Ucieczka z Festung Breslau

Siedzieli dłuższą chwilę w milczeniu, paląc papierosy.

-A wracając do twoich osiągnięć z Barbelem. To użyteczny facet?

-Tak. Dzięki jego donosom Rita ma pełne ręce roboty, wyłapując kryminalistów. Pewnie niebawem awansuje.

-Domyślam się, że śmieć chce pozbyć się konkurencji. Teraz dla niego czas żniw. Ale czy my coś z tego mamy?

-A ty mnie uważasz za durnia? Powiedziałem wprost: „Barbel, Rita wsadzi ci za kratki, kogo chcesz, ale połowa dla mnie!”.

-I to w tobie lubię, Dieter. Kawa na lawę. I co?

-Stara się chudzielec. Trzeba pomyśleć o jakichś skrytkach, jak przyjdzie najgorsze.

-Właśnie. Lepiej, żeby nas z precjozami nie złapali żołnierze żadnej armii. Ani niemieckiej, ani rosyjskiej, ani polskiej.

-I to jest problem.

-Jezus Maria! - Holmes nagle zepchnął Schielkego z ławki, sam padając na ziemię. Kobieta instruowana przez sierżanta właśnie odpaliła z pancerfausta. Pocisk ze świstem przeleciał tuż nad nimi i eksplodował na drugim brzegu fosy, robiąc sporą wyrwę w skarpie. Obaj oszołomieni powoli gramolili się z ziemi.

-Cholera. Tu się nie da nawet spokojnie porozmawiać.

-Chodźmy stąd. Ci chłopcy z tyłu mają jeszcze karabin maszynowy.

Otrzepując płaszcze, w pośpiechu zaczęli się oddalać z niebezpiecznego rejonu. Z satysfakcją obserwowali tylko, że operator kamery i dziennikarze również zrobili regularne „padnij” i teraz, klnąc, usiłowali odczyścić swój sprzęt.

I to miał być pocisk ćwiczebny - pomstował Holmes. - Niemiecka armia schodzi na psy.

-E tam, nie doceniasz - mruknął Schielke. - Jutro w prasie ukaże się artykuł, że antyfaszyści podłożyli bombę pod gmach sądu, i będzie piękna legitymacja do kolejnych rozstrzeliwań. Tak działa niemiecka propaganda.

-Legitymacja już dawno nikomu niepotrzebna. - Holmes zatrzymał się nagle. - Słuchaj, przyszło mi coś do głowy. A propos twoich przemyśleń o Bormanie.

-Co?

-Masz rację, że od dołu trudno ruszyć tę sprawę morderstw. A na twoją wędkę albo się ktoś złapie, albo nie.

-Więc?

-Spróbujmy się dowiedzieć czegoś od samej góry. Spróbujmy się dowiedzieć, czego tak się boi Martin Borman w Breslau, że angażuje różne służby, a potem wysyła tu samego Kirchoffa.

-Niby jak? Zadzwonisz do niego i spytasz?

-Niekoniecznie. Zapominasz, że mam swoich ważnych ludzi także w NKWD.

-I chcesz mnie przekonać, że wyślą informacje z wyższego szczebla agentowi operacyjnemu działającemu na obcym terenie? Są aż takimi kretynami?

Holmes zaczął się śmiać. Nie wiadomo, czy z powodu uwagi Schielkego, czy raczej na widok gospodyń domowych na Graupenstrasse, które zaklejały szyby w oknach swoich domów papierowymi taśmami na krzyż. Obydwie rzeczy były zabawne, bo w NKWD nie siedzieli kretyni, a papierowe taśmy w niczym nie pomogą w czasie nalotów.

-Przecież nie tylko Sowieci węszą w Breslau. Na przykład Angole muszą tu działać na zupełnie innym poziomie niż operacyjny, interesują ich większe sprawy, bo to nie ich bezpośredni front.

-Czekaj, bo zaczynam rozumieć.

-To proste jak drut: nie dadzą mi żadnych informacji z wyższego szczebla, ale jeśli chodzi o dokopanie konkurencji, to carte blanche do ręki i wszystko, co potrzebne, do kieszeni wraz z komunistycznym błogosławieństwem.

-To znaczy, że chcesz dotrzeć do brytyjskiego agenta i mieć na niego jakiegoś haka?

-Oczywiście.

-I oni będą wiedzieć?

-Jest takie powiedzenie. Jak NKWD nie wie, to wie GRU. Nie o to chodzi, żeby oni się jakoś tak szczególnie lubili, ale jeśli ja poproszę... - zawiesił glos.

-A co to jest GRU?

Odpowiedzią było westchnienie.

-No co?

-Żeby się dowiedzieć z prasy, co to jest, musiałbyś chyba żyć jeszcze długo, długo...

Holmes podszedł do najbliżej stojącej kobiety i wyjął jej z ręki papierową taśmę.

-Pomogę pani. To się robi tak. - Przykleił papier na skos i wygładził dłonią. - O, proszę. Teraz szyba na pewno wytrzyma uderzenie każdej bomby!