Świat finansjery [Making Money - pl]

Golemy były kiedyś piękne. Tworzyli je najlepsi rzeźbiarze i mogły rywalizować z najpiękniejszymi posągami. Od tego czasu jednak większość o niezgrabnych palcach, która z trudem potrafiła ulepić z gliny węża, odkryła, że ugniatanie materiału w kształt wielkiego i ciężkiego ludzika z piernika daje równie dobry skutek.

Ta stopa należała do pierwszego rodzaju. Była zrobiona z białej porcelany, z żółto-czarno-czerwonym deseniem lekko wypukłych punktów. Przed nią, na małej mosiężnej tabliczce, wygrawerowano napis po überwaldzku: „Stopa umniańskiego golema, Okres Środkowy”.

— Czyli ten, kto wykonał gablotę, pochodził z…

— Każdy, kto patrzy na tabliczkę, widzi napis w swoim ojczystym języku — wyjaśnił ze znużeniem Myślak. — Według zmarłego profesora Fleada ślady istotnie sugerują, że stopa pochodzi z miasta Um.

— Um? — powtórzył Moist. — Um i co? Nie byli pewni, jak je nazwać?

— Tylko Um — odparł Myślak. — Bardzo stare. Około sześćdziesięciu tysięcy lat, o ile pamiętam. Jeszcze w epoce gliny.

— Pierwsi twórcy golemów — szepnęła Adora Belle.

Zdjęła z ramienia torbę i sięgnęła do wnętrza.

Moist stuknął w stopę. Wydawała się cienka jak skorupka jaja.

— To jakiś gatunek ceramiki — wyjaśnił Myślak. — Nikt nie wie, jak oni to robili. Umnianie wypalali nawet statki z tego materiału.

— I pływały?

— Do pewnego stopnia. W każdym razie miasto zostało całkowicie zniszczone podczas pierwszej wojny z lodowymi gigantami. W tej chwili nie ma tam niczego. Uważamy, że stopę włożono do gabloty bardzo dawno temu.

— Albo może zostanie wykopana z ziemi kiedyś w przyszłości?

— Całkiem możliwe, że tak właśnie będzie — zgodził się ponuro Myślak.

— A w takim przypadku, czy nie sprawia to kłopotów? To znaczy, czy ona może być równocześnie w ziemi i w gablocie?

— To, panie Lipwig, jest…

— …niewłaściwym rodzajem pytania?

— Tak. Gablota istnieje w dziesięciu, a może jedenastu wymiarach. Wszystko jest możliwe.

— Dlaczego tylko jedenaście wymiarów?

— Nie wiemy. Ale może po prostu dlatego, że więcej byłoby głupio.

— Czy możecie wyjąć tę stopę, proszę? — odezwała się Adora Belle, która otrzepywała z siana długi pakunek.

Myślak kiwnął głową, z wielką ostrożnością wyjął relikt i umieścił go delikatnie na stoliku za sobą.

— Co by się stało, gdyby pan ją upuś… — zaczął Moist.

— Niewłaściwy rodzaj pytania, panie Lipwig.