Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Po tej opowieści oficerowie marynarki przytoczyli kilka innych anegdot, co przyszło im dość łatwo, jako że obżarstwo rozwiązało im języki i zupełnie ich rozluźniło. Tłumacz przekładał wszystko bardzo zainteresowanej chińskiej widowni; nawet Yongxing przysłuchiwał się uważnie; sam nie raczył jeszcze nic powiedzieć, poza oficjalnym wznoszeniem toastów, lecz spoglądał na świat jakby łagodniej.

Za to Liu Bao wcale nie był powściągliwy.

— Widzę, że odwiedziłeś wiele miejsc i przeżyłeś liczne przygody — zwrócił się do Laurence’a. — Admirał Zheng pożeglował aż do Afryki, lecz zmarł podczas siódmej podróży i jego grób jest pusty. Ty kilkakrotnie opłynąłeś świat. Nie bałeś się nigdy, że zginiesz na morzu i że nikt nie odprawi ceremonii pogrzebowej przy twoim grobie?

— Nigdy się nad tym specjalnie nie zastanawiałem — powiedział Laurence, trochę nieszczerze, bo tak naprawdę w ogóle się nad tym nie zastanawiał. — Ale w końcu Drake i Cook, jak również inni wielcy żeglarze, zostali pochowani na morzu. Nie miałbym nic przeciwko temu, żeby dzielić z nimi grób, albo z waszym admirałem.

— No cóż, zapewne masz w domu wielu synów — powiedział Liu Bao, kręcąc głową.

Laurence był zaskoczony, że Chińczyk ni z tego, ni z owego pozwolił sobie na osobistą uwagę.

— Nie, w ogóle nie mam synów — odpowiedział wprost, zbity z tropu. — Nie jestem żonaty — dodał i zobaczył, że po przetłumaczeniu tej odpowiedzi głębokie współczucie na twarzy Liu Bao ustępuje miejsca nieukrywanemu zdumieniu; Yongxing i nawet Sun Kai wytrzeszczyli na niego oczy. Osaczony Laurence spróbował wszystko wyjaśnić. — Nie ma się co spieszyć. Jestem trzecim synem, a mój najstarszy brat ma trzech chłopaków.

— Pan pozwoli, kapitanie — wtrącił się Hammond, spiesząc mu z pomocą, po czym zwrócił się do Chińczyków: — U nas, panowie, najstarszy syn dziedziczy cały rodzinny majątek, młodsi zaś muszą sobie radzić sami. Wiem, że u was jest inaczej.

— Przypuszczam, że twój ojciec jest żołnierzem, tak jak ty? — zapytał niespodziewanie Yongxing. — Czy posiada tak mały majątek, że nie może zabezpieczyć bytu wszystkich synów?

— Nie, moim ojcem jest lord Allendale — odpowiedział Laurence nieco poirytowany tą sugestią. Nasza posiadłość znajduje się w Nottinghamshire i nie dałoby się nazwać jej małą.

Yongxing wyglądał na zaskoczonego i jakby niezadowolonego z jego odpowiedzi, choć może zmarszczył tylko czoło na widok zupy, która pojawiła się na stole: był to bardzo klarowny rosół, bladozłocisty i dziwny w smaku, pachnący dymem i rzadki, serwowany wraz z octem winnym w dzbankach, który miał nadać mu pikantności, a także ogromnymi ilościami niedużych, suszonych i dziwnie chrupiących klusek w miseczkach.

Podczas gdy służący wnosili naczynia, tłumacz odpowiadał szeptem na jakieś pytanie Sun Kaia, aż wreszcie pochylił się i zapytał w jego imieniu:

— Kapitanie, czy pański ojciec jest krewnym króla?

Laurence był zaskoczony pytaniem, lecz jednocześnie ucieszył się, że ma okazję do odłożenia łyżki; trudno byłoby mu pochłonąć zupę, nawet gdyby wcześniej nie zaliczył sześciu dań.

— Nie, nie śmiałbym nazwać Jego Królewskiej Mości krewnym. Rodzina mojego ojca pochodzi od Plantagenetów i jesteśmy tylko odlegle skoligaceni z panującym rodem.

Sun Kai wysłuchał uważnie przetłumaczonej odpowiedzi, a potem zadał kolejne pytanie.

— Ale jest pan bliżej spokrewniony z królem czy z lordem Macartneyem?

Tłumacz zniekształcił nieco to nazwisko, więc Laurence na początku nie zorientował się, że chodzi o dawnego ambasadora. Dopiero Hammond wyjaśnił mu szeptem, kogo Sun Kai ma na myśli.

— Och, naturalnie — odparł Laurence. — Lord Macartney otrzymał tytuł para za zasługi dla Korony. Oczywiście nie znaczy to, że należy mu się mniejszy szacunek, ale mój ojciec jest jedenastym earlem Allendale, a ten tytuł utworzono w 1529 roku.

Rozbawiło go, że tak absurdalnie napawa się swoim pochodzeniem, na drugim końcu świata, w towarzystwie ludzi, dla których nie miało to żadnego znaczenia, a w domu nigdy się tym nie chełpił. Wręcz buntował się przeciwko kazaniom ojca na ten temat, których było mnóstwo, szczególnie po pierwszej nieudanej próbie ucieczki na morze. Lecz najwyraźniej kolejne wykłady wygłaszane przez ojca w gabinecie codziennie przez cztery tygodnie wywarły skutek, z którego nie zdawał sobie dotąd sprawy, skoro tak się napuszył, kiedy porównano go ze znanym dyplomatą z tak szacownym rodowodem.

Ale wbrew jego oczekiwaniom Sun Kai i jego rodacy niesłychanie zainteresowali się tą sprawą, ujawniając zapał do genealogii, który Laurence napotkał tylko podczas spotkań z paroma bardziej upartymi krewnymi, i niebawem domagali się od niego szczegółowego przedstawienia historii, chociaż on tylko ogólnie mógł ją przywołać z pamięci.