Biały smok [The White Dragon - pl]

— Gdzie znajdują się te kopalnie, z których handluje Torik?

— Tutaj. — Palec Robintona opadł na zacieniowanie u stóp pagórków, nieco na zachód od osady i kawał w głębi lądu.

F’lar rozważał tę lokalizację sunąc palcami po dobrze napiętej skórze z powrotem do miejsca, gdzie zlokalizowany był Weyr.

— A gdzie jest ta twoja zatoczka?

Robinton wskazał na punkt, który był równie daleko od Południowego Weyru, jak Ruatha od Bendenu.

— Na tym obszarze. Wzdłuż linii brzegowej znajduje się całkiem sporo małych zatoczek. Nie potrafiłbym dokładnie powiedzieć, która to z nich, ale to gdzieś tutaj.

F’lar zamruczał coś, że jego wspomnienia są zbyt ogólnikowe i skąd miałby smok wziąć to szczegółowe ukierunkowanie, które potrzebne jest, żeby wejść pomiędzy.

— W samym środku tej zatoczki wznosi się stożek starej góry, idealnie symetryczny. — Robinton wykonał odpowiedni gest. Zair był ze mną i mógłby przekazać Ruthowi odpowiedni obraz. — Robinton lekko przekrzywił głowę i na stronie puścił do Jaxoma oko.

— Czy Ruth potrafiłby przyjąć ukierunkowanie od jaszczurki ognistej? — zapytał F’lar Jaxoma, marszcząc się na niesolidność tego źródła.

— Już ma to za sobą — zauważył Jaxom, a Robinton dojrzał błysk rozbawienia w oczach chłopca. Zaczął się zastanawiać, dokąd to jaszczurki ogniste zaprowadziły białego smoka. Może Menolly będzie wiedziała?

— Co to jest? — zapytał nagle F’lar. — Konspiracja, żeby przywrócić te stworzenia do łask?

— Wydawało mi się, że podejmujemy wspólną próbę, w celu zlokalizowania D’rama — odparł Robinton z łagodnym wyrzutem.

F’lar parsknął i pochylił się nad mapami.

Cała współpraca będzie zależała wyłącznie od Rutha, jak to uświadomił sobie Robinton. Wynik będzie w końcu zależał od tego, czy biały smok okaże się pociągający dla jaszczurek z Południowego. Jeżeli nie, Jaxom zgodził się cofać w czasie nad zatoczką rozsądnymi skokami… jeżeli, wprowadził poprawkę F’lar, Jaxom będzie w stanie znaleźć tę zatoczkę, o którą chodzi.

Omawiano znowu sprawę pamięci jaszczurek. F’lar wcale nie miał chęci przyznać, że te małe stworzonka, w przeciwieństwie do smoków, które pod innymi względami przypominały, miały zdolność pamiętania. Ich opowieści mogły wszystkie być wyobrażone — mogły być wynikiem snów wywołanych słońcem i pozbawione wszelkiej treści. Robinton odparł na to, że wyobraźnia ma swoje oparcie w pamięci — kiedy nie ma jednej, druga staje się niemożliwa. Popołudnie kończyło się, co podkreślił powrót do Warowni wychowanków po całodziennej wyprawie z Brandem. F’lar stwierdził, że spędził poza Bendenem dużo więcej czasu, niż planował wyruszając w drogę. Uprzedził Jaxoma, zeby był bardzo ostrożny przy lataniu pomiędzy. Robinton podejrzewał, że byłoby najlepiej, gdyby F’lar sam sobie tę radę wziął do serca — i żeby nie ryzykował ani sobą, ani swoim smokiem. Jeżeli nie zlokalizuje zatoczki, miał nie tracić czasu ani energu, tylko wrócić. Jeżeli znajdzie D’rama dobrze by było, żeby zapamiętał sobie czas i miejsce i powrócił natychmiast do Bendenu ze współrzędnymi dla F’lara. F’lar nie chciał się narzucać bez potrzeby D’ram owi w jego smutku i jeżeli Jaxom przemknie się niezauważony, to jeszcze lepiej.