Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Wyciągnęła rękę.

— Normy obowiązujące na Emerelu p.i. z pewnością tego zabraniają — zgodził się z uśmiechem Dirk. — Ale nie sądzę, by Głos wyraził sprzeciw.

Gwen uśmiechnęła się do niego blado. Potem dotknęła instrumentów i manta ruszyła nagle przed siebie, nabierając prędkości. Przez długi czas tu również owiewał ich wiatr, gdy mknęli coraz szybciej przez półmrok. Gwen siedziała pobladła za sterami, zaciskając usta, a Dirk obserwował machinalnie numery mijanych pięter.

Usłyszeli Braithów na długo przed tym, nim ich zobaczyli. Do ich uszu znowu dobiegło wycie i szaleńcze, urywane ujadanie, niepodobne do głosów żadnych znanych Dirkowi psów. Jeszcze bardziej przeraźliwym czyniło je echo, niosące się w górę i w dół spiralnego korytarza. Usłyszawszy sforę, Dirk natychmiast wyciągnął rękę i wyłączył reflektory.

Gwen obrzuciła go pytającym spojrzeniem.

— Nie robimy zbyt wiele hałasu — wyjaśnił. — Nie mają szans nas usłyszeć wśród tego całego wycia i własnych krzyków. Ale mogliby zobaczyć zbliżające się z tyłu światła. Mam rację?

— Masz — przyznała. Nie powiedziała nic więcej. Skupiła się na prowadzeniu autolotu. Dirk przyglądał się jej w bladym, szarym świetle, które im zostało. Jej oczy znowu przypominały nefryty, twarde i gładkie, pełne gniewu, jak niekiedy oczy Garse’a Janacka. Wreszcie miała swój pistolet, a kavalarscy łowcy byli gdzieś przed nimi.

Obok 497 piętra minęli obszar pokryty strzępami podartej tkaniny, które wzbiły się w powietrze pod wpływem wywołanego ich przelotem podmuchu. Jeden kawałek, większy od pozostałych, prawie w ogóle nie uniósł się ze swego miejsca pośrodku bulwaru. To były resztki brązowego, patchworkowego szynela, który rozdarto na strzępy.

Przed nimi znowu rozległo się wycie, głośniejsze niż przedtem.

Usta Gwen rozciągnęły się w przelotnym uśmiechu. Dirk zdumiał się na ten widok, wspominając swą łagodną Jenny z Avalonu.

Potem ujrzeli postacie, niewielkie czarne sylwetki na mrocznym bulwarze, małe plamki, które szybko rosły, zmieniając się w ludzi i psy, w miarę jak manta była coraz bliżej. Pięć wielkich bestii biegało swobodnie po bulwarze, podążając tuż za szóstą, największą, która ciągnęła za sobą dwa długie, czarne łańcuchy. Na końcach tych łańcuchów było dwóch mężczyzn, którzy szli za psami, holowani przez potężnego przewodnika sfory.

Rośli. Jakże szybko rośli!

Psy pierwsze usłyszały autolot. Przewodnik spróbował się odwrócić, wyrywając jeden z łańcuchów z rąk łowcy. Trzy puszczone luzem zwierzęta również się odwróciły, warcząc groźnie, a czwarte pobiegło w kierunku szybko nadlatującej maszyny. Ludzie przez moment sprawiali wrażenie zdezorientowanych. Jeden z nich zaplątał się w łańcuch, który trzymał w chwili, gdy pies przewodnik zmienił kierunek. Drugi, który miał wolne ręce, sięgnął po coś, co wisiało mu u pasa.

Gwen włączyła reflektory. W półmroku oczy manty świeciły oślepiającym blaskiem.

Autolot uderzył w łowców.

Wrażenia zalały Dirka gwałtownym strumieniem. Przeciągłe wycie przeszło nagle w skowyt bólu, manta zadrżała na skutek wstrząsu. Straszliwe, czerwone ślepia lśniące przerażająco blisko, szczurzy pysk, żółte, ociekające śliną zębiska. Potem kolejny wstrząs i drugie drżenie. Coś złamało się z trzaskiem. Kolejne uderzenia i miękkie, przyprawiające o mdłości łoskoty, pierwszy, drugi i trzeci. Krzyk, niewątpliwie ludzki, a potem sylwetka mężczyzny rysująca się w blasku reflektorów. Wydawało się, że minęła godzina, nim do niego dotarli. Był wysoki i szeroki w barach. Dirk go nie znał. Miał na sobie grube spodnie i kurtkę z kameleonowej tkaniny, które zdawały się zmieniać kolor, w miarę jak się zbliżali. Osłaniał rękami oczy, w jednej z nich ściskając bezużyteczny pojedynkowy laser. Dirk zobaczył przeświecający spod rękawa błysk metalu. Białe włosy opadały nieznajomemu na ramiona.

Wreszcie, po trwającej wieczność chwili bezruchu, mężczyzna zniknął. Manta zakołysała się po raz kolejny, a Dirk zadrżał wraz z nią.

Przed nimi widniała szara pustka biegnącego po łuku bulwaru.

Z tyłu — Dirk odwrócił się, by to zobaczyć — biegł ścigający ich pies, który wlókł za sobą dwa grzechoczące głośno łańcuchy. Jego sylwetka malała jednak z każdą chwilą. Na zimnej, plastikowej ulicy leżały ciemne postacie. Gdy tylko zaczął je liczyć, zniknęły mu z oczu. Nad ich głowami przemknął impuls światła, który jednak nawet nie zbliżył się do celu.

Po chwili znowu zostali z Gwen sami. Nie słyszeli nic poza świstem pędu. Twarz kobiety była całkowicie nieruchoma. Jej dłonie również. Za to ręce Dirka drżały.

— Chyba go zabiliśmy — stwierdził.

— Tak — zgodziła się. — Zabiliśmy. Kilka psów również. — Umilkła na chwilę. — O ile sobie przypominam, nazywał się Teraan Braith coś tam.