Świat finansjery [Making Money - pl]

— Słowo jest dla mnie święte — zapewnił Moist.

— Słowa są może dla pana święte, panie Lipwig — stwierdził Bent, kiedy chłopak pobiegł z powrotem po rozkołysanych schodach. — Ale obawiam się, że doprowadzą nas do ruiny. Bank potrzebuje solidności, niezawodności… wszystkiego, czego symbolem jest złoto.

Moist odwrócił się gwałtownie. To nie był dobry dzień. I noc też nie.

— Panie Bent, jeśli nie podoba się panu to, co robię, nie zatrzymuję pana. Dostanie pan dobre referencje i całe należne panu wynagrodzenie.

Bent wyglądał, jakby dostał w twarz.

— Odejść z banku? Odejść z banku? Jak mógłbym to zrobić? Jak pan śmie!

Nad nimi trzasnęły drzwi. Obaj spojrzeli w górę. Ludzie z Szop schodzili po schodach w uroczystej procesji.

— Teraz się przekonamy — syknął Bent. — Ci ludzie są wartościowi i solidni. Nie zechcą mieć nic wspólnego z pańską krzykliwą propozycją, panie… zarządco areny!

Ludzie z Szop dotarli do stóp schodów. Wszyscy bez słowa spojrzeli na pana Shady’ego, oprócz pana Shady’ego, który spojrzał na Moista.

— Szopy zostają, tak? — zapytał.

— Poddajecie się? — spytał wstrząśnięty Bent. — Po setkach lat?

— No więc… — rzekł pan Shady. — Pogadaliśmy trochę z chłopakami i trudno, w takich czasach człowiek musi myśleć o swojej szopie. A naszym chałupnikom nic nie zagrozi?

— Panie Shady, za elimy gotów jestem iść na barykady — zapewnił Moist.

— Wczoraj rozmawialiśmy też z paroma chłopakami z Urzędu Pocztowego i oni mówią, że możemy wierzyć słowu pana Lipwiga, bo jest prostolinijny jak korkociąg.

— Korkociąg? — zdumiał się Bent.

— Tak, też o to pytaliśmy — odparł Shady. — Wytłumaczyli nam, że czasem trochę kręci, ale to w porządku, bo wyciąga te przeklęte korki!

Pan Bent zrobił ponurą minę.

— Och… — westchnął. — To najwyraźniej jakiś zaciemniający osąd żart, którego nie rozumiem. Proszę wybaczyć, ale mam bardzo wiele pracy, którą muszę się zająć.

Podnosząc i opuszczając stopy, jakby szedł po zmieniających wysokość stopniach, pan Bent oddalił się w urywanym pośpiechu.

— Doskonale, panowie. Dziękuję wam za tę pomocną postawę — rzekł Moist, obserwując znikającą postać. — Ze swojej strony postaram się zamówić te mundury jeszcze dzisiaj.

— Szybko pan działa, zarządco — przyznał Shady.

— Jeśli człowiek stoi w miejscu, dościgną go jego błędy — oświadczył Moist.

Roześmiali się, ponieważ właśnie on to powiedział, ale w jego pamięci wyrosła nagle twarz Cribbinsa i całkiem nieświadomie wsunął dłoń do kieszeni. Musnął palcami pałkę. Będzie musiał teraz nauczyć się jej używać, ponieważ broń, którą człowiek trzyma w ręku i którą nie umie się posłużyć, należy do jego przeciwnika.

Kupił ją… właściwie czemu? Ponieważ była jak zestaw wytrychów: symbolem, mającym dowieść — choćby tylko jemu samemu — że jeszcze się nie poddał, nie do końca, że jakaś jego część wciąż jest wolna. Była jak inne przygotowane tożsamości, plany ucieczki, ukryte pieniądze i przebrania. Mówiły mu, że kiedy tylko zechce, może odejść, wtopić się w tłum, pożegnać papierkową robotę, rozkłady zajęć i te nieskończone, nieustające pragnienie…

Te rzeczy przekonywały go, że w dowolnej chwili może się wycofać. W każdej godzinie, każdej minucie, każdej sekundzie… A ponieważ mógł, nie robił tego — w żadnej godzinie, żadnej minucie i żadnej sekundzie. Musiał być jakiś powód…

— Panie Lipwig! Panie Lipwig! — Młody urzędnik kręcił i kluczył wśród krzątaniny w mennicy, aż wreszcie zdyszany stanął przed Moistem. — Panie Lipwig, jakaś dama czeka na pana w hali i już trzy razy podziękowaliśmy jej za niepalenie, a ona dalej to robi!

Wizja piekielnego Cribbinsa rozwiała się, zastąpiona o wiele lepszą.

No tak. To ten powód…