Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Kiedy się ocknął, było późne popołudnie. Gwen już wstała. Dirk wziął prysznic i przebrał się w miękkie, wyblakłe ubranie z avalońskich syntetyków. Potem oboje wyszli na korytarze, by zwiedzić 522 piętro Wyzwania. Idąc, trzymali się za ręce.

Ich apartament był jednym z tysięcy podobnych, znajdujących się w mieszkalnej części budynku. Otaczały go inne, różniące się od niego tylko numerami na drzwiach. Podłogi, ściany i sufity korytarzy pokrywały dywany intensywnie kobaltowej barwy, a wiszące na skrzyżowaniach lampy — przyćmione, niedrażniące oczu kule — miały ten sam odcień.

— To nudne — stwierdziła Gwen po kilku minutach wędrówki. — Ta monotonia budzi przygnębienie. I nigdzie nie widzę żadnych planów. Dziwię się, że ludzie tu nie błądzą.

— Pewnie zawsze mogą zapytać Głos o drogę — podsunął Dirk.

— Masz rację. Zapomniałam o tym. — Zmarszczyła brwi. — Co się stało z Głosem? Ostatnio nie miał zbyt wiele do powiedzenia.

— Kazałem mu się zamknąć — wyjaśnił Dirk. — Ale nadal nas obserwuje.

— A możesz go znowu włączyć?

Kiwnął głową i zatrzymał się, a potem poprowadził ją ku najbliższym czarnym drzwiom. Tak jak się tego spodziewał, apartament był niezamieszkany i drzwi otworzyły się łatwo pod jego dotykiem. Wewnątrz wszystko wyglądało tak samo: łóżko, rozkład, ekran ścienny.

Dirk włączył ekran, nacisnął guzik oznaczony gwiazdą i znowu wyłączył urządzenie.

— Czy mogę wam pomóc? — zapytał Głos.

Gwen uśmiechnęła się do Dirka, rozciągając usta w słabym grymasie. Wydawało się, że jest tak samo zmęczona jak on. W kącikach jej ust rysowały się bruzdy.

— Tak — odparła. — Chcemy się czymś zająć. Znajdź nam jakąś rozrywkę. Pomóż zabić czas. Pokaż nam miasto.

Dirk pomyślał, że kobieta mówi trochę zbyt szybko, jak ktoś, kto gorączkowo pragnie oderwać myśli od nieprzyjemnego tematu. Zadał sobie pytanie, czy słyszy w jej głosie strach o ich bezpieczeństwo czy też niepokój o Jaana Vikary’ego.

— Rozumiem — odezwał się Głos. — Pozwólcie więc, bym stał się waszym przewodnikiem po cudach Wyzwania, w którym chwała Emerelu p.i. narodziła się raz jeszcze na odległym Worlornie.

Wskazał im drogę do najbliższego szeregu kabin i opuścili bezkresne królestwo prostych, kobaltowych korytarzy, przechodząc do barwniejszych i bardziej urozmaiconych miejsc.

Wznieśli się aż do Olimpu, luksusowej sali na samym szczycie miasta, i stanęli na czarnym, sięgającym kostek dywanie, spoglądając na zewnątrz przez jedyne, ogromne okno Wyzwania. Kilometr pod nimi mknęła ławica ciemnych chmur, niesiona zimnym wichrem, którego nie czuli. Dzień był mroczny i ponury, Oko Piekieł jak zwykle gorzało na niebie złowrogim blaskiem, ale jego żółci towarzysze zniknęli za zasnuwającą niebo szarą mgiełką. Ze szczytu arkologii Gwen i Dirk widzieli odległe góry oraz niewyraźny, ciemnozielony pas leżących w dole Błoni. Robokelner przyniósł drinki z lodem.

Przeszli do centralnego szybu, cylindra przeszywającego miasto od szczytu aż po podstawę. Stanęli na najwyższym balkonie, wzięli się za ręce i spojrzeli razem w dół, gdzie niezliczone szeregi balkonów niknęły w mrocznej głębinie. Potem otworzyli bramę z kutego żelaza i skoczyli w delikatne objęcia ciepłego prądu wstępującego. Centralny szyb służył rozrywce. Utrzymywała się w nim śladowa grawitacja, która właściwie nawet nie zasługiwała na tę nazwę — mniej niż jedna setna procentu emerelskiego standardu.

Wybrali się na przechadzkę zewnętrznym bulwarem, szerokim, pochyłym korytarzem, który wił się spiralnie wokół krawędzi miasta niczym gwint ogromnej śruby. Ambitny turysta mógł wejść nim od poziomu ziemi aż na sam szczyt. Po obu stronach bulwaru rozmieszczono restauracje, muzea i sklepy. Między nimi biegły opustoszałe pasma ruchu dla samochodów na balonowych kołach, a także inne, przeznaczone dla szybszych pojazdów. Środkowe pasmo bulwaru tworzyło dwanaście ruchomych chodników — sześć z nich poruszało się w górę, a drugie sześć w dół. Gdy rozbolały ich nogi, weszli na pas, potem przeszli na szybszy i wreszcie na jeszcze szybszy. Głos zwracał ich uwagę na najciekawsze z mijanych obiektów, lecz żaden z nich nie wydawał się szczególnie interesujący.