![Пракурорка [Журнальный вариант, be] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/8/2/0/4/prakurorka-zhurnalnyj-variant-be-download.jpg)
Пракурорка [Журнальный вариант, be]
- Автор: Доленга-Мостович Тадеуш
- Год: 2018
- Язык: белорусский
- Год: «Выдавецкі дом «Звязда»
- Переводчик: Вероника Бондарович
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Пракурорка [Журнальный вариант, be]». Краткое содержание книги:
У гэтым творы чытачу прапануецца зазірнуць у шыкоўны рэстаран «Аргенціна», у залу суда, у закрытую клініку доктара, які займаецца небяспечнымі эксперыментамі. Дасціпная, вытанчанапрыгожая пракурорка Аліцыя Горн — увасабленне новага тыпу жанчын, якія робяць кар’еру дзякуючы таленту і розуму. Калегі Аліцыі нават не здагадваюцца, што ў яе жыцці было нямала сумных падзей…
— Наяўнымі? — здзівіўся ювелір.
— Калі ласка.
Друцкі дастаў пачак банкнот і адлічыў.
— Шаноўны пан загадае спецыяльна зрабіць дэкаратыўную шкатулку?
— Не. Звычайную паперку альбо скрыначку без лагатыпа.
— Шаноўны пан саромеецца нашай фірмы? — усміхнуўся ювелір. — Мы найстарэйшая і найвялікшая ювелірная фірма ў Польшчы.
— Я рады і жадаю, каб вы сталі яшчэ старэйшай фірмай, але я хачу звычайную скрыначку.
— Як скажаце.
Кватэра Залкінда зноў патанала ў кветках. Люба скончыла прыбірацца. У зале быў толькі Залкінд і яго сваячка, стрыечная сястра Тоня, студэнтка-медык, прыгожая, худзенькая дзяўчына.
Друцкі адразу заўважыў, што яго ўваход перарваў нейкую эмацыянальную размову, бо Тоня была чырвоная і відавочна ўсхваляваная, а ў Залкінда — з’едлівая міна.
— Уявіце сабе, капітане, мая кузіна агітуе мяне стаць бальшавіком.
— Супакойся, перабіла Тоня, — гэта пана не цікавіць.
Друцкі запярэчыў і з жартаўлівай павагай запэўніў яе, што яго вельмі займае гэтае пытанне і што ён сам ужо не раз думаў пра ўступленне ў камуністычную партыю.
З’явілася Люба. У белай атласнай сукенцы яна выглядала ашаламляльна.
— Любімы капітане! — закрычала яна, убачыўшы яго. — Вы памяталі!
— Як я мог забыць! — абурыўся Друцкі.
— Дарагі! Любімы! Я павінна вас за гэта пацалаваць! Барыс! Адвярніся, бо я хачу табе здрадзіць.
Без сарамлівасці яна закінула рукі Друцкаму на шыю і моцна пацалавала ў самыя вусны.
— Ах, Тоня! — уздыхнула яна. — Каб ты ведала, як ён цалуе!
Залкінд таксама смяяўся, але не зусім шчыра, і Друцкі падміргнуў яму, нібыта кажучы: «Ну і варта было мяне запрашаць?»
— Ой! — пляснуў ён сябе па лбе. — Ледзь не забыўся! У мяне ёсць нешта для пані Любы.
Друцкі дастаў скрыначку і падаў ёй.
— Божа, які цуд! — усклікнула яна. — Глядзі, Тоня! Архідэі! Цудоўныя! Якія прыгожыя цяпер умеюць рабіць імітацыі! Вы, відаць, з-за мяжы гэта прывезлі, бо тут я ў ніводнай краме такога не бачыла. Неверагодна!
Дыядэма трапіла, у сваю чаргу, у рукі Залкінда.
— Ой! Люба!..
— Што?
— Пачакай! — ён падышоў да лямпы і крыкнуў: — Люба! Што за глупства ты нясеш?
— Якое глупства?
Залкінд паклаў дыядэму на стол і з грозным выразам твару звярнуўся да Друцкага:
— Што ж вы робіце, капітане! Як так можна? Гэта ж каштуе шалёных грошай! Люба! Ой, ты дурніца, дурніца! Гэта сапраўдныя камяні!
Люба схапіла ўпрыгожванне і ўтароплена разглядала яго з усіх бакоў.
— Такая раскоша! — прашаптала яна ў захапленні. — Такая раскоша! Божа мой! Гэта як мінімум дзве тысячы каштуе.
— Дзве, — перадражніў яе муж, — ausgerechnet[17] дзве? Ну гэта ўжо я дам тры і яшчэ зараблю на гэтым.
— Што ты кажаш! О, Божа!.. капітане! Як я вас люблю!
Друцкі смяяўся.
— Калі б я ведаў, што атрымаю толькі адзін пацалунак, то, можа, не стараўся б адшукаць…
Ён не скончыў.
Люба схапіла яго за шыю і пачала цалаваць яшчэ і яшчэ.
У Друцкага сціснуліся сківіцы, ён крыху пабляднеў і адсунуў яе ад сябе.
— Эй, Джэк! — сказаў ён ціха. — Каб цябе ўзяло ды не адпусціла!
Залкінд засмяяўся:
— Што-о-о-о!..
У яго голасе загучала гордасць, што ў яго такая жанчына, другой такой на свеце не знойдзеш.
У Любы быў казачны настрой. Прысутнасць гэтых двух мужчын, і такіх мужчын, якія абодва яе жадалі і якіх абодвух жадала яна, напаўняла яе сэрца такім дзіўным і такім моцным пачуццём. Яна адчувала сваю жаноцкасць кожным нервам, выпраменьвала яе і ведала, што яна прыгожая як ніколі.
Падчас абеду ўсе пілі шмат віна. Цудоўна адпачывалі. Толькі Тоня сядзела ціхая і паніклая.
Яе прыгнятала хараство Любы, якую яна зараз ненавідзела.
Пасля абеду Залкінд уключыў грамафон.
— Сёння вечарам, — сказаў ён, — будзе аркестр.
— Нам хопіць грамафона, — закрычала Люба і пацягнула Друцкага ў цэнтр пакоя.
Ён танцаваў з ёй, потым з Тоняй і зноў з Любай.
— Капітане, — шаптала яму Люба на вуха, — можа, гэта прагучыць вельмі бессаромна, але я павінна сказаць. Ведаеце, калі б я адчувала сябе абсалютна шчаслівай?
— Ну?
— Калі б магла мець вас абодвух. Барыса і вас. Абодвух.
Яна церлася аб яго ўсім целам, і ў Друцкага круцілася галава.
— Люба, хопіць… Гэта ўжо вышэй за мае сілы…
Тоня выйшла разам з Друцкім.
— Вы можаце адвезці мяне дадому? — спыталася яна.
— З задавальненнем!
Калі яны селі ў таксі, Тоня забілася ў кут і маўчала.
— Што з вамі? — спытаўся Друцкі.
Яна не адказвала.
Ён узяў яе за руку, ссунуў пальчатку і пагладзіў.
17
Ausgerechnet (ням.) — проста.