Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Nikt nie zwrócił uwagi na Anguę, kiedy wbiegała po trapie. Wiedziała, że najważniejsze, to zachowywać się jak u siebie. Nikt nie zaczepia dużego psa, który wygląda, jakby wiedział, dokąd zmierza.

Ludzie kręcili się po pokładzie w sposób charakterystyczny dla nieżeglarzy na statku — niepewni, co powinni robić ani gdzie powinni się od działania powstrzymać. Niektórzy o bardziej stoickim usposobieniu zbudowali nieduże obozowiska, otaczając tobołkami i pasami materiału maleńkie obszary prywatnej własności. Przypominały Angui dwukolorowe rynny i z mikroskopową precyzją wyznaczane granice domostw na Forsołapce; demonstrowały jeszcze jeden sposób wykreślania linii na piasku. To jest Moje, a to Twoje, wejdź na Moje, a dostaniesz po Twoich…

Dwaj gwardziści stali po obu stronach drzwi prowadzących do kabin. Nikt im nie powiedział, że mają nie wpuszczać psów.

Zapach prowadził ją w dół. Wyczuwała inne psy i silny aromat goździków.

Na końcu wąskiego korytarza zauważyła uchylone drzwi. Otworzyła je nosem i zajrzała.

Psy leżały na dywanie. Inne mogłyby zaszczekać, ale te odwróciły tylko ku niej swe piękne głowy i zadzierając nosy, przyjrzały się jej z uwagą.

Za nimi w ścianie zauważyła wąską koję, na wpół przesłoniętą jedwabnymi firankami. Pochylał się nad nią 71-godzinny Ahmed, ale obejrzał się, kiedy weszła.

Zerknął na psy, a potem popatrzył na nią ze zdziwieniem. Po czym, ku jej zaskoczeniu, usiadł przed nią na podłodze.

— Do kogo należysz? — zapytał w bezbłędnym morporskim.

Angua pomachała ogonem. Ktoś leżał w koi, wyczuwała go, ale nie sprawi kłopotów. Mięśnie szczęk tak silne, że mogą przegryźć człowiekowi kark, w większości sytuacji pomagają zachować spokój.

Ahmed pogłaskał ją po głowie. Bardzo niewielu ludzi zrobiło coś takiego wilkołakowi tak, by w przyszłości ktoś inny nie musiał kroić im jedzenia… ale nauczyła się już samokontroli.

Potem wstał i podszedł do drzwi. Słyszała, jak mówi coś do kogoś na zewnątrz, po czym wrócił i uśmiechnął się do niej.

— Idę, wracam…

Otworzył małą szafkę i wyjął ozdobioną klejnotami psią obrożę.

— Dostaniesz obrożę. Aha, i jest też jedzenie — dodał, kiedy służący wniósł kilka misek. — „Kto to taki niesie flaki, psu trzeba dać kość”… Tak chyba brzmi wyliczanka, którą śpiewają dzieci w Ankh-Morpork, ale flaki to przecież jelita, nadają się tylko na zwierzęcą karmę. No cóż…

Miska znalazła się przed nosem Angui. Inne psy poruszyły się, lecz Ahmed rzucił im jakiś rozkaz i ułożyły się z powrotem.

Jedzenie było… psią karmą. W sensie stosowanym w Ankh-Morpork, oznaczało to coś, czego nie wkłada się nawet do kiełbasek, a bardzo niewiele jest rzeczy, których nie wsadziłby do kiełbaski człowiek wyposażony w odpowiednio dużą maszynkę do mięsa.

Niewielka, centralna, ludzka część jej umysłu czuła obrzydzenie, ale wilkołak ślinił się na widok każdej połyskującej rurki, każdej drgającej bryłki tłuszczu…

Leżały na srebrnej misce…

Podniosła głowę. Ahmed przyglądał się jej uważnie.

Oczywiście, psy na dworze traktowane były jak królowie; obroże z diamentami… To przecież nie musi oznaczać, że wie…

— Niegłodna? — zapytał. — Twój pysk twierdzi, że owszem.

Coś zacisnęło się jej na karku. Kiedy odwróciła głowę, by ugryźć, zęby zamknęły się na brudnej tkaninie, ale nie to było nieprzyjemne, tylko ból…

— Jego wysokość lubi, kiedy jego psy noszą piękne obroże — powiedział 71-godzinny Ahmed. — Rubiny, szmaragdy… i brylanty, panno Anguo. — Pochylił się i spojrzał jej w oczy. — Oprawne w srebro.