Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Na chwilę zapadła cisza. Gwen i Dirk spoglądali na siebie bez ruchu, wytężając słuch. Wycie rozległo się ponownie, głośniejsze i wyraźniejsze. Tym razem poniosło się lekkim echem. Było pełne wściekłości, wysokie i przeciągłe.

— Psy Braithów — stwierdziła Gwen głosem znacznie spokojniejszym, niż należałoby się tego spodziewać.

Dirk przypomniał sobie bestię, którą widział, gdy szedł ulicami Larteynu — wielkiego jak koń psa, który warknął na jego widok, stwora o bezwłosym, szczurzym pysku i małych, czerwonych ślepiach. Spojrzał z lękiem w głąb korytarza za nimi, lecz w kobaltowych cieniach nic się nie poruszało.

Dźwięki były coraz głośniejsze i coraz bliższe.

— W dół — zdecydowała Gwen. — I to szybko.

Dirka nie trzeba było do tego przekonywać. Pobiegli na centralne pasmo szerokiego bulwaru i weszli na pierwszy, najwolniejszy pas ruchomego chodnika. Potem zaczęli się przesuwać ku środkowi, przeskakując z pasa na pas, aż wreszcie jechali najszybszym z tych, które prowadziły w dół. Gwen zdjęła torbę i otworzyła zestaw polowy, grzebiąc w jego zawartości. Dirk stał obok kobiety, z jedną ręką wspartą na jej ramieniu, i obserwował mijane numery pięter, czarnych wartowników pełniących straż nad mrocznymi jamami wiodącymi w głąb wewnętrznych korytarzy Wyzwania. Migające w regularnych odstępach przed jego oczyma cyfry były coraz niższe.

Gdy zjechali poniżej pięćsetnego piętra, Gwen podniosła się nagle, trzymając w prawej ręce niebiesko-czarny metalowy pręt długości jej dłoni.

— Zdejmuj ubranie — poleciła.

— Słucham?

— Zdejmuj ubranie — powtórzyła. Gdy Dirk wpatrywał się w nią ze zdziwieniem, potrząsnęła niecierpliwie głową i stuknęła go w pierś czubkiem pręta. — To antyzapach — wyjaśniła. — Używamy go z Arkinem w terenie. Spryskujemy się nim przed pójściem do lasu. Ta substancja zabija woń ciała na jakieś cztery godziny. Mam nadzieję, że dzięki niemu psy stracą trop.

Dirk kiwnął głową i zaczął się rozbierać. Kiedy był już nagi, Gwen kazała mu stanąć z szeroko rozstawionymi nogami i rękami uniesionymi nad głową. Dotknęła jednego końca metalowego pręta i z drugiego trysnęła delikatna, szara mgiełka. Jej dotyk wywoływał mrowienie na jego nagiej skórze. Było mu zimno, czuł się głupi i bezbronny. Gwen opryskała go od stóp do głów, z przodu i z tyłu. Potem uklękła i spryskała również jego ubranie, na zewnątrz i od środka, wszystko oprócz grubego szynela, który dał mu Arkin. Ten odłożyła ostrożnie na bok. Kiedy skończyła, Dirk ubrał się z powrotem. Jego ubranie było suche i wypełniał je delikatny jak popiół proszek. Potem Gwen się rozebrała i pozwoliła, żeby on ją spryskał.

— A co z szynelem? — zapytał Dirk, gdy już się ubrała. Spryskała wszystko: pakiet czujników, zestaw polowy, bransoletę z nefrytu i srebra. Wszystko poza brązowym patchworkowym szynelem Arkina. Dirk trącił go czubkiem buta.

Gwen podniosła płaszcz i przerzuciła go przez poręcz, na szybki pas jadącego w górę chodnika. Śledzili go spojrzeniem, aż po chwili zniknął im z oczu.

— Nie potrzebujesz go — stwierdziła wtedy. — Może zmyli sforze trop. Z pewnością dotarli za nami na bulwar.

Dirk miał niepewną minę.

— Być może — przyznał, zerkając na wewnętrzną ścianę. Mignął na niej numer 472. — Chyba powinniśmy zejść z tego chodnika — stwierdził nagle.

Spojrzała na niego z pytaniem w oczach.

— Sama to powiedziałaś — wyjaśnił. — Ci, którzy są za nami, z pewnością dotarli przynajmniej na bulwar. Jeśli już ruszyli w dół, ten szynel ich nie oszuka. Kiedy zobaczą, jak przelatuje obok nich, tylko się roześmieją.

— Masz rację — przyznała z uśmiechem. — Ale warto było spróbować.

— Zakładając, że schodzą za nami…

— Mamy nad nimi sporą przewagę — przerwała mu. — Nie uda im się wprowadzić sfory psów na ruchomy chodnik, a to znaczy, że muszą iść na piechotę.

— I co z tego? Na bulwarze i tak nie jest bezpiecznie, Gwen. Posłuchaj, tam na górze to nie może być Bretan. On jest na dole, w podziemiu. To zapewne nie jest również Chell, mam rację?

— Masz. Kavalar poluje razem z teynem. Nigdy się nie rozdzielają.

— Tak też myślałem. To znaczy, że jedna para dobrała się do źródeł mocy na dole, a druga jest za naszymi plecami. Ilu jeszcze nas ściga? Potrafisz mi odpowiedzieć na to pytanie?

— Nie.

— Podejrzewam, że jest ich przynajmniej kilku, a gdyby nawet tak nie było, lepiej jest założyć najgorsze. Jeśli w mieście grasuje większa grupa Braithów i jeśli są w kontakcie z myśliwymi za nami, ci na górze powiedzą innym, żeby zamknęli bulwar.

Przymrużyła powieki.

— Może tego nie zrobią. Pary myśliwych rzadko ze sobą współpracują. Każda z nich chce pierwsza dopaść zwierzynę. Cholera, gdybym tylko miała broń!

Dirk zignorował jej ostatnie słowa.

— Nie powinniśmy podejmować ryzyka — stwierdził. W tej samej jednak chwili jasne światła zaczęły migotać. Ich blask przeszedł nagle w szary półmrok. Chodnik pod nimi szarpnął gwałtownie i zaczął zwalniać. Gwen potknęła się. Dirk złapał ją i objął ramionami. Najpierw zatrzymał się najwolniejszy pas, potem sąsiedni, a na końcu ten, którym jechali.