Szpital kosmiczny

Poszukiwania mające na celu wykrycie i wyodrębnienie systemu doprowadzającego powietrze rozpoczęły się kilka sekund później. Conway wiedział, że w każdym pomieszczeniu statku kosmicznego znajduje się mnóstwo rur i przewodów, ale taka ilość, jaką zawierał tu choćby najmniejszy przedział, zdumiewała go swą złożonością. Ich widok budził u niego jakąś niejasną myśl, gdzieś w zakamarkach mózgu, ale albo jego centra skojarzeniowe nie działały właściwie, albo ów bodziec nie był zbyt silny — w każdym razie nic mu nie przyszło do głowy.

Conway oraz pozostali ratownicy działali zgodnie z założeniem, że jeśli każdy przedział można odizolować hermetycznymi grodziami, przewody powietrzne prowadzące do takiego sektora powinny być przedzielone zaworami przy wejściu i wyjściu. Znalezienie odcinka przewodu zawierającego jeszcze powietrze było więc tylko kwestią czasu. Jednak w labiryncie otaczających ich rur były również przewody energetyczne i telekomunikacyjne, z których część pewnie nadal znajdowała się pod napięciem. Trzeba zatem było prześledzić każdy odcinek aż do jakiejś przerwy, by wyeliminować wszystkie przewody poza powietrznymi. Był to długi i żmudny proces. Conway aż wrzał w duchu ze złości na myśl o tej czysto mechanicznej zgadywance, od której szybkiego rozwiązania zależało życie pacjenta. Żywił wściekłą nadzieję, że ekipa przebijająca się do centrum wraka pierwsza dotrze do pacjenta, a on będzie mógł z powrotem stać się w pełni sprawnym lekarzem, nie zaś technikiem z dwiema lewymi rękami.

Po dwóch godzinach ograniczono zakres możliwości do jednej ciężkiej rury, która po prostu musiała być przewodem powietrznym.

Wszystko wskazywało na to, że prowadzi do niej aż siedem wlotów!

— No, jeśli ktoś potrzebuje siedmiu składników… — zaczął Hendricks, po czym popadł w kłopotliwe milczenie.

— Tylko jeden przewód dostarcza składnika głównego — stwierdził Conway. — Pozostałe muszą wprowadzać potrzebne elementy śladowe albo składniki obojętne, jak na przykład azot w naszym powietrzu. Gdyby te zawory regulacyjne, które widać na każdym przewodzie, nie zamknęły się, gdyby przedział się rozhermetyzował, można byłoby odczytać z ich ustawień dokładną proporcję poszczególnych składników.

Mówił pewnym głosem, ale w głębi duszy nie czuł się pewnie. Miał przeczucie.

Kursedd przesunął się do przodu. Ze swego zestawu wyciągnął niewielki palnik, zwęził płomień, otrzymując dwudziestocentymetrową iglicę ognia, po czym dotknął nią jednego z przewodów wlotowych. Conway zbliżył się, trzymając w pogotowiu otwartą butelkę do próbek.

Z rury trysnął strumień żółtawej pary i Conway skoczył ku niemu. W pojemniku znalazło się niewiele gazu, ale dość, by przeprowadzić analizę. Kursedd zaatakował kolejny przewód.

— Sądząc po wyglądzie — rzekł, nie przerywając pracy — powiedziałbym, że to chlor. A jeśli chlor jest głównym składnikiem atmosfery pacjenta, będzie go można umieścić w zmodyfikowanej sali dla klasy PVSJ.

— Jakoś mi się nie wydaje, żeby to było takie proste — odparł Conway.

Ledwie skończył mówić, silny strumień pary wypełnił pomieszczenie białą mgłą. Kursedd odskoczył instynktownie, odrywając płomień palnika od przedziurawionej rury. Para przeistoczyła się w wielkie krople przezroczystego płynu, które wściekle bulgocąc, zmieniały się w gaz. Wygląda to i zachowuje się jak woda, pomyślał Conway, pobierając kolejną próbkę.

Po wykonaniu otworu w trzecim przewodzie płomień palnika wyraźnie urósł i pojaśniał, póki znajdował się w strumieniu uchodzącego gazu. Nie było wątpliwości dlaczego.

— Czysty tlen — orzekł Kursedd, ujmując w słowa myśli Conwaya. — Albo prawie czysty.

— Woda może być — wtrącił się Hendricks — ale chlor i tlen tworzą mieszaninę zupełnie nie nadającą się do oddychania.