Świat finansjery [Making Money - pl]

— Nie wiem — przyznała Adora Belle. — Może abrakadabra? Ma pan swoją księgę zaklęć?

Moist był pod wrażeniem. Potrafiła być taka… kłująca.

— Ach, więc to tego rodzaju dama — mruknął ze znużeniem kierownik studiów nieokreślonych. — Nowoczesna… No dobrze. W takim razie lepiej chodźcie ze mną.

— Wytłumacz mi, o co tutaj chodzi — szepnął Moist, kiedy szli za magiem.

— Muszę coś przetłumaczyć — odpowiedziała. — Szybko.

— Nie cieszysz się, że mnie widzisz?

— O tak. Bardzo. Ale muszę coś szybko przetłumaczyć.

— A ta jakaś gablota ci pomoże?

— Możliwe.

— Możliwe? „Możliwe” mogło poczekać na po lunchu, prawda? Gdyby to było „na pewno”, owszem, zrozumiałbym…

— Ojej, chyba znów się zgubiłem, i to nie z mojej winy, muszę dodać — gderał kierownik studiów nieokreślonych. — Obawiam się, że stale zmieniają parametry, a one strasznie przeciekają. Sam nie wiem, dochodzi już do tego, że własne drzwi do człowieka nie należą.

— Jakie miał pan grzechy? — zapytał Moist, rezygnując z przekonywania Adory Belle.

— Słucham? Ojej, co to za plama na suficie? Chyba lepiej nie wiedzieć…

— Jakie grzechy pan popełnił, żeby zostać kierownikiem Katedry Studiów Nieokreślonych? — nie ustępował Moist.

— Och, zwykle mówię to tylko po to, żeby coś powiedzieć — odparł mag. Otworzył drzwi i natychmiast zatrzasnął je nerwowo. — Ale w tej chwili rzeczywiście mam wrażenie, że popełniłem kilka i musiały być gigantyczne. Bo sytuacja jest nie do zniesienia, naturalnie. Mówią, że wszystko w całym tym smętnym wszechświecie jest nieokreślone, ale niby co ja mam z tym zrobić? I oczywiście ta przeklęta gablota robi masę zamętu. Piętnaście lat temu myślałem, że już jej nie zobaczymy… A tak, uważajcie na kałamarnicę, trochę nas ona dziwi, prawdę mówiąc… Aha, tu są właściwe drzwi. — Kierownik pociągnął nosem. — I znajdują się o dwadzieścia pięć stóp od miejsca, gdzie być powinny. Nie mówiłem…?

Drzwi się otworzyły, a potem była już tylko kwestia decyzji, od czego zacząć. Moist zdecydował się na opadnięcie szczęki, co było proste i eleganckie.

Pokój był większy, niż być powinien. Bo przecież żaden pokój nie powinien być szerszy niż na milę, zwłaszcza kiedy od strony korytarza — całkiem zwyczajnego, jeśli pominąć gigantyczną kałamarnicę — ma całkiem zwyczajne pokoje po obu stronach. Po prostu nie miał się gdzie zmieścić.

— Takie rzeczy robi się całkiem łatwo — oświadczył kierownik studiów nieokreślonych, gdy oni wytrzeszczali oczy. — Przynajmniej tak mi mówią — dodał smętnie. — Jak się okazuje, kiedy ściśnie się czas, można rozciągnąć przestrzeń.

— Jak oni to robią? — zapytał Moist, wpatrując się w… w strukturę będącą Gablotą Osobliwości.

— Z dumą muszę zapewnić, że nie mam najmniejszego pojęcia — zapewnił kierownik. — Obawiam się, szczerze mówiąc, że trochę się zgubiłem. Mniej więcej w tym miejscu, w którym przestaliśmy używać cieknących świec. Wiem, że technicznie biorąc, jest to moja katedra, ale uważam, że rozsądniej jest pozwolić im działać. Upierają się, by tłumaczyć mi różne rzeczy, co oczywiście nie pomaga…

Moist, jeśli w ogóle coś sobie wyobrażał, to spodziewał się gabloty. Tak się przecież nazywała, prawda? Ale tym, co wypełniało większą część niemożliwego pokoju, było drzewo o generalnym kształcie wiekowego, rozłożystego dębu. Drzewo w zimie — nie miało żadnych liści.

Ale kiedy umysł myślał już, że znalazł znajome, przyjazne porównanie, musiał pogodzić się z faktem, że drzewo było zbudowane z szafek z szufladami. Wyglądały na drewniane, ale to nie pomagało.

Wysoko w górze, wśród tego, co można by nazwać gałęziami, magowie na miotłach zajęci byli nie wiadomo czym. Wyglądali jak owady.

— Trochę szokuje, kiedy się ją ogląda po raz pierwszy, prawda? — odezwał się przyjazny głos.

Moist odwrócił się i spojrzał na młodego maga w okrągłych okularach, z notatnikiem i tym odrobinę sztywnym wyrazem twarzy, mówiącym: prawdopodobnie wiem więcej, niż możecie sobie wyobrazić, ale mimo to potrafię z rozsądną przyjemnością rozmawiać nawet z takimi jak wy.

— Pan jest Myślak Stibbons, prawda? — domyślił się Moist. — Jedyny, który na uniwersytecie w ogóle pracuje.

Na te słowa inni magowie odwrócili głowy, a Myślak poczerwieniał.

— To całkowita nieprawda — oświadczył. — Pracuję tak samo ciężko jak wszyscy członkowie grona wykładowców. — Jednak szczególny ton jego głosu zdawał się sugerować, że niektórzy członkowie grona wykładowców za bardzo skupiają się na ciężarze, a za mało na pracy. — Kieruję Projektem Gablota. Za swoje grzechy.

— Dlaczego? Co takiego pan zrobił? — zainteresował się Moist, trochę zagubiony w świecie grzechu. — Coś gorszego?

— Zgłosiłem się do kierowania nim — wyjaśnił Myślak. — I muszę przyznać, że przez ostatnie sześć miesięcy dowiedzieliśmy się więcej niż przez poprzednie dwadzieścia pięć lat. Gablota to naprawdę zadziwiający artefakt.