Dwie wojowniczki [Le due guerriere - pl]

—  Ile jeszcze czasu? — pyta ledwo słyszalnie gnom. Khal opuszcza wzrok — Powiedzcie mi i tyle — wyrzuca z siebie ze złością Ido.

—  Może do jutra rana, nie dłużej.

To koniec. Już żadnego miejsca na rozpaczliwe nadzieje, na marzenia bez sensu. Do jutrzejszego poranka wypełnią się lata, które przydzielił im los.

Ido wchodzi do pokoju na palcach, z opuszczonymi oczami.

— Nie musisz zachowywać się tak cicho, nie śpię.

Glos Soany jest słaby i zadyszany. Ido szuka odwagi, żeby podnieść oczy i na nią spojrzeć. Kocha nawet ten wygląd, jaki dała jej choroba, jej śmiertelną bladość, jej skórę, która stała się przejrzysta i przezroczysta od gorączki, jej wąskie i popękane wargi.

— Chodź już i skończmy z tym.

Jej glos jest pogodny. Ona odchodzi spokojna, jak gdyby podejmowała jedną z wielu podróży swojego życia, i zostawia go samego, niezdolnego, żeby się z tym pogodzić.

Ido zbliża się, siada u jej boku i znajduje silę, żeby na nią popatrzeć. Zatrzymuje się nad każdym szczegółem jej twarzy, nad jej zapadniętymi i podbitymi oczami, jej bardzo chudą szyją, jej pomarszczoną skórą.

Czy taką będę ją pamiętał przez resztę życia? Chore ciało zatopione w łóżku? — pyta samego siebie.

Nie może powstrzymać łez.

Soana zamyka oczy, oddycha z trudem.

—  Proszę cię, nie rób tak.

— A co powinienem zrobić?

Kobieta milczy.

Ido bierze ją za rękę i ściska. Ileż razy powtarzał tę scenę? Aż do mdłości, ale przez te wszystkie lata wojny nigdy nie pomyślał, że przeżyje ją właśnie z Soaną. Wolał wierzyć, że jakaś strzała, sztylet, miecz czy trucizna zjawią się najpierw i to ona będzie czuwać przy jego ciele. Przeznaczenie nie było dla niego takie łaskawe.

—  Nie bądź smutny — podejmuje z wysiłkiem Soana. — Przeżyliśmy nasze lata i były wspaniałym darem, nie uważasz? A ja zrobiłam wszystko, co musiałam, niczego nie żałuję.

—  Gdybym nie zabrał cię ze sobą pod ziemię, tu, do akweduktu, gdybym nie był głupcem, zawsze podążającym za wojną…

Ona lekceważąco macha ręką.

— Ido, przyjście tutaj było moim wyborem.

On potrząsa głową. Nie może się poddać.

— Gdybym wcześniej ci powiedział, że cię kocham, mielibyśmy o wiele lat więcej.

Soana uśmiecha się.

— Ale mieliśmy te, a to wcale nie było mało.

Dla niego minęły jak mgnienie. Całuje ją w rękę, ściska ją.

— Ido… — Wyraźnie jednak widać, że nawet Soana nie wie, co mu powiedzieć.

Ido myśli, że śmierć ukochanej osoby nigdy nie jest czymś naturalnym, jest zawsze zabójstwem, prawdziwą kradzieżą. To jak utrata kończyny: nie można się z tym pogodzić. Może to naprawdę tylko życie, ale jeżeli to tak działa, to życie jest niesprawiedliwe i chyba nie warto nim żyć.

— Nie daj mi odchodzić z bólem, że zostawiam cię pogrążonego w rozpaczy.

Ido czuje, że nie ma już słów.

— Jeżeli będziesz tego chciał, nawet to minie. Ale musisz tego chcieć, rozumiesz mnie?

Łzy dalej spływają cicho z oczu gnoma i moczą dłoń Soany.

Z otchłani, w której teraz jest, wydaje mu się niemożliwe, żeby kiedykolwiek jeszcze zobaczył światło, a w każdym razie i tak tego niechce. Skoro ona umiera, on przez resztę czasu, jaki mu pozostał, powinien zostać w ciemnościach.

— Zmieńmy temat, proszę cię.

Soana zmusza się do uśmiechu, stara się nadać swojemu głosowi normalny ton, ale oddychanie przychodzi jej z trudem.

— Pamiętasz tamten wieczór, kiedy poprosiłam, żebym mogła u ciebie zostać?

Ido zamyka oczy. Widzi ją znów taką, jaka była wtedy, dokładnie tak, jak gdyby stała przed nim, jakby te wszystkie lata nigdy nie minęły. Teraz już nie ma wątpliwości, teraz wie, że właśnie taką ją zobaczy za każdym razem, kiedy ją wspomni.

— Nie mogę tego zapomnieć.

— A ślub Sulany z Dohorem, kiedy wstydziłeś się być koło mnie?

—  Wcale się nie wstydziłem! — oburza się Ido.

—  No pewnie, że się wstydziłeś. Wstydziłeś się samego siebie.