Dwie wojowniczki [Le due guerriere - pl]

San zaczął szlochać z czerwonymi policzkami i zaciśniętymi pięściami. Trzymał opuszczoną głowę, byle tylko nie napotkać jego spojrzenia, mrucząc coś, czego gnom nie mógł zrozumieć. Ido był już zmęczony widokiem tego wszechobecnego bólu.

Oparł się o pościel. Pomyślał o chwili, kiedy patrzył, jak Dola siedzi na tronie jego ojca, przypomniał sobie ton, którym oświadczył mu, że on nie żyje, i uśmiech, z jakim dał mu do zrozumienia, że to on sam był zabójcą. Potem dzień jego egzekucji, jeszcze potem śmierć Soany, a później Vesy.

— Zniszczę Gildię moimi własnymi rękami i wszystko znowu będzie jak dawniej! — wypalił San okrutnym głosem.

— Tak, a potem zostaniesz sam wśród kupy gruzów, zastanawiając się, po co ci to było.

— Ale ja muszę coś zrobić! — powiedział chłopiec, szlochając z tłumionej wściekłości.

To niesamowite, jak wszystko się powtarzało, jak jego ból był echem cierpienia jego babki. Ido prawie się tego przestraszył.

Podniósł go i mocno ścisnął za ramiona.

— San, to nie jest właściwa droga. Uwierz mi, to minie, ale musisz zaufać!

Chłopiec odwrócił twarz w bok, na znak, że nie chce słuchać żadnych racji.

— Ja widziałem śmierć wszystkich — ciągnął Ido. — Przyjaciół, nieprzyjaciół, sprzymierzeńców, kobiety, którą kochałem, mojej całej rodziny w komplecie, a nawet mojego smoka. Jestem sam, Sanie, nie mam nikogo, komu mógłbym opowiedzieć o tym, jak Nihal upiła się na swoim przyjęciu z okazji inwestytury, kiedy została Jeźdźcem Smoka, nikogo, kto by uśmiechał się ze mną na to wspomnienie. Nikogo, kto nosi moją krew w żyłach, nikogo, kto by dzielił ze mną moje walki. Pozostajemy tylko ja i moja przeszłość, rozumiesz, co mam na myśli? A jednak jestem tutaj, Sanie, bo w końcu czas upływa i wszystko mija. Ty jesteś młody i nauczysz się widzieć to, co wyobrażali sobie dla ciebie twoi rodzice, a z pewnością nie była to rola wybrańca do złożenia w ofierze albo jeszcze gorzej — wyprawa z gołymi rękami na Gildię. To minie, San, bo ty pozwolisz, aby rzeczy zmieniały się i pomagały ci dorastać. Na koniec dokonasz wyboru i wszystko stanie się dla ciebie jaśniejsze. Ale każda rzecz ma swój czas. Jeżeli poddasz się teraz, nie będziesz miał drugiej szansy.

San patrzył na niego błyszczącymi oczami, pełnymi tej niewinnej świeżości, którą zachowały jeszcze tylko dzieci w jego wieku. Nie odpowiedział, po prostu wtulił się w jego ramiona i uspokoił się.

— Nie chciałem powiedzieć ci tamtych rzeczy…

— Wiem — uśmiechnął się Ido. To niesamowite, co czuło się, obejmując przyszłość: on nigdy nie miał tej przyjemności.

— Ale to jest tak, jakby coś cię przygniatało, zawsze, bez ustanku, i żołądek się ściska. To nieznośne, czasami myślę, że nie dam rady.

— To też wiem. Dlatego musisz być silny.

Chłopak przytaknął na jego ramieniu, a Ido przyciągnął go do siebie z jeszcze większym uczuciem.

Tego wieczoru San spał z nim w łóżku.