Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Znów oboje umilkli. Gwen ponownie wyłączyła reflektory.

— Co robisz? — zdziwił się Dirk.

— Przed nami są następni — wyjaśniła. — Pamiętasz ten krzyk?

— Pamiętam. — Zamyślił się na chwilę. — Ale czy ten autolot wytrzyma więcej wstrząsów?

Uśmiechnęła się blado.

— Kavalarski kodeks pojedynkowy przewiduje kilka powietrznych trybów walki. Autoloty są często wybieraną bronią. Dlatego muszą być solidne. Tę maszynę zbudowano tak, by wytrzymała ogień z lasera tak długo, jak to tylko możliwe. Pancerz… Czy muszę mówić dalej?

— Nie musisz. — Przerwał. — Gwen?

— Słucham?

— Nie zabijaj ich więcej.

Spojrzała na niego.

— Oni mordują Emerelczyków — przypomniała — i innych pechowców, którzy jeszcze nie opuścili Wyzwania. Z radością zapolowaliby również na nas.

— Wszystko jedno — nie ustępował. — Możemy ich odciągnąć, dać pozostałym trochę czasu. Wkrótce przybędzie tu Jaan. Nikt nie musi ginąć.

Westchnęła. Poruszyła dłońmi, zwalniając ruch autolotu.

— Dirk — zaczęła. Nagle coś zauważyła i niemal zatrzymała maszynę, kierując się bardzo powoli w tamtą stronę. — Spójrz — rozkazała, wyciągając rękę.

Było tu tak ciemno, że trudno mu było cokolwiek zobaczyć, dopóki nie podlecieli bliżej. Było to ciało, czy raczej jego szczątki. Leżało pośrodku bulwaru, nieruchome i krwawiące. Wokół walały się kawałki mięsa. Podłogę pokrywały ciemne plamy zakrzepłej krwi.

— To na pewno ta ofiara, którą słyszeliśmy wcześniej — wyjaśniła Gwen tonem swobodnej rozmowy. — No wiesz, łowcy niby-ludzi nie jedzą mięsa swych ofiar. Zapewniają, że te istoty nie są ludźmi, a tylko jakiegoś rodzaju półrozumnymi zwierzętami, i święcie w to wierzą, lecz mimo to smród kanibalizmu jest zbyt silny, nawet dla nich, i nie ważą się tego robić. Nawet w najdawniejszych czasach, w ciemnych wiekach na Dumnym Kavalaanie, myśliwi ze schronień nigdy nie jedli mięsa upolowanych niby-ludzi. Zostawiali je bogom, padlinożernym ćmom i piaskowym chrząszczom. Rzecz jasna, najpierw dawali po kawałku psom jako nagrodę. Łowcy zbierają jednak trofea. Głowy. Widzisz ten tułów? Pokaż mi, gdzie jest głowa.

Dirka dopadły mdłości.

— Ściągają też skórę — ciągnęła Gwen. — Noszą ze sobą myśliwskie noże. A przynajmniej nosili. Nie zapominaj, że polowania na niby-ludzi zabroniono na Dumnym Kavalaanie już wiele pokoleń temu. Uczyniła to nawet rada związanych dumą Braithu. Ci, którzy nadal polują, muszą to robić potajemnie. Ukrywają swe trofea przed wszystkimi, oprócz być może innych takich jak oni. Ale tutaj, no wiesz, wystarczy, że ci powiem, iż Jaan spodziewa się, że Braithowie zostaną na Worlornie tak długo, jak tylko będą mogli. Powiedział mi, że niektórzy z nich mówią o wyrzeczeniu się Braithu i sprowadzeniu tu swych betheyn ze schronień świata ojczystego. Chcą tu założyć nową koalicję, zgromadzenie, które przywróci wszystkie dawne zwyczaje, całą martwą i umierającą ohydę. Na pewien czas, rok, dwa lata albo dziesięć, tak długo, jak toberska stratotarcza zdoła utrzymać ciepło. Lorimaar high-Larteyn i inni jemu podobni. Nie będzie tu nikogo, kto mógłby ich powstrzymać.