Trzej muszkieterowie

Zacny kramarz znalazłszy się w domu od razu dał znać żonie o swym szczęśliwym powrocie; żona powinszowała mu z tego powodu i zawiadomiła, że skorzysta z pierwszej wolnej chwili, by się z nim zobaczyć.

Na tę chwilę trzeba było czekać pięć dni, co w innych okolicznościach wydałoby się imć panu Bonacieux terminem bardzo długim, ale wizyta u kardynała i odwiedziny Rocheforta dawały mu dość materiału do rozmyślań, wiadomo zaś, że nigdy czas nie mija tak szybko, jak na rozmyślaniu.

Tym bardziej że rozmyślania pana Bonacieux były nadzwyczaj przyjemne. Rochefort nazywał go swym przyjacielem, swym drogim Bonacieux i wciąż mu powtarzał, że kardynał wielce go ceni. Kramarz widział już przed sobą drogę do zaszczytów i fortuny.

Ze swej strony pani Bonacieux również rozmyślała, ale trzeba powiedzieć, że jej uwagi nie pochłaniała ambicja; mimo woli powracała wciąż myślą do owego pięknego młodzieńca, tak dzielnego, i — jak się zdawało — tak w niej zakochanego. Wydano ją za mąż za pana Bonacieux, gdy miała osiemnaście lat, przebywała stale wśród przyjaciół swego męża, a nie byli to ludzie mogący wzbudzić uczucia w młodej kobiecie, która miała serce wzniosłe mimo niskiego urodzenia; jakoż pani Bonacieux przyjmowała obojętnie pospolite hołdy. W owych czasach tytuł szlachcica wiele znaczył dla mieszczaństwa, a d’Artagnan był szlachcicem; ponadto nosił mundur gwardzisty, po mundurze muszkieterów najwyżej ceniony przez damy. D’Artagnan, powtarzamy to raz jeszcze, był piękny, młody, krewki, mówił o miłości jak człowiek, który kocha i pragnie być kochany; tego wszystkiego było aż nadto, by zawrócić w głowie kobiecie dwudziestotrzyletniej, a pani Bonacieux właśnie osiągnęła ten szczęśliwy wiek.

Małżonkowie, choć nie widzieli się przeszło tydzień i choć podczas tego tygodnia wydarzyło się wiele, spotkali się z pewnym zakłopotaniem; pan Bonacieux jednak okazał prawdziwą radość i podszedł do żony z otwartymi ramionami.

Pani Bonacieux podała mu czoło do ucałowania.

— Porozmawiajmy — powiedziała

— Jak to? — zapytał Bonacieux zdziwiony.

— A tak, mam ci coś bardzo ważnego do powiedzenia.

— W samej rzeczy, ja też mam do ciebie kilka poważnych spraw. Proszę, opowiedz mi co nieco o twym porwaniu.

— Nie o to bynajmniej chodzi w tej chwili — rzekła pani Bonacieux.

— A o co chodzi? O moje aresztowanie?

— Dowiedziałam się o nim tego samego dnia; ale jako że nie byłeś winien żadnej zbrodni ani żadnej intrygi, że nie wiedziałeś nic, co mogłoby skompromitować ciebie albo inną osobę, przydawałam temu zdarzeniu tyle tylko wagi, na ile zasługiwało.

— Wygodnie ci tak mówić, moja pani — rzekł Bonacieux dotknięty, że żona okazuje mu tak mało zainteresowania — czy wiesz, że cały dzień i noc spędziłem w lochu Bastylii?

— Dzień i noc szybko przeminęły; porzućmy więc tę sprawę i przejdźmy do tego, co mnie tu sprowadza.

— Jak to! Do tego, co cię sprowadza! Czy nie po to przyszłaś, by zobaczyć się z mężem, z którym byłaś rozłączona przez tydzień? — zapytał kramarz dotknięty do żywego.

— Po to przede wszystkim, ale jeszcze po coś innego.

— Mów więc.

— Jest to sprawa największej wagi, od niej zależą, być może, nasze przyszłe losy.

— Nasze losy bardzo się zmieniły od chwili, kiedy się z tobą widziałem, moja żono, i nie zdziwię się, jeśli za kilka miesięcy ludzie będą nam zazdrościć.

— Owszem, jeśli zechcesz pójść za wskazówkami, których ci udzielę.

— Mnie?

— Tak, tobie. Mój mężu, chodzi o uczynek dobry i szlachetny, a także o sporą sumę pieniędzy.

Pani Bonacieux wiedziała, że mówiąc o pieniądzach trafia w czule miejsce. Ale ten, kto rozmawiał przez dziesięć minut z kardynałem Richelieu, choćby był nawet kramarzem, nie jest już tym samym człowiekiem.

— O sporą sumę pieniędzy! — rzekł Bonacieux rozdziawiając usta.

— Tak.

— Ile to może dać mniej więcej?

— Jakieś tysiąc pistoli.

— To sprawa poważna?

— Tak.

— Co należy zrobić?

— Wyjedziesz natychmiast, dam ci pismo, którego nie pozwolisz sobie odebrać pod żadnym pozorem, a które doręczysz do rąk własnych.

— A dokąd mam jechać?

— Do Londynu.

— Ja do Londynu! Chyba żartujesz, nie mam żadnych spraw w Londynie.

— Ale innym potrzebny jest twój wyjazd.

— A któż są ci inni? Uprzedzam cię, że nie uczynię nic na ślepo; chcę wiedzieć nie tylko, na co się narażam, ale i dla kogo.

— Wysyła cię znamienita osoba, czeka na ciebie równie znamienita; nagroda przejdzie twe oczekiwania, oto wszystko, co mogę ci przyrzec.

— Znowu intrygi, wciąż te intrygi! Dziękuję, teraz mam się już na baczności, pan kardynał wszystko mi wyjaśnił.