Świat finansjery [Making Money - pl]

…a to zajęło jakieś dziesięć minut, pomyślał Moist, a potem rok, żeby część z tego zapomnieć. Jesteś typem, który psuje przestępcom opinię…

— I jaszne, żasztanawia się pan, czy lampart może żgubić szwoje czętki… Czy ten sztary drań, którego żnałem, mógł żamienić ścieżki szerokie i kręte na proste i wąszkie? — Popatrzył na Moista i poprawił się natychmiast: — Opsz! Nie, oczywiście, że nie, no bo przecież nigdy mnie pan nie widział. Ale żwinęli mnie w Pszeudopolisz, wrzucili do paki ża żłośliwe włóczęgosztwo, i tam właśnie szpotkałem Oma.

— Dlaczego? Co on takiego zrobił?

To było głupie, ale Moist nie mógł się powstrzymać.

— Proszę nie żartować, drogi panie, proszę nie żartować — rzekł Cribbins z powagą. — Jesztem człowiekiem odmienionym, nowym człowiekiem. Moim żadaniem jeszt teraż głoszenie dobrej nowiny! — W tym miejscu, z szybkością wysuwanego wężowego języka, Cribbins wydobył spod brudnej marynarki pogniecioną puszkę. — Moje wysztępki mi ciążą jak łańczuchy z gorączego żelaża, drogi panie, jak łańczuchy, ale pragnę żrzucić to brzemię dzięki dobrym uczynkom i modlitwom, a te osztatnie są najważniejsze. Wielkiego ciężaru muszę się pożbyć, żanim będę mógł żasznąć szpokojnie. — Zagrzechotał puszką. — Dla małych dzieciaczków…

Pewnie działałoby to lepiej, gdybym wcześniej nie widział, jak to robisz, pomyślał Moist. Skruszony złodziej to chyba jeden z najstarszych numerów w podręczniku…

— No cóż, miło mi to słyszeć, panie Cribbins — powiedział. — Przykro mi, że nie jestem tym starym przyjacielem, którego pan szuka. Pozwoli pan, że wrzucę tu kilka dolarów… na dzieciaczki.

Monety brzęknęły o dno puszki.

— Szerdecznie dziękuję, panie Szpangler — powiedział Cribbins.

Moist błysnął przelotnym uśmiechem.

— Jak wspomniałem, nie nazywam się Spangler, panie…

Nazwałem go Cribbinsem! Przed chwilą! Nazwałem go Cribbinsem! Czy on mi się przedstawił? Czy zauważył? Musiał zauważyć!

— …to znaczy, przepraszam, chciałem powiedzieć: wielebny — dokończył.

Przeciętny człowiek nie zauważyłby króciutkiej pauzy i całkiem zręcznego dokończenia. Ale Cribbins nie był przeciętny.

— Dziękuję panu, panie Lipwig — powiedział.

Moist wyraźnie usłyszał przeciągnięte „panie” i wybuchowo sardoniczne „Lipwig”. Razem oznaczały: Mam cię!

Cribbins mrugnął do Moista i ruszył przez halę, potrząsając puszką, a zęby akompaniowały mu kombinacją straszliwych odgłosów dentalnych.

— Biada, potrójna biada (szss!) człowiekowi, który kradnie ż pomoczą szłów, albowiem jężyk jego przyrośnie do podniebienia (stuk!). Dajcie parę miedziaków dla biednych sierot (szuuuiszsz!), bracia i siosztry! Dla tych (szuip!), którzy te dary otrzymają, ogólnie mówiącz…

— Wezwę ochronę — oświadczył stanowczo Bent. — Nie wpuszczamy do banku żebraków.

Moist chwycił go za ramię.

— Nie — rzekł z naciskiem. — Nie przy tych wszystkich ludziach. Wyrzucenie sługi bożego i w ogóle. To nie zrobi dobrego wrażenia. Myślę, że sam już wychodzi.

Teraz pozwoli mi dojrzeć, myślał Moist, kiedy Cribbins nonszalancko zmierzał do drzwi. To jego metoda. Będzie to przedłużał, a potem zacznie wyrywać ze mnie pieniądze, raz po raz.

No dobrze, a co Cribbins może udowodnić? Ale czy dowód w ogóle jest potrzebny? Jeśli zacznie opowiadać o Albercie Spanglerze, nie będzie to dobrze wyglądać. Czy Vetinari rzuci Moista wilkom na pożarcie? Może. I prawdopodobnie rzuci. Można postawić kapelusz na to, że nie brał się do gry we wskrzeszanie bez licznych planów awaryjnych.

W każdym razie Moist uznał, że ma trochę czasu. Cribbins nie atakował szybko. Lubił patrzeć, jak ludzie się wiją.

— Dobrze się pan czuje? — zaniepokoił się Bent.

Moist wrócił do rzeczywistości.

— Co? Och, świetnie — zapewnił.

— Nie powinien pan zachęcać takich osób do przychodzenia tutaj.

Moist zadrżał lekko.

— W tym ma pan rację, panie Bent. Chodźmy do mennicy, dobrze?

— Tak, sir. Ale ostrzegam pana, panie Lipwig, tych ludzi nie da się przekonać wymyślnymi słówkami!