Pelagia i czerwony kogut

Przepadłeś!

Teraz doszło i do uścisku rąk. Trzeba rzec, że pozbywszy się swoich zuchów, „esauł" zmienił nieco sposób zachowania, jakby chciał pokazać, że należy do tego samego kręgu co gość.

– Sawczuk – przedstawił się. – Właściciel zakładu. Zauważyłem, panie Dyczowski, jak pan patrzył na moich janczarów. Nie są okrzesani, to pewne, nie błyszczą także, że tak powiem, zaletami umysłu.

Matwiej Bencjonowicz wystraszył się (sądził, że doskonale konspiruje swoje uczucia) i uczynił ręką protestujący gest.

– To nic – uspokoił go kiełbasiarz. – Przecież rozumiem. Jednakże proszę zważyć, że to nie są ideologowie, tylko dziesiętnicy, kierownicy rejonów. Wyrażając się językiem biblijnym, „mężowie siły". Nazywam ich żartobliwie „apostołami"– jest ich akurat dwunastu. Powinien być jeszcze jeden, ale jakoś się spóźnia. Do przemyśleń moi dziesiętnicy się nie kwapią, ale jak do czegoś dojdzie, to nie zawiodą. Proszę nie myśleć, mamy u siebie także inteligencję, najlepszych Rosjan. Adwokaci, lekarze, nauczyciele gimnazjalni – to oni najbardziej cierpią od żydowskiego naporu. Jeśli pan zechce, skontaktuję pana z nimi później, w bardziej odpowiednich okolicznościach. Głazków Ilja Stiepanowicz, wiceburmistrz, to otwarta głowa, myśliciel.

– Wie pan – odpalił Berdyczowski – myślicieli i tak jest dookoła pełno. Brakuje ludzi czynu. Żeby bez strachu, bez oglądania się na prawo. Oto czego należałoby się nauczyć. Tyle że nie chodzi o machanie łomem, o gromienie żydowskich sklepów – to rzecz nietrudna. Proszę mi powiedzieć, czy macie u siebie ludzi z doświadczeniem z prawdziwej roboty – w policji albo w Ochranie? Tylko nie w służbie, żeby nie byli związani literą prawa.

– Jakże to? – zapytał Sawczuk i zachmurzył się zakłopotany.

Matwiej Bencjonowicz chwycił byka za rogi.

– Postanowiłem zajechać do was do Żytomierza po dłuższej rozmowie z pewnym bardzo interesującym człowiekiem, który niedawno był w Zawołżsku. Z dymisjonowanym sztabsrotmistrzem żandarmerii Racewiczem, Bronisławem Wieniaminowiczem... Tu zrobił pauzę i z zamarłym sercem oczekiwał na efekt. Na efekt nie trzeba było długo czekać.

Twarz „esauła" wykrzywiła się pogardliwie.

– Z Racewiczem? I co panu ten żydowski kum nakłamał?

– D-dlaczego żydowski kum? – osłupiał prokurator. – Jak zrozumiałem, było przeciwnie: to właśnie od Żydów ucierpiał... Oni zwichnęli mu karierę i posadzili do więzienia za długi!

– Jak posadzili, tak i wysadzili – wycedził Sawczuk.

– To właśnie Żydzi go wykupili? – zgnębionym głosem upewnił się radca stanu. Stracił ducha na dobre.

– A któż by? Ten Polaczek miał, jak powiadają, piętnaście tysięcy długu. U kogo oprócz Żydów znajdzie się tyle pieniędzy? Wywdzięczył mu się sanhedryn i wiadomo za co. Dwa lata temu nasi ludzie w powiecie lipowieckim ukarali śmiercią naczelnika ziemstwa, znanego judofila. Śledztwo w Ochranie prowadził Racewicz. Dokopał się do wszystkiego, wyniuchał i dwóch Rosjan wyprawił na katorgę. Za tę nikczemność dostał nawet od Goel-Israel pismo dziękczynne. To oni tego judasza wydobyli z więzienia – ciesz się wolnością i gub lud prawosławny. To ten ich Goel-Israel, nikt inny.

– Goel-Israel?

– Tak, jest u nas taki wrzód, największy żydowski ropień. Hacer rabina Szefarewicza. Hacer to – proszę wybaczyć porównanie – coś w rodzaju siedziby archijereja, tylko żydowskiego. Mają tam synagogę i jeszybot, żydowskie seminarium. Szefarewicz (wiadomo to z całą pewnością) jest członkiem rzeczywistym tajnego sanhedrynu. Wychowuje swoje wilczęta w nienawiści do Chrystusa i wszystkiego co rosyjskie. Nikogo do swoich diabląt nie dopuszcza. Szczególnie zaś obawia się, żeby Rosjanki nie odciągały tych Żydziaków od ich wiary. Bo u nich to tak – kto związał się z gojką, ten dla żydostwa przepadł, jakby na zawsze się zaszargał. – „Esauł" splunął. – I to niby oni się zaszargali, co? Niedawno zdarzyła się tu pewna historia. Znaleziono w rzece chrześcijańską dziewczynę. Przeprowadziliśmy własne śledztwo. Ustaliliśmy, że to ladaco zadawało się z pewnym Żydziakiem z haceru Szefarewicza.