Гары Потэр і патаемная зала

— ЯГО спытайце!— загаласіў Філч, павярнуўшы да Гары грудкаваты, заплаканы твар.

— Аніводзін другагодка не здольны на такое, — цвёрда заявіў Дамблдор. — Тут выкарыстоўвался чорная магія самага дасветчанага ўзроўня...

— Ён мог, ён гэта зрабіў!— пырскаў Філч сліною, яго азызлы твар зрабіўся барвяным. — Ці вы бачылі, што ён напісаў на сцяне! Ён быў... у маім кабінэце... ён ведае што я... што я... — наглядчык з цяжкасцю рухаў цягліцамі свайго твару. — Ён ведае, што я сквіб!— нарэшце скончыў ён.

— Я ніколі не ДАКРАНАЎСЯ да Місіс Норыс, — прамовіў Гары, няёмка сябе адчуваючы з-за таго, што на яго вытарапіліся ўсе, у тым ліку і Локхарты на сцяне. — Я нават ня ведаю, ШТО такое сквіб.

— Лухта!— гыркнуў Філч. — Ён бачыў мой ліст ад Квікспэл!

— Калі мне будзе дазволена сказаць, дырэктар, сэр, — сказаў з ценю Снэйп, у Гары павялічылася злавеснае пачуццё: што б не сказаў Снэйп, яму гэта не прынясе аніякай карысці.

— Потэр і яго сябры, магчыма, апынуліся не ў той час і не у тым месцы, — працягваў зеллевар, яго рот скрывіўся ў невялічкай ўсмешцы, так як быццам ён сумняваўся ў сваіх словах. — Тым ня меньш, мы маем шмат падазроных абставінаў. Чаму яны ўвогуле апынуліся ў тым калідоры? І чаму іх не было на банкетаванні з нагоды Хэлоўіна?

Гары, Рон і Герміёна, усе разам прыняліся распавядаць аб нікавым дне ўмярцвення.

— ... там былі сотні прывідаў, якія могуць падцвердзіць, што мы былі там...

— Але чаму ж вы пасля гэтага не далучыліся да свята?— паблісківаючы вачыма ў святле свечак, спытаўся Снэйп. — Навошта вы завіталі ў той калідор?

Рон з Герміёнаю азірнуліся на Гары.

— Ну... таму... — пачаў Гары, сэрца ў яго грудзях пачало шалёна калаціцца; нешта падказала яму, што калі ён распавядзе аб тым што трапіў ў калідор даганяючы бесцялесны голас, гэта будзе гучаць заневерагодна, таму адказаў так, — таму што мы вельмі стаміліся і хацелі як мага хутчэй трапіць у свае ложкі.

— Не павячэраўшы?— прамовіў Снэйп, на яго кашчавым твары залунала пераможная ўсмешка. — Не думаю, што на сваіх вечарынах прывіды падаюць хоць нешта, прыдатнае для спажывання жывымі людзьмі.

— Мы не былі галоднымі, — гучна, каб заглушыць буркатанне ў жываце, адказаў Рон.

Гідкая ўсмешка Снэйпа зрабілася яшчэ шырэй.

— Мяркую, дырэктар, сэр, што Потэр не быў з намі цалкам праўдзівым, — заявіў зеллевар, — таму, будзе даволі добра, калі яго пазбавяць пэўных прывілеяў, ажно пакуль ён не вырашыць распавесці гісторыю цалкам. Мая прапанова, выключыць яго са складу грыфіндорскай квідытчнай каманды.

— Насамрэч, Северус, — рэзка ўціснулася ў размову прафесарка МакГонагал. — Я не бачу прычынаў, па якіх хлопчыку трэба забараніць гуляць у квідытч. Тым больш, што котку не ляпнулі па галаве мятлой. Тым больш не існуе аніякіх доказаў, што Потэр у нечым вінаваты.

Дамблдор тым часам выпрабавальна глядзеў на Гары і хлопчыку здалося, што светла-блакітныя вочы дырэктара пранізаюць яго як рэнтген.

— Памятай аб прэзумпцыі невінаватасці, Северус, — цвёрда сказаў дырэктар.