Szpital kosmiczny

Jak można podzielić szklankę wody, nie odlewając części do innego naczynia?

Dlatego też ogarnięty psychozą osobnik zmuszony będzie cofać się coraz dalej i dalej, angażując się po drodze w niezliczone przemiany i adaptacje, w poszukiwaniu owego nie istniejącego łożyska matki. Będzie się cofał daleko, aż w końcu osiągnie ów stan bezrozumny, do którego dążył, a jego umysł, nierozdzielny z ciałem, stanie się ciepłą wodą kipiącą życiem jednokomórkowym, z którego wykształcił się drogą ewolucji.

Conway znał już powód dezintegracji ciała SRTT seniora. Co więcej, był pewien, że zna też sposób rozwiązania tego potwornego rebusu. Gdyby tylko mógł być pewien tego, że — jak w przypadku większości innych ras — dojrzałe, bardziej złożone umysły SRTT popadały w szaleństwo szybciej niż umysły młode, nie w pełni rozwinięte…

Jak przez mgłę uświadamiał sobie, że podszedł do interkomu i zażądał połączenia z O’Marą oraz że pielęgniarka i Prilicla zbliżyli się, by usłyszeć, co mówi. Potem, zdawało mu się, godziny całe minęły, nim naczelny psycholog wchłonął to wszystko, co usłyszał, i odpowiednio zareagował.

— To bardzo pomysłowe, doktorze — odezwał się w końcu cierpko major. — Co więcej, jestem przekonany, że tak się właśnie rzeczy mają, i nic tu nie da dalsze teoretyzowanie. Szkoda jedynie, że fakt, iż mamy świadomość tego, co się stało, nie pomoże pacjentowi…

— O tym też myślałem — żywo przerwał mu Conway — i według mnie obecnie największym problemem jest dla nas uciekinier. Jeśli wkrótce go nie złapiemy i nie obezwładnimy, będą poważne ofiary wśród personelu i pacjentów, przynajmniej na moim oddziale, jeśli jeszcze nie gdzie indziej. Niestety, z przyczyn technicznych pański pomysł uspokojenia go za pomocą nagrania w jego języku nie dał, jak dotąd, pozytywnych rezultatów…

— Ujął to pan bardzo oględnie — odparł sucho O’Mara.

— Ale — ciągnął Conway — gdyby pomysł ten zmodyfikować tak, by do uciekiniera przemówił i uspokoił go znajdujący się u nas rodzic… Gdyby go wyleczyć…

— Wyleczyć go! A co pańskim zdaniem, do cholery, robimy przez całe trzy tygodnie? — zapytał gniewnie major. Potem jednak zdał sobie sprawę, że pytanie Conwaya nie było głupie czy zadane dla żartu, że było najzupełniej poważne. — Proszę dalej, doktorze — dodał bezbarwnym głosem.

Conway kontynuował. Gdy skończył, w głośniku interkomu rozległo się donośne westchnienie ulgi.

— Sądzę, że ma pan rację. Musimy tego spróbować bez względu na ryzyko, o którym pan wspomniał — mówił podniecony O’Mara. Zaraz jednak opanował się i przyjął poważny ton. — Niech pan tam obejmie kierownictwo. Wie pan lepiej od innych, co trzeba zrobić. Proszę wykorzystać pomieszczenie rekreacyjne dla klasy DBLF na poziomie pięćdziesiątym dziewiątym, jest blisko pańskiej sekcji. Można je szybko ewakuować. Wykorzystamy zwykłe linie łączności, więc nie stracimy czasu na montaż nowych, a ów specjalny sprzęt, którego pan potrzebuje, będzie tam najdalej za piętnaście minut. Może więc pan w każdej chwili zaczynać, doktorze…

Zanim Conway przerwał połączenie, usłyszał majora wydającego rozkaz, by wszyscy Kontrolerzy i cały personel na terenie oddziału pediatrycznego stawili się do dyspozycji doktora Conwaya i doktora Prilicli. Ledwie zdążył odwrócić się od interkomu, gdy Kontrolerzy w zielonych mundurach zaczęli wchodzić do śluzy.