Rozstaje zmierzchu

Wóz, do którego zabrał go Blaeric, niemal dorównywał wielkością siedzibie Luki, tyle że go nie pomalowano, a tylko pobielono. Zresztą biel w niektórych miejscach dawno wypłowiała, w innych się zabrudziła, a spływający deszcz odsłaniał raczej odcień szarości lub nagie drewno. Wóz należał do grupki błaznów: czterech markotnych mężczyzn, którzy malowali twarze dla gości widowiska, oblewali się nawzajem wodą lub bili dmuchanymi świńskimi pęcherzami, wszystkie wolne chwile zaś spędzali, racząc się winem, na które wydawali całe zarobione pieniądze. Za sumkę, którą zapłacił im za najem Cauthon, mogli pozostawać w stanie alkoholowego upojenia jeszcze przez dobre kilka miesięcy. Trudniejsze i kosztowniejsze było przekonanie innych, by na ten czas przyjęli ich do siebie.

Cztery kosmate, nijakie konie stały już zaprzężone do wozu, a Fen Mizar, drugi Strażnik Joline, spowity w stary szary płaszcz, tkwił na siedzeniu woźnicy i błaznów z cuglami w ręku. Skośnymi oczyma przypatrywał się Cauthonowi w sposób, w jaki wilk mógłby obserwować zuchwałego kundla. Strażnikom od początku nie podobał się plan Mata i jeśli to by zależało od nich, dawno zabraliby siostry daleko od niebezpiecznego miasta. Może i by im się udało, chociaż Seanchanie energicznie polowali na kobiety umiejące przenosić Moc — nawet tereny widowiska przeszukano przynajmniej cztery razy w dniach tuż po upadku Ebou Dar — toteż równie dobrze mogliby się w tej chwili znajdować w niewoli. Ze słów Egeanin i Domona Cauthon wnosił, iż Poszukujący potrafili nawet głaz zmusić do opowiedzenia wszystkiego, co widział. Na szczęście siostry nie były tak pewne siebie jak Strażnicy Joline. Niektóre przynajmniej bały się ryzyka.

Kiedy dotarli do schodków z tyłu wozu, Blaeric zatrzymał Mata, dotykając ręką jego piersi. Ociekająca deszczem twarz Strażnika wyglądała teraz jak wyrzeźbiona, nie bardziej zainteresowana towarzyszem niż kawałkiem drewna.

— Wraz z Fenem jesteśmy ci wdzięczni za wyprowadzenie naszej pani z miasta, Cauthon, jednak taka sytuacja nie może dłużej trwać. Siostry tłoczą się tutaj, dzieląc przestrzeń mieszkalną z innymi kobietami, z którymi nie bardzo się rozumieją. Jeśli nie znajdziemy dla nich innego wozu, będą kłopoty.

— O co dokładnie chodzi? — spytał Mat ze złością w głosie, podnosząc kołnierz płaszcza. Niestety, kołnierz niewiele pomagał. Był już mokry, i to z obu stron. Jeśli Joline wezwała go, by wysłuchał kolejnych jej jęków w sprawie kwater...

— Ona ci powie, o co dokładnie chodzi, Cauthon. Po prostu zapamiętaj moje ostrzeżenie.

Mat wymamrotał cicho przekleństwo, po czym wspiął się po pokrytych ziemią schodkach i wszedł do wozu, zatrzaskując za sobą drzwi.

Wóz wyposażono bardzo podobnie do siedziby Tuon, tyle że tu mieściły się cztery łóżka, z których górne dwa były obecnie złożone i przymocowane do ścian. Cauthon nie miał pojęcia, gdzie sypia każda z sześciu kobiet, podejrzewał jednak, że musiały sobie wywalczyć zajmowane miejsca. Atmosfera w wozie była niemal tak gorąca jak tłuszcz na blasze. Na każdym z dolnych łóżek siedziały po trzy kobiety, popatrując przed siebie gniewnie lub jawnie ignorując trójkę zajmującą drugie łóżko. Joline, której udało się uniknąć losu damane, zachowywała się tak, jakby trzy sul’dam nie istniały. Czytając małą książeczkę w drewnianej okładce i wręcz promieniejąc arogancją, wyglądała w każdym calu na Aes Sedai, mimo stroju — wytartej niebieskiej sukni, ostatnio należącej do treserki lwów. Inne dwie siostry zdążyły już wszakże poznać los damane. Edesina ostrożnie przyglądała się trzem sul’dam, jedna ręka tej Aes Sedai ani na chwilę nie oddalała się od noża przy pasie, podczas gdy oczy drugiej, imieniem Teslyn, stale się poruszały, przeskakując od sul’dam na boki i z powrotem, w rękach zaś nie przestawała miętosić ciemnych wełnianych spódnic. Mat nie wiedział, w jaki sposób Egeanin przymusiła trzy sul’dam do pomocy damane w ucieczce, jednak kontrolerki — choć podobnie jak Egeanin poszukiwane przez władze — bynajmniej nie zmieniły swego stosunku do kobiet przenoszących Moc. Bethamin, wysoka i tak ciemna jak Tuon, w eboudariańskiej sukni z bardzo głębokim dekoltem i podszytymi z jednej strony nad kolano spódnicami, spod których wyzierały spłowiałe, czerwone halki, postawą przypominała matkę, która czeka na nieuniknione oznaki złego zachowania ze strony swoich dzieci, natomiast blondwłosa Seta, okryta od stóp do szyi szarą wełnianą suknią z wysokim kołnierzem, wydawała się studiować niebezpieczne psy, które powinno się prędzej czy później zamknąć w klatce. Renna, jawnie wcześniej opowiadająca o odcinaniu rąk i nóg, również udawała, że czyta, jednak co jakiś czas podnosiła znad cienkiego tomu złudnie łagodne brązowe oczy i bacznie przyglądała się Aes Sedai, niezbyt przyjemnie się przy tym uśmiechając. Mat miał ochotę przekląć, zanim któraś z nich otworzy usta. Każdy mądry mężczyzna trzyma się z dala od niechętnych mu kobiet, szczególnie gdy wśród tych kobiet znajdowały się Aes Sedai. Niestety, identyczną atmosferę znajdował zawsze, ilekroć wchodził do tego wozu.