Świat finansjery [Making Money - pl]

Drzwi spadły z zawiasu, kiedy Moist je popchnął, i wylądowały w potoku spływającej zaułkiem wody.

Poszukiwanie nie było trudne, ponieważ Owlswick nie próbował się ukrywać. Siedział w pokoju na piętrze, otoczony lustrami i świecami. Miał rozmarzoną minę i spokojnie malował.

Upuścił pędzel, kiedy zobaczył Moista. Chwycił leżącą na blacie tubę farby i uniósł ją do ust, gotów połknąć.

— Nie zmuszaj mnie, żebym tego użył! Nie zmuszaj mnie, żebym tego użył! — zapiszczał nerwowo. Drżał cały.

— To jakaś pasta do zębów? — Moist pociągnął nosem, czując zapach bardzo już używanego powietrza w pracowni, i dodał: — Wiesz, mogłaby pomóc.

— To Żółć Uba, najbardziej trująca farba na świecie! Cofnij się, bo umrę straszną śmiercią! — zagroził fałszerz. — Chociaż… Tak naprawdę to najbardziej trującą farbą jest Biel Agatejska, ale mi się skończyła, to bardzo irytujące. — Przyszło mu do głowy, że traci odpowiedni ton, więc natychmiast znowu podniósł głos. — Ale ta też jest całkiem trująca, jakby co!

Utalentowany amator zbiera wiele informacji, a trucizny zawsze Moista interesowały.

— Zawiera arszenik, tak? — domyślił się.

Wszyscy wiedzieli o Bieli Agatejskiej. O Żółci Uba nie słyszał, ale arszenik występuje w wielu zachęcających odcieniach. Nie należy oblizywać pędzla.

— To naprawdę straszna śmierć — mówił dalej. — Człowiek tak jakby rozpuszcza się w ciągu kilku dni.

— Nie wrócę tam! Nie wrócę! — pisnął Owlswick.

— Używali tego do wybielania skóry — poinformował Moist i podszedł trochę bliżej.

— Cofnij się! Użyję tego! Przysięgam, że użyję!

— Stąd wzięło się określenie „zabójcza piękność” — dodał Moist, zbliżając się jeszcze bardziej.

Złapał Owlswicka, który wbił sobie tubę do ust. Moist wyszarpnął ją, odpychając wilgotne dłonie fałszerza, a potem obejrzał.

— Zapomniałeś zdjąć nakrętkę — stwierdził. — To typowy błąd, jaki zawsze popełniają amatorzy.

Owlswick zawahał się i zapytał:

— Chcesz powiedzieć, że są ludzie, którzy popełniają samobójstwa zawodowo?

— Panie Jenkins — zaczął Moist bardziej formalnie. — Jestem tu, aby…

— Nie wrócę do więzienia! Nie wrócę! — Niski człowieczek cofnął się przerażony.

— Osobiście nie mam nic przeciw temu. Chcę panu zaproponować…

— Obserwują mnie, wiesz? — przerwał mu Owlswick. — Cały czas.

Aha. To lepsze niż samobójstwo farbą, ale tylko trochę.

— Znaczy, w więzieniu? — zapytał Moist dla pewności.

— Obserwują mnie wszędzie! Jeden z Nich jest zaraz za tobą!

Moist powstrzymał się przed obejrzeniem, ponieważ ta droga prowadziła w szaleństwo. Zresztą całkiem spora jego dawka stała już wprost przed nim.

— Przykro mi to słyszeć, Owlswick. Właśnie dlatego…

Zawahał się i pomyślał: Dlaczego nie? Na mnie to podziałało.

— Właśnie dlatego chcę ci opowiedzieć o aniołach…