Szpital kosmiczny

II

Drugi raz Hendricks nazwał Kursedda doktorem, kiedy wchodzili do wraka, ale tym razem reakcję pielęgniarza skrył jego skafander.

— Co tu się stało? — zapytał Conway, rozglądając się z zaciekawieniem. — Wypadek, zderzenie, czy co?

— Według naszej teorii — odparł porucznik Hendricks — zawiodła jedna z dwu par generatorów utrzymujących statek w nadprzestrzeni podczas lotu z prędkością nadświetlną. Połowa statku momentalnie wyskoczyła z nadprzestrzeni, co automatycznie oznaczało, że przeszła do prędkości podświetlnej. Rezultatem było rozerwanie jednostki na dwie części. Część z uszkodzonymi generatorami została z tyłu, ponieważ po awarii druga para generatorów działała jeszcze jakąś sekundę. By odizolować uszkodzone sektory, zadziałały zapewne przeróżne urządzenia zabezpieczające, ale awaria praktycznie rozniosła statek w strzępy, więc na niewiele się to zdało. Niemniej włączył się automatyczny sygnał alarmowy, który szczęśliwie usłyszeliśmy, a prawdopodobnie gdzieś w środku zachowała się atmosfera, bo słyszeliśmy też ruchy rozbitka. Nie mogę jednak przestać myśleć — zakończył poważnym tonem — o losie drugiej części wraka. Stamtąd nie wysłano, może nie można było, wołania o ratunek, bo inaczej też byśmy je usłyszeli. Tam też ktoś mógł przeżyć.

— To rzeczywiście szkoda — przyznał Conway. — Tego jednak uratujemy — dodał pewniejszym głosem. — Jak się do niego zbliżyć?

Zanim Hendricks odpowiedział, sprawdził u wszystkich degrawitatory i zbiorniki powietrza.

— Nie można — odparł. — Przynajmniej na razie. Chodźmy, pokażę wam dlaczego.

Conway pamiętał, że O’Mara wspomniał coś o trudnościach z dotarciem do rozbitka, ale uznał wówczas, że chodzi po prostu o zwykły problem z tarasującymi drogę szczątkami urządzeń. Jednak wziąwszy pod uwagę rzeczowość porucznika Hendricksa w szczególności, a powszechnie znaną sprawność Korpusu Kontroli w ogóle, był już teraz pewien, że problem nie należy do zwyczajnych.

Niemniej jednak w miarę posuwania się w głąb wraka ratownicy napotykali wyjątkowo mało przeszkód. Dookoła unosiło się, jak zwykle, trochę luźnych szczątków, ale poważniejszego zawału nie było. Dopiero kiedy Conway przyjrzał się bliżej otoczeniu, zdołał w pełni ocenić skutki awarii. Nie było ani jednego elementu, czy to podpory ściany, czy kawałka pancerza, który nie byłby wyrwany, pęknięty lub choćby poluzowany. A po drugiej stronie przedziału, do którego weszli, widać było przepalone drzwi, chronione tymczasową śluzą zbryzganą szybko schnącą masą izolacyjną.

— Oto nasz problem — odezwał się Hendricks w odpowiedzi na pytające spojrzenie Conwaya. — Awaria rozwaliła statek prawie całkowicie. Gdybyśmy nie byli w stanie nieważkości, rozpadłby się pod naszym ciężarem. — Przerwał, by pomóc Kurseddowi, który nie mógł się przepchnąć przez otwór w drzwiach. — Wszystkie hermetyczne drzwi zapewne zatrzasnęły się automatycznie, ale ponieważ jednostka jest w takim stanie, zamknięte grodzie nie muszą oznaczać, że po drugiej stronie jest jakakolwiek atmosfera. I choć wiemy już, jak te grodzie otworzyć, nie mamy pewności, czy ich poruszenie nie otworzy wszystkich pozostałych drzwi statku, z fatalnym skutkiem dla rozbitka.

W słuchawkach Conwaya rozległo się ciężkie westchnienie, po którym porucznik mówił dalej.

— Jesteśmy więc zmuszeni zakładać śluzy przy wszystkich grodziach, do których dotarliśmy, aby spadek ciśnienia, gdy zaczniemy się przebijać, był tylko minimalny. To jednak zabiera mnóstwo czasu, a nie ma możliwości skrócenia tego bez narażania życia rozbitka.