Trzej muszkieterowie

— Kiedy odbędzie się ten bal? — zapytała Anna Austriaczka.

Ludwik XIII poczuł instynktownie, że nie powinien odpowiedzieć na to pytanie zadane przez królową gasnącym głosem.

— Wkrótce, pani — powiedział — nie przypominam sobie dokładnie daty, ale zapytam kardynała.

— A więc ten bal jest pomysłem kardynała? — zawołała królowa.

— Tak, pani — odparł król zdziwiony — ale o co chodzi?

— To on ci powiedział, żebym włożyła spinki?

— To znaczy, pani...

— To on, Najjaśniejszy Panie, to on!

— I cóż, jakie to ma znaczenie, on czy ja? Alboż takie zaproszenie jest zbrodnią?

— Nie, Najjaśniejszy Panie.

— Więc będziesz na balu?

— Tak, Najjaśniejszy Panie.

— Dobrze więc — rzekł król odchodząc — dobrze, liczę na to.

Królowa skłoniła się głęboko, nie tyle ze względu na etykietę, ile dlatego, że nogi ugięły się pod nią. Król wyszedł wielce zadowolony.

— Jestem zgubiona — szepnęła królowa — kardynał wie wszystko, to on popycha króla, który nic jeszcze nie wie, ale dowie się wkrótce. Jestem zgubiona! Mój Boże, mój Boże, mój Boże!

Uklękła na poduszce i zaczęła się modlić z głową ukrytą w drżących rękach.

W istocie sytuacja jej była okropna. Buckingham wrócił do Londynu, pani de Chevreuse była w Tours. Pilnowana bardziej niż kiedykolwiek, królowa czuła niejasno, że jedna z jej dam ją zdradziła, ale nie wiedziała która. La Porte nie mógł opuścić Luwru; nie miała komu zaufać.

Widząc zagrażające nieszczęście i czując się opuszczona przez wszystkich, wybuchnęła szlochem.

— Czy nie mogę w niczym usłużyć Waszej Królewskiej Mości? — odezwał się nagle głos pełen słodyczy i współczucia.

Królowa odwróciła się żywo, dźwięk tego głosu nie mógł bowiem mylić; mówiła do niej przyjaciółka.

W istocie, w drzwiach wiodących do pokoi królowej ukazała się urocza pani Bonacieux. Kiedy król wszedł, była zajęta układaniem sukien i bielizny w przyległej gotowalni: nie mogła wyjść stamtąd i usłyszała wszystko.

Królowa zaskoczona krzyknęła przenikliwie; w swoim zmartwieniu nie rozpoznała zrazu młodej kobiety, protegowanej pana de La Porte.

— Och, Najjaśniejsza Pani, nie obawiaj się — rzekła młoda kobieta składając ręce i płacząc ze współczucia dla królowej — jestem oddana Waszej Królewskiej Mości duszą i ciałem i choć jestem od niej daleko, choć miejsce moje jest nisko, zdaje mi się, że znalazłam sposób, by wybawić Waszą Królewską Mość z kłopotu.

— Ty! O nieba! Ty? — zawołała królowa — ale spójrz na mnie. Jestem zdradzona przez wszystkich; czy mogę ci zaufać?

— Och, Najjaśniejsza Pani — zawołała młoda kobieta padając na kolana — na mą duszę, gotowa jestem umrzeć dla Waszej Królewskiej Mości.

Ten okrzyk płynął z głębi serca i podobnie jak za pierwszym razem nie można było się mylić.

— Tak — ciągnęła pani Bonacieux — tak, są tu zdrajcy; ale na Pannę Przenajświętszą przysięgam, że nie ma osoby bardziej niż ja oddanej Waszej Królewskiej Mości. Te spinki, których żąda król, Wasza Królewska Mość dała księciu Buckingham, prawda? Znajdowały się w małej szkatułce z różanego drzewa, którą miał pod płaszczem. Czyżbym się myliła? Czyż tak nie było?

— O mój Boże, mój Boże — szeptała królowa, szczękając zębami z przerażenia.

— A zatem trzeba dostać z powrotem te spinki — ciągnęła pani Bonacieux.

— Tak, oczywiście — zawołała królowa — ale jak to zrobić, w jaki sposób?

— Trzeba posłać kogoś do księcia.

— Ale kogo... kogo?... Komu mogę zaufać?

— Zechciej mi zaufać, Najjaśniejsza Pani; uczyń mi ten zaszczyt, moja królowo, a znajdę wysłannika!

— Ale trzeba napisać!

— Tak, to konieczne. Dwa słowa napisane ręką Waszej Królewskiej Mości i zapieczętowane jej sygnetem.

— Ale te dwa słowa to wyrok na mnie, rozwód, wygnanie!

— Tak, jeśliby dostały się w niegodne ręce! Ale ja odpowiadam za to, że dojdą tam, gdzie trzeba.

— O, mój Boże, muszę więc oddać w twe ręce swoje życie, honor, reputację!

— Tak, tak, Najjaśniejsza Pani, tak trzeba, a ja cię ocalę.

— Ale jak? Przynajmniej powiedz mi jak.

— Mój mąż został wypuszczony na wolność przed kilkoma dniami; nie miałam jeszcze czasu, by się z nim zobaczyć. Jest to dzielny i zacny człowiek — ani nie kocha, ani nienawidzi nikogo. Uczyni, co zechcę; wyjedzie na mój rozkaz nie wiedząc, co wiezie, i odda list Waszej Królewskiej Mości pod wskazanym adresem, nieświadom nawet, że ten list pisała królowa.

Królowa w uniesieniu ujęła ręce młodej kobiety, spojrzała na nią, jakby chciała czytać w głębi jej serca, a widząc jedynie szczerość w jej pięknych oczach, ucałowała ją czule.