Dwie wojowniczki [Le due guerriere - pl]

17. Demon nienawiści

— Oto i oni. — Rekla dała znak Filii, a on się zatrzymał. Pomógł jej powoli zejść. Była już cieniem samej siebie, ale jej ciało uparcie nie chciało ustąpić upływowi lat. Obydwoje wychylili się ze szczytu i zobaczyli ich.

Pod nimi Dubhe i Lonerin przemierzali wąski skalny chodnik. Zabójcy znajdowali się lekko w tyle względem pozycji młodych, a to dawało im pewną przewagę.

— Dobrze się sprawiłeś — powiedziała Rekla, odwracając się do towarzysza.

Decyzja o niesieniu jej na plecach okazała się strzałem w dziesiątkę. Filia wykrzesał z siebie całą swoją energię i starał się być tak szybki, jak tylko mógł. Teraz był wykończony, ale przynajmniej nadrobili dystans, jaki dzielił ich od Dubhe.

Rekla prawie od razu przestała marudzić i pozwoliła sobie pomóc, skoro już stała się zbyt słaba, żeby kontynuować pościg samodzielnie.

— Są we dwójkę, czarodziej znowu jest z dziewczyną — zauważył Filia. — To niemożliwe…

Rekla domyśliła się tego od razu, kiedy tylko natrafili na ich ślady, ale naoczne stwierdzenie, że to naprawdęon, że przeżył, było czymś zupełnie innym.

— W końcu nigdy nie znaleźliśmy jego ciała — syknęła ironicznie.

Filia westchnął. Był wykończony, a ona osłabiona wskutek braku eliksiru. Oczywiście, nie była to pierwsza lepsza staruszka, ale w takim stanie nigdy nie poradzi sobie z dwójką nieprzyjaciół.

— Ja się zajmę chłopakiem, a wy Dubhe.

— Nie ma mowy, nie dasz rady. Za bardzo się zmęczyłeś podczas tej przeprawy.

— To tylko czarodziej, nie jest wojownikiem. Jest w moim zasięgu, pani. Dubhe jest wasza. To nagroda, na jaką zasługujecie, aby pomścić wasze cierpienie. Aby w pełni się nią cieszyć, potrzebujecie rozprawić się z nią własnoręcznie.

Na te słowa oczy Rekli rozbłysły. Popatrzyła na niego przeciągle i Filia miał mnóstwo czasu na przyjrzenie się jej wyniszczonej starością twarzy, pajęczynie zmarszczek i matowości jej oczu. I tak ją kochał, i to jeszcze bardziej niż przedtem.

— Dziękuję — Rekla powiedziała to, odwracając wzrok, jakby z nieśmiałością, a on poczuł, jak otwiera mu się serce. — Nigdy nie miałam uczniów, którzy by mi służyli z takim oddaniem — dodała.

Filia pochylił głowę. Czuł, jak gwałtowne pragnienie atakuje jego pierś, niepowstrzymana radość. Nie zastanawiając się długo nad tym, co robi, wziął ją za ramiona i zanim zdołała powiedzieć coś jeszcze, zanim mogła zaprotestować, przycisnął usta do jej zwiędłych i wysuszonych warg. Trwało to tylko chwilę, po czym się oderwał. Zobaczył jej oczy pełne zdumienia i przemówił, zanim zdążyły wypełnić się gniewem za to, co ośmielił się zrobić.

— Wygraj też dla mnie — szepnął jej i uciekł.

Kiedy tylko skalna ściana runęła w dół, Lonerin rzucił się na nią. Słyszał, jak Dubhe go woła. Przez kilka chwil był oślepiony pyłem i żeby nie upaść, był zmuszony oprzeć się o znajdującą się za nim skałę. Potem huk ustał, nawet krzyki smoków ucichły i wszystko stało się aż nazbyt milczące. Jego uszy były pełne pogłosu lawiny i czuł się oszołomiony.

— Dubhe! — zawołał, kaszląc.

Jeszcze nie skończył wymawiać tego imienia, a poczuł na gardle żelazny ucisk i dostrzegł jakiś zbliżający się do niego błysk. To instynkt go uratował.

Słowo zaklęcia wyszło mu chrapliwie z ust, prawie zduszone, ale skuteczne. Ostrze zatrzymało się na cienkiej srebrnej bańce, która pojawiła się wokół jego ciała. Lonerin zobaczył wyciągnięte ramię trzymające rękojeść i wyraźnie rozpoznał jednoznaczny profil czarnego ostrza z gardą w kształcie węża.