Biały smok [The White Dragon - pl]

— No cóż…

— Słuchaj, chłopcze, nie znam żadnego młodego jeźdźca smoków, który by nie stosował tej sztuczki, żeby zdążyć na czas. Chodzi mi o ustalenie, jak dokładne jest poczucie czasu Rutha. Niektóre smoki w ogóle go nie mają.

— Ruth zawsze wie, kiedy jest — odparł Jaxom z żywą dumą . — Powiedziałbym, że ma najlepszą pamięć czasową na całym Pernie.

F’lar zastanawiał się nad tym przez długą chwilę.

— Czy próbowałeś kiedyś długich skoków?

Jaxom powoli skinął głową, zerknąwszy na Lytola, którego twarz pozostała bez wyrazu.

— Nie było żadnej niepewności w skoku? Żadnego nadmiernie długiego przebywania pomiędzy?

— Nie, panie. W ogóle to łatwo jest być dokładnym, kiedy się skacze w nocy.

— Nie jestem pewien, czy rozumiem, co masz na myśli.

— Te równania gwiazdowe, które rozwiązał Wansor. Wydaje mi się, że byłeś na tej sesji w Cechu Kowali… — Głos młodego człowieka przycichł niepewnie, aż kompletnie zaskoczony F’lar pojął, do czego Jaxom zmierza. — Jeżeli obliczy się położenie głównych gwiazd na niebie, to można z dużą dokładnością trafić na miejsce.

— Jeżeli skacze się nocą — dodał Mistrz Harfiarz, który nigdy nie pomyślał, żeby w taki sposób wykorzystać równania Wansora.

— Nigdy mi nie przyszło na myśl, żeby to zrobić — powiedział F’lar.

— Precedens istnieje — powiedział Robinton szeroko się uśmiechając — w twoim własnym Weyrze, F’larze.

— Lessa wykorzystała gwiazdy z gobelinu, żeby cofnąć się w czasie do Władców z przeszłości, prawda? — Było jasne, że Jaxom zapomniał o tym; a sądząc po przestrachu na jego twarzy zapomniał również, że jego wzmianka o tych Władcach będzie dość niezręczna.

— Nie uda nam się ich ignorować, prawda? — powiedział Przywódca Weyru z większą tolerancją, niż przewidywał Robinton. — No cóż, oni istnieją i nie można ich ignorować. Wracajmy do bieżącej kwestii, Robintonie. Jak długo może to zająć twojej jaszczurce ognistej?

Tuż za oknem Warowni podniosła się nagle awantura na wiele głosów w tak oczywisty sposób należących do jaszczurek, że wszyscy pospieszyli do okna.

— Menolly zrobiła co trzeba — powiedział Robinton półgłosem do Jaxoma. — Są tutaj, F’larze.

— Kto? Menolly i smok — wartownik?

— Nie, panie — powiedział Jaxom, a w jego głosie brzmiał triumf. — Zair, królowa Menolly i jej trzy spiżowe jaszczurki. Mają mapy przypasane do swoich grzbietów.

Zair wleciał do środka, trajkocząc ze złości, zatroskania i zmieszania pospołu. Za nim wleciała czwórka jaszczurek Menolly. Maleńka królowa, Piękna, zaczęła besztać ich wszystkich, krążąc po pokoju. Robinton z łatwością przywabił Zaira na swoją rękę. Ale Piękna nie pozwalała swoim spiżowym towarzyszom przestać krążyć poza zasięgiem ich rąk, podczas gdy F’lar z sardonicznym uśmiechem i Lytol bez wyrazu przyglądali się usiłowaniom Robintona i Jaxoma, by nakłonić pozostałe cztery jaszczurki do lądowania.

— Ruth, powiedz proszę Pięknej, żeby zaczęła się zachowywać przyzwoicie i siadła na mojej ręce — zawołał Jaxom, kiedy jego próżne wysiłki, żeby przymilić się do małej królowej zaczęły się stawać śmieszne w obecności kogoś, na kim chciał wywrzeć odpowiednie wrażenie.

Piękna wydała z siebie pełne zaskoczenia gdaknięcie, ale natychmiast spoczęła na stole. Wściekle karciła Jaxoma, kiedy odwiązywał mapę. Ciągnęła dalej swój monolog, kiedy nieśmiało, nie w pełni zwijając skrzydła, spiżowe jaszczurki lądowały, żeby zdjął z nich ładunek. Kiedy już uwolniono je od obciążenia, spiżowe wycofały się za okno. Piękna wygłosiła do wszystkich w pokoju ostatnią ochrypłą orację, a następnie machnąwszy ogonem zniknęła im z oczu. Zair wydał z siebie coś w rodzaju przepraszającego pisku i ukrył pyszczek we włosach Robintona.

— No cóż — powiedział Robinton, kiedy w pokoju zapadła mile widziana cisza — wróciły naprawdę szybko, prawda?

F’lar wybuchnął śmiechem.

— Co do powrotu, tak. Ale doręczenie to inna sprawa. Nie lubiłbym spierać się o każdą przyniesioną dla mnie wiadomość.

— To dlatego że nie było tu Menolly — powiedział Jaxom. Piękna nie była pewna, komu może zaufać. Nie chciałem cię urazić, F’larze — dodał pośpiesznie.

— Oto ta mapa, której mi trzeba — powiedział Robinton, rozwijając ją na całą szerokość. Skinął na pozostałych, by rozwinęli te fragmenty, które trzymali. Wkrótce mapy zostały ułożone na stole według kolejności, a podwijające się końce obciążono kawałkami owoców i czarkami z winem.

— Wydawałoby się — powiedział Lytol łagodnie — że zwiewało cię z kursu we wszystkich kierunkach, Mistrzu Robintonie.

— Och, to nie mnie, panie — odpowiedział niewinnie Harfiarz. — Bardzo pomogli mi Panowie na Morskich Warowniach, tutaj i tu. — Wskazał na zachodnie kawałki mapy, gdzie zawiła finfa brzegowa była starannie nakreślona. — To jest robota Idalorana i tych kapitanów, którzy składali mu raporty. — Przerwał igrając z myślą, czy by nie wspomnieć, w ilu to badaniach Idarolana pomagały przeróżne jaszczurki ogniste należące do załóg. — Torik i jego gospodarze, oczywiście — ciągnął dalej, decydując się nie przedobrzać sprawy — mają absolutne prawo, żeby odkrywać ziemię dla siebie. Oni w szczegółach opracowali tę część… — Gest jego ręki objął kciuk półwyspu, będącego Południowym Weyrem i Warownią oraz pokaźne połacie terytorium po obydwu stronach.