Inny wiatr [The Other Wind - pl]

— Przynajmniej zachowaliście dawną wiedzę, którą myśmy wzgardzili — zauważył Onyks. — Podobnie twój lud, Azverze.

— Cóż, wy za to mieliście dość rozumu, by zbudować tu wielki dom — odparł z uśmiechem Mistrz Wzorów.

— Ale źle go zbudowaliśmy — powiedział Onyks. — Wszystko, co budujemy, budujemy źle.

— Musimy więc to zburzyć — wtrącił Seppel.

— Nie — sprzeciwił się Hazard. — Nie jesteśmy smokami. Żyjemy w domach, musimy wznosić mury.

— Póki przez okna może wpadać wiatr — dodał Azver.

— A kto wejdzie drzwiami? — spytał łagodnie Odźwierny.

Zapadła cisza. Gdzieś na polanie zaćwierkał świerszcz. Umilkł i odezwał się znowu.

— Smoki — podsunął w końcu Azver.

Odźwierny pokręcił głową.

— Myślę, że podział, który rozpoczął się wówczas, a potem został naruszony, w końcu dokona się ostatecznie. Smoki odejdą wolne i pozostawią nas tutaj z wyborem, którego dokonaliśmy.

— Znajomością dobra i zła — rzekł Onyks.

— Radością tworzenia, kształtowania — dodał Seppel. — Naszą sztuką.

— I naszą chciwością, słabością, strachem — dokończył Azver.

Świerszczowi odpowiedział drugi, bliżej strumienia. Cykanie cichło i narastało, co chwila wpadając w zgodny rytm.

— Boję się tylko jednego — powiedział Hazard. — Tak bardzo, że lękam się nawet to powiedzieć. Kiedy smoki odejdą, czy nasza sztuka nie odejdzie wraz z nimi? Nasz dar, nasza magia.

Milczenie pozostałych świadczyło wyraźnie, że oni także się tego lękali. W końcu przemówił Odźwierny, cicho, lecz pewnym siebie tonem.

— Nie, nie sądzę. To prawda, one są Tworzeniem, ale my nauczyliśmy się Tworzenia. Uczyniliśmy je naszym własnym. Nic nie może nam go odebrać. Aby je utracić, musielibyśmy zapomnieć, odrzucić je.

— Jak to uczynił mój lud — mruknął Azver.

— Twój lud jednak pamięta, czym jest ziemia i niekończące się życie — zauważył Seppel. — A my zapomnieliśmy.

I znów zapadła długa cisza.

— Mógłbym sięgnąć ręką ponad murem. — Hazard zniżył głos.

— Są blisko — odparł Seppel. — Bardzo blisko.

— Skąd mamy wiedzieć, co robić? — spytał Onyks.

W ciszy, która zapadła po tym pytaniu, zadźwięczał głos Azvera.

— Kiedyś, gdy mój pan Arcymag był ze mną w Gaju, powiedział, że całe życie uczył się, jak wybierać to, wobec czego wybór nie istnieje, co musi uczynić.

— Chciałbym, żeby był tu teraz — westchnął Onyks.

— Zrobił już to, co miał zrobić — szepnął z uśmiechem Odźwierny.

— Ale my nie. Siedzimy tu i rozmawiamy na skraju przepaści. Wszyscy o tym wiemy. — Onyks powiódł wzrokiem po widocznych w blasku gwiazd twarzach. — Czego chcą od nas umarli?

— Czego chcą od nas smoki? — zastanawiał się Hazard. — Te kobiety, które są smokami. Smoki, które są kobietami. Czemu tu przybyły? Czy możemy im ufać?

— A mamy wybór? — spytał Odźwierny.

— Chyba nie — rzekł Mistrz Wzorów. W jego głosie zadźwięczała twarda nuta, ostra niczym klinga miecza. — Możemy jedynie iść wskazanym szlakiem.

— Wskazanym przez smoki? — spytał Hazard.

Azver pokręcił głową.

— Przez Olchę.

— Ależ on nie jest przewodnikiem, Mistrzu Wzorów — zaprotestował Hazard. — To tylko wioskowy czarownik.

— Olcha ma w sobie mądrość, która kryje się w jego rękach, nie w głowie — rzekł Onyks. — Podąża za głosem serca. Z pewnością nie chce nam przewodzić.

— A jednak wybrano go spośród nas.

— Kto go wybrał? — spytał cicho Seppel.

— Umarli — odpowiedział Mistrz Wzorów.

Umilkli. Cykanie świerszczy ucichło. W szarej w blasku gwiazd trawie zaszeleściły kroki. Zbliżały się dwie wysokie postaci, Lebannen i Brand.

— Czy możemy posiedzieć z wami? — spytał król. — Dziś w nocy nie możemy zasnąć.