Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Mówiąc te słowa, odbezpieczył broń i uniósł podbródek. Pistolet spoczywał luźno w jego ręce. Pot tryskał z moich dłoni, a gardło odmawiało posłuszeństwa. Czekałem, bo tylko to mi pozostało.

Morderstone lustrował mnie przez chwilę wzrokiem. Po czym wyciągnął rękę, przycisnął wylot lufy do szyi Lucasa i strzelił dwa razy.

Stało się to tak szybko, tak nieoczekiwanie, było tak absurdalne, że przez ułamek sekundy miałem ochotę się roześmiać. Stało sobie trzech mężczyzn, bang bang, i zostało tylko dwóch. To naprawdę zabawne.

Zdałem sobie sprawę, że się zmoczyłem. Trochę. Ale wystarczająco.

Zamrugałem, tymczasem Morderstone podał pistolet Barnesowi, który dawał sygnały w kierunku znajdujących się za mną drzwi.

— Dlaczego to zrobił? Dlaczego ktokolwiek miałby uczynić coś tak strasznego?

To ja powinienem zadać to pytanie, ale tak się nie stało. Głos należał do Morderstone'a. Cichy i spokojny; pełna kontrola.

— To straszne, panie Lang — powiedział. — Straszne. Straszne, ponieważ stało się bez powodu. A zawsze powinniśmy starać się znaleźć powód, dla którego ktoś umiera. Zgodzi się pan ze mną?

Podniosłem wzrok, ale nie mogłem się skupić na twarzy Morderstone'a. Pojawiała się i znikała, podobnie jak głos, który rozbrzmiewał w moich uszach i jednocześnie dochodził z odległości kilku mil.

— No cóż, uznajmy, że choć nie istniał powód, aby musiał umrzeć, ja miałem powód, aby zabić. To już coś, jak sądzę. Zabiłem go, panie Lang, aby udowodnić jedną rzecz. I tylko tę jedną — przerwał. — Aby udowodnić panu, że jestem do tego zdolny.

Przeniósł wzrok na leżące na podłodze ciało Lucasa, a ja uczyniłem to samo.

Paskudny widok. Wylot lufy znajdował się tak blisko ciała, że rozszerzające się gwałtownie gazy, wleciały w otwór po kuli, straszliwie wydymając i osmalając ranę. Szybko odwróciłem wzrok.

— Czy rozumie pan, co powiedziałem? — Stał pochylony do przodu, przekrzywiając głowę. — Ten człowiek — powiedział — był akredytowanym amerykańskim dyplomatą, pracownikiem Departamentu Stanu USA. Jestem pewien, że miał wielu przyjaciół, żonę, pewnie również dzieci. Taki człowiek z pewnością nie może ot tak zniknąć, prawda? Wyparować?

Kilku mężczyzn pochyliło się nad ciałem Lucasa. Zaszeleściły marynarki, kiedy je podnosili. Zmusiłem się, aby skupić uwagę na słowach Morderstone'a.

— Chcę, aby pan zrozumiał, jak wygląda prawda, panie Lang. A prawda wygląda tak, że jeżeli zażyczę sobie, aby zniknął, to tak się stanie. Strzelam do człowieka w moim własnym domu i pozwalam, aby się wykrwawił na moim dywanie, ponieważ takie jest moje życzenie. Nikt mnie nie powstrzyma. Ani policja, ani służby specjalne, ani przyjaciele pana Lucasa. Ani z pewnością pan. Słyszy mnie pan?

Ponownie podniosłem wzrok i tym razem zobaczyłem jego twarz wyraźniej. Czarne oczy. Połysk. Poprawił krawat.

— Panie Lang — powiedział — czy dostarczyłem panu powodu, aby wziął pan pod uwagę bezpieczeństwo panny Woolf?

Skinąłem głową.

Odwieźli mnie do Londynu, przyciśniętego do dywanika w diplomacie, i wyrzucili z samochodu gdzieś na południowym brzegu rzeki.

Przeszedłem przez Waterloo Bridge, przez Strand, zatrzymując się co chwilę bez powodu, od czasu do czasu wciskając monety do rąk osiemnastoletnim żebrakom, pragnąc, aby ten wycinek rzeczywistości okazał się snem bardziej, niż kiedykolwiek chciałem, aby jakikolwiek sen stał się rzeczywistością.

Mike Lucas powiedział, żebym na siebie uważał. Podjął ryzyko, mówiąc mi, żebym na siebie uważał. Nie znałem człowieka i nie prosiłem go, by podjął dla mnie to ryzyko, ale i tak to uczynił, ponieważ był przyzwoitym profesjonalistą, któremu nie podobało się to, do czego zmusza go praca, i nie chciał, bym i ja został do tego zmuszony.

Bang bang.

Nie było odwrotu. Nie dało się zatrzymać świata.