Vaterland [Fatherland - pl]

— Pojechałam do Nowego Jorku. Próbowałam zostać aktorką. Nic z tego nie wyszło. Próbowałam zostać dziennikarką. To już bardziej mi się spodobało. Ku wielkiej uldze mojego ojca wstąpiłam na Columbia University. A potem… co na to powiesz…? nawiązałam romans z wykładowcą. — Potrząsnęła głową. — Jak głupi potrafi być człowiek? — Wypuściła z ust potężny kłąb dymu. — Czy można tutaj dostać jeszcze trochę wina?

Nalał jej resztkę wina i zamówił nową butelkę. Nadeszła kolej, żeby on coś powiedział.

— Dlaczego wybrałaś Berlin? — zapytał.

— Chciałam się wyrwać z Nowego Jorku. Z matką Niemką łatwiej mi było dostać wizę. Muszę przyznać, że World European Features nie jest wcale taką wielką agencją. Dwóch facetów i wynajęte w zakazanej dzielnicy biuro z teleksem. Szczerze mówiąc, pasował im ktokolwiek, kto mógł załatwić sobie wizę wyjazdową do Berlina. Nawet ja. — Wlepiła w niego błyszczące oczy. — Nie wiedziałam, że jest żonaty, rozumiesz? Ten wykładowca. — Wyłamała z trzaskiem palce — Podstawowy błąd w gromadzeniu danych, nie powiedziałbyś?

— Kiedy to się skończyło?

— W zeszłym roku. Wyjechałam do Europy, żeby pokazać im, że potrafię sobie poradzić. Dlatego taka jestem wściekła, że mnie wydalają. Boże, kiedy pomyślę, że będę im musiała teraz wszystkim spojrzeć w twarz… — Wypiła łyk wina. — Może jestem sfiksowana na punkcie ojca. Ile masz lat?

— Czterdzieści dwa.

— To znaczy, że nie jesteś jeszcze dla mnie za stary. — Uśmiechnęła się do niego znad skraju kieliszka. — Lepiej uważaj. Jesteś żonaty?

— Rozwiedziony.

— Rozwiedziony! To obiecujące. Opowiedz mi o niej. Jej szczerość sprawiła, że przestał się pilnować.

— Ona była… — zaczął. — Ona jest… — poprawił się i przerwał. Jak miał opisać kogoś, z kim ożenił się przed dziewięciu laty, rozwiódł przed siedmioma i kto całkiem niedawno doniósł na niego na Gestapo? — Ona jest zupełnie niepodobna do ciebie. — To było wszystko, co mu przyszło do głowy.

— To znaczy?

— Nie ma własnego światopoglądu. Obchodzi ją tylko to, co mówią inni. Jest zgorzkniała.

— Z twojego powodu?

— Oczywiście.

— Widuje się z kimś innym?

— Tak. Z partyjnym biurokratą. Kimś o wiele bardziej odpowiednim ode mnie.

— A ty? Masz kogoś?

W umyśle Marcha zabrzmiał ostrzegawczy sygnał. Nie odsłaniaj się! Po rozwodzie miał dwa romanse. Pierwszy z mieszkającą piętro niżej nauczycielką, drugi z młodą wdową uczącą historii na uniwersytecie — kolejną przyjaciółką Rudiego Haldera. Czasami podejrzewał, że jedyną misją życiową Rudiego stało się znalezienie mu nowej żony. Każdy ze związków ciągnął się przez kilka miesięcy, do czasu kiedy obie kobiety miały dość otrzymywanych w ostatniej chwili telefonów z Werderscher Markt: „Znowu wyskoczyło coś nowego, przepraszam…”

— Tak dużo pytań — stwierdził, uchylając się od odpowiedzi. — Powinnaś była zostać detektywem.

— Tak mało odpowiedzi — odparła, krzywiąc się. — Powinieneś zostać reporterem.