Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Stał na niewielkim, zarośniętym paprociami podwórcu przed zawaloną, zrujnowaną chatą, przypominającą zdechłe zwierzę. Budynki gospodarcze po bokach znajdowały się w jeszcze gorszym stanie, oborę dawno temu strawił ogień, stodoła i stajnia zarazem wyglądała jakby wykorzystano ją jako ćwiczebny cel dla artylerii.

Solidną bramę w ostrokole najwyraźniej dawno temu rozwalono taranem, może porąbano toporami. Kawałek wrót wisiał na zawiasie, reszta w postaci zbutwiałych belek leżała wśród paproci albo przepadła.

Wyjście z szoku i przerażenia zabrało mu kilkanaście sekund. Potem stał jeszcze w osłupieniu, drżąc przez dobrą minutę. Wreszcie oprzytomniał. Stwierdził, że jest mu zimno.

A po kolejnej minucie wszedł z powrotem do chaty.

Wnętrze mimo wszystko wydawało się znajome. Te same prycze wzniesione z belek wzdłuż ścian pomiędzy drewnianymi filarami, to samo palenisko, obecnie porośnięte częściowo mchem, zimne i martwe.

Obmacał stare, zmienione już niemal w glebę węgle. Nad paleniskiem wisiał łańcuch z hakiem, na którym wieszano kociołek. Sam wieszał ten kociołek nie dalej niż wczoraj. Jednak hak był przerdzewiały, podobnie trzymające go ogniwa. Nikt tu nie palił ognia i to od dawna. Od lat albo przynajmniej od roku.

Łóżko, z którego wyskoczył, również od dawna nie służyło nikomu. Kości wymieszane ze strzępami skóry leżały w nieładzie, tak jak je rozrzucił, ale spomiędzy pałąków żeber wyrastało sobie młodziutkie drzewko. Samosiejka.

— Nawet jeśli przyszedłem tu w kompletnie obłędnym widzie — mruknął — i postanowiłem nocować w tej ruderze, w żadnym razie nie zdołałbym w taki sposób wplątać się w te szkielety.

Wszystko to wyglądało na kompletnie opuszczoną chatę. Nic nie wskazywało, że ktoś mieszkał tu tygodniami.

Przypomniał sobie o jabłku, ale nie mógł go znaleźć. Przepadło.

Znalazł natomiast ubranie. Nowe, świeżo uszyte i wygładzone, ułożone na ziemi, porządnie złożone w kostkę z butami na wierzchu, niczym do inspekcji. Spodnie, koszulę, kaftan, ciepły płaszcz z kapturem. Te same, które przymierzał jeszcze poprzedniego wieczoru. Poznawał ściegi, wzory, naszywane ornamenty. Dosłownie przed chwilą miał to w rękach.

Stał nad nimi i gapił się w osłupieniu, nie mogąc się zdecydować, w końcu westchnął i przyklęknął obok, wyciągając dłoń do buta. Pogładził płaszcz.

— Skąd od samego rana pojawia się u mnie przekonanie, że chyba nie panuję nad rzeczywistością? — zapytał sam siebie i postanowił się jednak ubrać.

Ostatnie, co pamiętał przed wieczną deszczową nocą, to śnieg, ból i zamazany, nieprzytomny widok łucznika stojącego w drzwiach strażnicy z napiętą cięciwą. Następnym obrazem, według jego wiedzy, powinny być napisy końcowe bądź bramy raju. Obmacał się, ale nie widział najmniejszego śladu strzały. W ogóle nie było żadnych kontuzji. Znikły siniaki i skaleczenia, nawet otarcia na stopach od niewygodnych łapci. W gruncie rzeczy czuł się bardzo dobrze. Przede wszystkim nie dokuczała mu już blizna po włóczni, co więcej, przybrała wygląd normalnej, ludzkiej blizny, a nie obrośniętego korą skaleczenia na pniu drzewa.

U stóp pryczy zobaczył jeszcze podpróchniałą skrzynię z rudymi ze starości, żelaznymi okuciami. Kawałkiem kija zgarnął imponujące pajęczyny, strzepnął grubą warstwę pyłu, otworzył i zobaczył w środku własne rzeczy. Te, które miał na sobie na przełęczy i w dolinie smoków. Wyglądały tak samo, lecz zarośnięta skrzynia sugerowała, że wsadzono je tu przed laty.

Wydobył skromny ekwipunek, ucieszył się na widok swojego wielkiego noża Nordland, uszkodzonego łuku w łubiach, a także fajki i resztki tytoniu. Metalizowany woreczek opakowania z precyzyjnymi napisami i rysunkami wydał mu się nagle obcy i dziwaczny. Zabrał wszystko i na dnie znalazł jeszcze stary miecz w pochwie i z pasem. Wyjął go, obejrzał krytycznie i uznał, że po oczyszczeniu popiołem i naostrzeniu ujdzie w tłoku. Nie umywał się wprawdzie do jego dawnego oręża, ale i tak był o niebo lepszy niż tandetne pałasze Ludzi Ognia, które wlókł ze sobą.

Przypomniał sobie nagle dziewczynę z przełęczy. Wyglądała jak Hatrun z jego majaków, lecz to niczego nie dowodziło.

Zapiął pas, zrolował stary, zdobyczny płaszcz, część szmat i gałganów po prostu wyrzucił. Przypasał miecz, narzucił na plecy nowy płaszcz z kapturem.

— Dziękuję, Sylgo — powiedział cicho, czując się dziwnie. W gardle czuł jakiś dziwny skurcz. — Dziękuję moja mała, słodka Synnjo... Obiecałem, że będę pamiętał. I nie zapomnę.

Odwrócił się i poszedł, nie spoglądając za siebie. Ostrożnie przeszedł przez rozbite przed laty wrota i po namyśle ruszył w stronę lasu.

Cyfral dopadła go natychmiast, gdy tylko wyszedł z zagrody i stanął na hali, bezskutecznie rozglądając się za słońcem.