Ucieczka z Festung Breslau

-Panowie - powiedział beznamiętnie, usiłując ukryć drżenie głosu. - To dla mnie honor i wielki zaszczyt móc wami dowodzić podczas tej akcji. Przed nami już tylko trzecie piętro.

Bingo! Za sobą miał teraz tylko czystą, żywą furię gotową do ataku i wpatrzoną w niego jak w Boga. Jak łatwo kierować ludźmi, jeśli się trzyma nerwy na wodzy. Jak bardzo, jak panicznie się bał, kiedy już zahuczało w uszach. To były prawdziwe strzały. Nie jak na strzelnicy. Te były prawdziwe. Niech to szłag! Paraliżujący strach dosłownie dławił. W co on się pakował, do diabła? Po co? Przecież mógł siedzieć bezpiecznie na tyłach. I... I co? Jego pruska natura wymagała spełnienia obowiązku. Jego ludzki strach nakazywał spieprzać stąd jak najszybciej. Co wybrać? Jak zachowałby się Holmes?

-Panowie. - Postąpił krok do przodu i znowu zdjął z głowy swój wymuskany hełm. - Proponuję, żeby uczcić minutą ciszy wszystkie zmarnowane sowieckie pociski. - Pochylił głowę i dotknął ręką czoła niby to w ramach głębokiej zadumy.

Żołnierze wyli ze śmiechu. Schielke czuł, że zdobył tych ludzi, którzy dobrowolnie chcieli spełnić każdy jego rozkaz. To nic, że Ruscy strzelają, to nic, że niemieckie cekaemy ledwie się wyrabiają. Nieważny huk, gwiżdżące rykoszety, swąd, dym, zwały tynku. To nic. Ważne, żeby odróżnić się od wszystkich innych. Dobrze pojął nauki Holmesa.

-Panowie. Proszę za mną.

Gross doskoczył z boku.

-Panie kapitanie - wydyszał. - Trzecie piętro trochę różni się od innych. Tam się w ogóle nie da wyjść na korytarz. Ani się pokazać. Po prawej stronie Iwany, po lewej nasi, ale nie całkiem. W ścianach wykuliśmy małe przejścia, ale tylko przez kilka sal.

-A wyżej?

-A wyżej to już tylko dach. A nad nim albo Ruskie, albo Amerykany. Zależy, które bombowce akurat nad celem. Strach wyjrzeć.

-Jak grubo buczą, to amerykańskie - podpowiedział jeden z żołnierzy w wieku może siedemnastu lat. Wielki hełm zabawnie przekrzywiał się na jego głowie. - Jak cienko, to Sowieci.

Ktoś tłumaczył, jak wygląda sytuacja na trzecim piętrze. Po prawej stronie korytarza są Rosjanie, po lewej nasi, ale nie do końca, bo Iwany zdobywają salę za salą. Na sam korytarz nie można nawet wyjrzeć, bo to strefa śmierci. Wehrmacht umieścił w korytarzu dwie miny. Jedną małą przy klatce schodowej zajętej przez Rosjan. Drugą przy własnej klatce. Tę minę nazywano Młotem Thora. Była zwykłą skrzynką oblepioną gruzem i świetnie zakamuflowaną cegłami. Zawierała kilkanaście kilogramów trotylu otoczonego butelkami z benzyną zagęszczoną żelatyną jadalną i przykrytego woreczkami zawierającymi metalowe kulki z łożysk. Młot Thora to była naprawdę właściwa nazwa dla tej machiny śmierci. Ostateczne rozwiązanie i argument Niemców w walce z przeznaczeniem. Schielke widział już wiele takich konstrukcji montowanych naprędce z wszystkiego, co było pod ręką. Znak, że dyskusja z Panem Bogiem na temat tego, kto ma rację, ciągle trwała. Miny można było łatwo uruchomić - to znaczy powiadomić zwykłym gwizdkiem ich operatorów ukrytych daleko z tyłu.

Samym korytarzem nie można było przejść. To była przestrzeń całkowicie kontrolowana przez Ruskich. Żołnierze wykuli więc wąskie przejścia w ścianach po lewej stronie szkoły. Przeciskali się właśnie przez pierwsze, kiedy Gross spytał:

-A wie pan, kapitanie, dlaczego nie odpaliliśmy jeszcze tych min?

-Nie mam pojęcia.

-Bo to broń ostateczna. Dla osłony naszej ucieczki. Odpalimy je, jak tylko uda się odblokować naszych ludzi, którzy utknęli w innych klasach, i wtedy chodu.

-To są tu odcięci nasi żołnierze?

-Są. Czasem w nocy słychać ich krzyki.

-Szlag! - Z trudem przeciskali się przez kolejne przejście do następnej sali. Nowa grupa przerażonych żołnierzy skupionych pod ścianami dość dużej sali patrzyła na niego jak na zjawisko z innego świata. Znowu w ich oczach zauważył cień nadziei. Sam niestety wiedział, że była to płonna nadzieja. Nie przyszedł tu, żeby ratować świat. - Dlaczego ten budynek jest taki ważny? - zapytał.

-To rygiel całego odcinka obrony. Jak padnie, a to się stanie już dzisiaj, będziemy uciekać aż za Odrę. Całym naszym małym frontem.

-No ładnie - skomentował krótko Schiełke.

Gross zatrzymał się na środku sali pod osłoną wewnętrznej barykady wykonanej z potrzaskanych mebli i worków z piaskiem.