Trzej muszkieterowie

Nie wiadomo, czy diabeł ustąpił z pola, czy mnisi się zmęczyli, wszelako po trzech miesiącach pokutnik pojawił się w świecie z opinią człowieka najbardziej opętanego przez diabła, jaki żył kiedykolwiek.

Wyszedłszy z klasztoru obrał karierę urzędniczą: został przewodniczącym sądu na miejsce swego wuja, przyłączył się do stronnictwa kardynała, co dowodziło wielkiej bystrości, został kanclerzem i służył gorliwie Jego Eminencji, który nienawidził królowej matki i pragnął zemsty na Annie Austriaczce; kanclerz pokierował sędziami w sprawie pana de Chalais, wspomagał poczynania pana de Laffemas[*], wielkiego łowczego Francji; wreszcie, ciesząc się tak bardzo zasłużonym zaufaniem kardynała, otrzymał to osobliwe zadanie i zjawił się u królowej.

Królowa stała jeszcze, kiedy wszedł, ale zaledwie go ujrzała, siadła z powrotem na swym fotelu i dała znak damom, by usiadły na poduszkach i taboretach. Za czym rzekła z wielką wyniosłością:

— Czego pan sobie życzy i w jakim celu przybywa pan do mnie?

— Aby w imieniu króla i z całym szacunkiem, jaki winien jestem Waszej Królewskiej Mości, dokonać dokładnej rewizji papierów Najjaśniejszej Pani.

— Jak to? Rewizji moich papierów? Ależ to niegodne!

— Zechciej mi wybaczyć, Najjaśniejsza Pani, ale jestem tylko narzędziem w ręku króla. Czy Jego Królewska Mość nie był tu sam i nie przygotował cię do mej wizyty?

— Szukaj więc, panie; wygląda na to, że jestem przestępczynią. Estefano, proszę dać klucze od moich biurek i sekreter.

Kanclerz, by stało się zadość formom, przejrzał szuflady, ale wiedział dobrze, że nie w szufladach królowa ukryła list napisany za dnia.

Kiedy już kanclerz dwadzieścia razy otworzył i zamknął szuflady sekreter, trzeba było, jakkolwiek się wahał, posunąć się dalej, a mianowicie zrewidować królową. Kanclerz zbliżył się zatem do Anny Austriaczki i powiedział tonem wielce zakłopotanym i niepewnym:

— A teraz muszę dokonać rewizji zasadniczej.

— Jakiej? — zapytała królowa, która nie rozumiała lub raczej nie chciała zrozumieć.

— Jego Królewska Mość jest pewien, Najjaśniejsza Pani, że napisałaś dzisiaj list; wie również o tym, że list nie został jeszcze wysłany. Tego listu nie ma w biurku, ani w sekreterze, a przecież musi gdzieś być.

— Czy odważysz się podnieść rękę na swą królową? — rzekła Anna Austriaczka prostując się i patrząc na kanclerza z groźnym niemal wyrazem.

— Jestem wiernym sługą króla, pani, i uczynię wszystko, co Jego Królewska Mość rozkaże.

— A więc to prawda! — rzekła Anna Austriaczka — szpiedzy pana kardynała dobrze mu służą. Napisałam dziś list i ten list nie został wysłany. Jest tutaj.

I królowa położyła piękną dłoń na staniku.

— Proszę mi zatem dać ten list, Najjaśniejsza Pani — rzekł kanclerz.

— Dam go jedynie królowi, panie kanclerzu — rzekła Anna.

— Gdyby król chciał wziąć ten list sam, zażądałby go od Waszej Królewskiej Mości. Powtarzam wszakże, że mnie kazał to uczynić i jeśli nie oddasz listu, pani...

— Jeśli go nie oddam?

— Rozkazy polecają, bym go odebrał.

— Jak to, co chcesz przez to powiedzieć?

— Że moje pełnomocnictwa idą daleko i że jestem upoważniony do odebrania listu, nawet gdyby znajdował się przy osobie Waszej Królewskiej Mości.

— To potworne! — zawołała królowa.

— Zechciej więc, Najjaśniejsza Pani, pójść łatwiejszą drogą.

— Czy wiesz pan, że dopuszczasz się niegodnego gwałtu?

— Wybacz, Najjaśniejsza Pani, ale to rozkaz króla.

— Nie zniosę tego, nie, nie, raczej umrę! — zawołała królowa, w której zagrała krew Hiszpanki i Austriaczki.

Kanclerz skłonił się głęboko, po czym z oczywistym zamiarem wypełnienia misji, jaką go obarczono, niczym pachołek kata w izbie kaźni, zbliżył się do Anny Austriaczki, w której oczach ukazały się łzy wściekłości.

Jak powiedzieliśmy, królowa była bardzo piękna.

Zadanie było więc delikatnej natury, ale król w swojej zazdrości o Buckinghama doszedł już do tego, że nie był zazdrosny o nikogo więcej.

Bez wątpienia kanclerz Séguier szukał w tej chwili oczami sznura słynnego dzwonu; ale nie widząc go, powziął decyzję i wyciągnął rękę w tę stronę, gdzie jak to wyznała królowa, znajdował się list.

Anna Austriaczka cofnęła się o krok, tak blada, że zdawała się bliska śmierci; opierając się lewą ręką o stół znajdujący się za nią, prawą wydobyła papier spoczywający na piersi i podała go kanclerzowi.

— Proszę, oto list — zawołała królowa głosem urywanym i drżącym — weź go i uwolnij mnie pan od swej obmierzłej obecności.