwać, że w takiej sytuacji starczy mu przytomności rozumu lub bodaj zwykłego czasu na kierowanie wojskami. Jej zasadniczym celem było nakłonienie tego zgromadzenia do powierzenia Białej Wieży dowództwa sił sprzymierzonych przeciwko Cieniowi. Poza tym nie miała zamiaru zrzec się odpowiedzialności za pieczęcie.