Vaterland [Fatherland - pl]

— W Szwajcarii są tylko trzy kategorie obywateli — powiedział Marchowi ekspert Kripo. — Szpiedzy amerykańscy, szpiedzy niemieccy oraz szwajcarscy bankierzy, którzy próbują dobrać się do pieniędzy jednych i drugich.

W ciągu minionego stulecia bankierzy ci pojawili się na północnym brzegu Zürich See niczym złotonośny osad: wskaźnik rosnącego dobrobytu. Podobnie jak na Schwanenwerder ich kryjące się za gęstą zasłoną drzew wille ogrodzone były wysokimi murami i solidnymi bramami.

March pochylił się do przodu.

— Niech pan tutaj zwolni — powiedział kierowcy. Tworzyli teraz prawdziwą kawalkadę: za taksówką z Xavierem i Charlie jechały dwa samochody, każdy z siedzącym w środku szwajcarskim policjantem. Bellerive Strasse przeszła w See Strasse. March liczył numery posesji.

— Niech pan się zatrzyma.

Taksówka podjechała do krawężnika. Policyjne samochody minęły ją; sto metrów dalej błysnęły ich światła stopu. Charlie rozejrzała się dookoła.

— Co teraz?

— Teraz przyjrzymy się willi doktora Hermanna Zaugga.

March zapłacił kierowcy, który szybko zawrócił i odjechał w stronę śródmieścia. Ulica była pusta.

Wszystkie wille były dobrze zabezpieczone, ale Zaugga — trzecia w kolejności — stanowiła prawdziwą fortecę. Wysoka na trzy metry brama sporządzona była z litego metalu i osadzona w kamiennym murze. Wejście śledziła specjalna kamera. March podał Charlie ramię i ruszyli razem niczym zażywający spaceru zakochani. Przeszli na drugą stronę ulicy i zatrzymali się przy podjeździe. Xavier spojrzał na zegarek. Była godzina dziewiąta. Minęło pięć minut. Właśnie miał zaproponować, żeby wracali, kiedy zazgrzytała maszyneria i brama zaczęła się otwierać.

— Ktoś wyjeżdża — szepnęła Charlie.

— Nie — odparł, kiwając głową w stronę ulicy. — Ktoś nadjeżdża.

Limuzyna była wielka i potężna: pomalowany na czarno brytyjski samochód marki Bentley. Nadjechał z dużą szybkością od strony miasta i skręcił w aleję dojazdową. Z przodu siedział szofer i jeszcze jeden mężczyzna; z tyłu błysnął wianuszek siwych włosów — najprawdopodobniej Zaugg. March zdążył zauważyć, jak nisko zawieszona jest karoseria. A potem opony zaabsorbowały jedna po drugiej uderzenie o krawężnik — bump, bump, bump, bump — i bentley zniknął im z oczu.

Brama zaczęła się zamykać, a potem zatrzymała się w połowie drogi. Od strony domu szli szybkim krokiem dwaj mężczyźni.

— Hej, wy! — zawołał jeden z nich. — Wy oboje! Nie ruszajcie się z miejsca! — Od ulicy dzieliło go już tylko kilkanaście kroków. Xavier złapał Charlie za łokieć. W tej samej chwili jeden z policyjnych samochodów ruszył szybko, wyjąc silnikiem, do tyłu. Ochroniarz spojrzał przez ramię, zawahał się i cofnął.

Samochód zatrzymał się, zarzucając kołami.

— Wsiadajcie, do jasnej cholery — odezwał się zmęczony głos.

March otworzył tylne drzwi, wepchnął do środka Charlie i wsunął się w ślad za nią. Szwajcarski policjant zakręcił o sto osiemdziesiąt stopni i dodając gazu ruszył w stronę miasta. Goryle Zaugga zdążyli zniknąć; zatrzasnęła się za nimi brama.

March obrócił się, żeby wyjrzeć przez tylną szybę.

— Czy wszyscy wasi bankierzy są tak dobrze chronieni?

— Zależy, z kim prowadzą interesy. — Policjant poprawił lusterko, żeby mieć ich na oku. Zbliżał się do pięćdziesiątki i miał zaczerwienione od niewyspania oczy. — Czy planuje pan jakieś następne przygody, Herr March? Może chce pan wziąć udział w jakiejś bijatyce? Na przyszłość lepiej niech pan nas uprzedzi.

— Myślałem, że mieliście nas śledzić, a nie pilnować.

— „Śledzić i jeśli to konieczne chronić”, tak brzmią nasze rozkazy. W samochodzie z tyłu jedzie mój partner. To był cholernie długi dzień. Przepraszam za niewyparzony język, Fräulein; nie powiedzieli nam, że będzie w to zamieszana kobieta.

— Może nas pan podrzucić z powrotem do hotelu? — zapytał March.

— Więc teraz na dodatek mam być jeszcze szoferem? — mruknął policjant i włączył radiotelefon. — Już po bólu. Wracamy do Baur au Lac — poinformował partnera.

Charlie otworzyła na kolanie notes i zawzięcie w nim pisała.

— Kim są ci ludzie?

March zawahał się, ale potem uświadomił sobie, że nie ma to w końcu żadnego znaczenia.

— Ten pan i jego kolega są funkcjonariuszami szwajcarskiej policji — powiedział. — Mają dopilnować, żebym pozostając poza granicami Rzeszy nie zwrócił się przypadkiem o azyl polityczny. A także zadbać, żebym wrócił cały i zdrowy.

— Zawsze z przyjemnością pomagamy naszym niemieckim kolegom — mruknął głos z przodu.

— Istnieje niebezpieczeństwo, że mógłbyś nie wrócić? — zapytała Charlie.