Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

— Możemy tylko ratować samych siebie — sprzeciwił się. — Im chodzi również o nas, pamiętasz? Nie możemy martwić się o innych.

Spojrzała na niego z twarzą pełną… czego? Być może pogardy, pomyślał Dirk. Zaskoczył go ten widok.

— Nie wierzę własnym uszom — zaczęła. — Czy nie potrafisz myśleć o nikim oprócz siebie? Do cholery, Dirk, my mamy przynajmniej antyzapach. Emerelczycy nie mają absolutnie nic. Żadnej broni, żadnej osłony. Są niby-ludźmi, zwierzyną. Musimy coś zrobić!

— Niby co? Popełnić samobójstwo? O to ci chodzi? Nie chciałaś, żebym rano walczył z Bretanem, a teraz masz zamiar…

— Tak! Teraz musimy to zrobić. Na Avalonie tak byś nie mówił — ciągnęła głosem przechodzącym niemal w krzyk. — Byłeś wtedy inny. Jaan nigdy by nie…

Przerwała, zdając sobie sprawę, co powiedziała. Odwróciła wzrok i rozpłakała się rozpaczliwie. Dirk siedział bez ruchu.

— A więc o to chodzi — odezwał się po pewnym czasie. Jego głos brzmiał bardzo spokojnie. — Jaan nie myślałby o sobie, tak? Jaan odgrywałby bohatera.

Spojrzała na niego.

— Wiesz, że tak by zrobił.

Kiwnął głową.

— To prawda. Może ja też bym kiedyś tak zrobił. Może masz rację. Może się zmieniłem. Nic już nie wiem.

Czuł się zniesmaczony i znużony, pokonany i bardzo zawstydzony. Jego bezładne myśli krążyły wciąż w kółko. Doszedł do wniosku, że oboje mają rację. Faktycznie ściągnęli Braithów do Wyzwania, narażając w ten sposób setki niewinnych ofiar. Gwen słusznie ich o to oskarżała. Ale z drugiej strony on również miał rację. Nie mogli zrobić nic absolutnie nic. Ta ocena mogła być samolubna, lecz nie czyniło to jej mniej prawdziwą.

Gwen nie próbowała już ukrywać łez. Ponownie wyciągnął do niej ręce i tym razem pozwoliła, by ją przytulił i spróbował pocieszyć dotykiem swych dłoni. Gdy jednak głaskał jej długie, czarne włosy, próbując powstrzymać własne łzy, zdał sobie sprawę, że to nic nie da. Braithowie zabijali mieszkańców Wyzwania, a on nie mógł ich powstrzymać. Mógł co najwyżej ratować sam siebie. Okazało się, że jednak nie jest już tym dawnym Dirkiem, Dirkiem z Avalonu, nie. A kobieta, którą trzymał w ramionach, nie była Jenny. Oboje byli tylko zwierzyną.

I nagle znalazł rozwiązanie.

— Tak — powiedział głośno.

Gwen popatrzyła na niego i Dirk wstał chwiejnie, pociągając ją za sobą.

— Dirk? — zapytała.

— Możemy coś zrobić — oznajmił, prowadząc ją do drzwi najbliższego apartamentu. Otworzyły się bez oporu. Dirk podszedł do umieszczonego obok łóżka ekranu. Wszystkie światła w pomieszczeniu były zgaszone. Oświetlał je jedynie podłużny prostokąt wyblakłego błękitu padający z korytarza. Gwen zatrzymała się niepewnie w drzwiach, wypełniając je swą ciemną, posępną sylwetką.

Dirk włączył ekran, pełen nadziei, bo nie zostało mu nic więcej. Gdy urządzenie ożyło pod jego dotykiem, odetchnął swobodniej. Spojrzał na Gwen.

— Co chcesz zrobić?

— Podaj mi numer do siebie — zażądał.

Zrozumiała. Kiwnęła powoli głową i podała mu numer. Dirk nacisnął kolejne guziki i czekał. Po chwili pokój rozjaśnił pulsujący blask sygnału. Kiedy zgasł, plamy świetlne skupiły się w cechującą się wydatną żuchwą twarz Jaana Vikary’ego.

Nikt się nie odezwał. Gwen podeszła bliżej i zatrzymała się za Dirkiem, kładąc dłoń na jego ramieniu. Vikary spoglądał na nich w milczeniu. Przez długą chwilę Dirk obawiał się, że Kavalar wyłączy ekran i zostawi ich własnemu losowi.

Nie zrobił tego jednak.

— Byłeś bratem ze schronienia — powiedział do Dirka. — Ufałem ci — Przeniósł spojrzenie na Gwen. — A ciebie kochałem.

— Jaan — odezwała się szybko, głosem tak cichym, że Dirk wątpił, by Vikary ją usłyszał. Potem coś w niej pękło. Odwróciła się i wyszła pośpiesznie z pokoju.

Vikary nie wyłączył jednak ekranu.

— Widzę, że jesteście w Wyzwaniu. Dlaczego się ze mną połączyłeś, t’Larien? Wiesz, co musimy zrobić, ja i mój teyn?

— Wiem — odparł Dirk. — Zaryzykuję. Musiałem ci powiedzieć. Braithowie trafili tu za nami. Nie wiem, w jaki sposób. Nawet nie przyszło nam do głowy, że mogą nas wytropić. Ale tak się stało. Bretan Braith Lantry wyłączył miejski komputer i wygląda na to, że kontroluje większą część źródeł mocy. Pozostali… mają sfory psów. Są w korytarzach.

— Rozumiem — stwierdził Vikary. Przez jego twarz przemknęło jakieś dziwne, niemożliwe do rozpoznania uczucie. — Lokatorzy?

Dirk kiwnął głową.

— Przylecicie?

Vikary uśmiechnął się bardzo blado, bez śladu wesołości.

— Prosisz mnie o pomoc, Dirku t’Larien? — Potrząsnął głową. — Nie, nie powinienem z ciebie szydzić. Nie prosisz o pomoc dla siebie. Rozumiem to dla nich, dla Emerelczyków, tak, przylecimy z Garse’em. Przywieziemy nasze nadajniki i tych, których znajdziemy przed łowcami, zrobimy korarielami Ironjade. Ale potrzebujemy czasu, być może zbyt dużo. Wielu zginie. Wczoraj w Mieście w Bezgwiezdnym Jeziorze nagle zakończyło życie stworzenie zwane matką. Dzieci galarety… słyszałeś o czarnowińskich dzieciach galarety, t’Larien?