Ucieczka z Festung Breslau

-Czy ty mnie słyszysz? Naprawdę mamy problem.

-Jaki?

-On żyje.

Schielkego coś zaćmiło. Dłuższą chwilę stał, nie mogąc się ruszyć.

-Jezu, zawołajmy lekarza!

Ritą aż zatrzęsło.

-Oszalałeś?! - krzyknęła.

-Wezwijmy lekarza - nagle jednak dotarło do niego, gdzie jest i co robi. - Nie, nie, nie. Nie możemy wezwać lekarza.

-No pewnie. Jeśli on przeżyje, to już po nas.

-Tak, tak... - Nie potrafił sklecić zdania.

Patrzyła na niego, drżąc lekko.

-To na co czekasz? Dobij go!

-Ja? - bezradnie zapytał Schielke.

-A kto?

-Sama dobij.

-To ty masz stena.

-Więc ci go dam.

Absurdalny dialog przerwał powrót Holmesa.

-Co się tu przekrzykujecie jak dzieci w piaskownicy?

-Bo on, niech to szlag, normalnie żyje!

-To go dobij.

-Ja? - pytanie padło po raz kolejny.

-Ty masz stena.

-Chcesz, to ci go dam.

Idiotyczna dyskusja zaczęła się powtarzać słowo w słowo. Na szczęście w ciemnościach pojawił się Watson.

-Teren czysty. Był tylko jeden.

-Jeszcze jest.

-Co? Nie rozumiem.

-Ty jesteś wprawiony. Dobij gościa.

Watson nie odpowiedział. Zwymiotował po raz drugi.

-Ludzie - warknęła Rita. - Dobijcie go wreszcie!

-Sama dobij! - odwarknął Holmes.

-Boże - jęknął nagle Schielke. - A jeśli on nas słyszy?

Cała czwórka odruchowo popatrzyła w tył. Stali w kompletnej ciszy, zerkając nerwowo na siebie nawzajem. Tylko Rita szeptała coś pod nosem.

-Prawdziwi mordercy, zimna krew, te sprawy. Czy jest tu jakiś mężczyzna?

Wszyscy spojrzeli na nią. Musiała to opacznie zrozumieć, bo wyrwała Schielkemu stena i podeszła do rannego. Zapaliła latarkę, podnosząc broń.

-No! - westchnęła nagle z ulgą. - Starszy pan poszedł na współpracę i dobrowolnie opuścił nasze nudne towarzystwo.

-Sam z siebie?

-Nie! - wysyczała. - Umarł ze śmiechu, słysząc waszą czczą gadaninę, nieustraszeni pogromcy oddziałów geriatrycznych.

-Ruszmy się. - Holmes zaczął tracić cierpliwość. - Mimo tych wybuchów ktoś jednak mógł usłyszeć tę strzelaninę.

-Tego akurat bym się nie bała.

Rzucili steny przy ciałach „Anglików”. Kiedy biegli w kierunku restauracji, Watson dodatkowo rzucił granat między trupy. Jeśli ktokolwiek chciałby analizować stan zwłok, napotka spore trudności.

-Wezwij oddział. - Holmes odruchowo chciał zapalić papierosa, ale po namyśle zrezygnował, dostrzegając absurd sytuacji. Palacz w ogniu walki.

Schielke podniósł walkie-talkie.

-Heini, jesteś?

-Tak jest, panie kapitanie.

-Szybko ślij oddział na górę, ale niech nie wychodzą z windy bez mojego rozkazu. Znajdź jakiś telefon i połącz się z pułkownikiem. Powiedz, że otoczyliśmy brytyjskich agentów.

Chłopiec aż stęknął.

-Panie kapitanie. A nie mógłbym ja też na górę?...

-Heini, wykonaj rozkaz! Potem możesz wejść.

-Tak jest! - W jego głosie słuchać było wyraźny żal.

Zajęli pozycje. Winda towarowa była bardzo pojemna, więc istniała możliwość, że ich niewielki oddział zmieści się tam w komplecie. Z drugiej strony nazwanie tej zbieraniny oddziałem z trudem przechodziło Schielkemu przez usta. Holmes był innego zdania. Wszystkie jednostki, które dostaną nasze zapotrzebowanie, z wielką chęcią wykorzystają je do pozbycia się osób niewygodnych - tłumaczył. Wszelkich oferm batalionowych, dekowników, kombinatorów, spryciarzy tyłowych. A ja z tych ludzi wybiorę tych, których potrzebujemy. Kombinatorów i dekowników, bo to często ludzie niezwykle inteligentni, którzy zdobyli umiejętność przeżycia wojennego piekła i dobrze wiedzą, jak to zrobić. Szybko też zrozumieją, że my im pomożemy w dążeniu do celu pod warunkiem, że nie będą zadawać jakichkolwiek pytań; że szansę przetrwania daje język za zębami i to, że nic ich nie będzie dziwić.

Kiedy winda dotarła na szczyt budynku, okazało się, że chyba miał rację. Ktoś domyślił się, co trzeba robić. Drzwi otworzyły się, robiąc tylko wąską szparę. W środku było ciemno. Zgasili nawet oświetlenie awaryjne.

-Wyskakiwać pojedynczo i kryć się. Skok w prawo - rozkazał Holmes.

Otworzyli drzwi do połowy szerokości i zaczęli skakać jeden za drugim, natychmiast znajdując prowizoryczne kryjówki. Co do oferm, Holmes znowu miał rację. Ci ludzie, których macierzyste oddziały chciały się pozbyć, wcale nie byli ofermami. Jeden właśnie podczołgał się do Schielkego.

-Gdzie oni są, panie kapitanie? - wyszeptał.

-Nie wiem dokładnie. Mniej więcej tam. - Schielke wskazał kierunek, gdzie leżeli „Anglicy”. - Wywiązała się idiotyczna strzelanina. Ale jak rzuciliśmy granatem, ucichli.